“No sight, no sound, no words… just Body Language!” Met die woorden zette de band een opvallende stap weg van hun vertrouwde rockgeluid. Het nummer werd geschreven door Freddie Mercury en verscheen op het album Hot Space. Tijdens de opnames in München ontstond het idee in één nacht, waarbij Mercury zelf de minimale, pulserende baslijn inspeelde.
De track leunt zwaar op funk en elektronica, met nauwelijks gitaarwerk van Brian May. Die koerswijziging kwam niet uit de lucht vallen: het wereldwijde succes van Another One Bites the Dust (nr. 1 in de Amerikaanse Billboard Hot 100) had de band al richting dansbare grooves geduwd. Ook de invloed van Mercury’s entourage in die periode speelde mee. Tegen de zin van Roger Taylor, die later in de Days of our lives docu zou onthullen: “He wanted our music to sound like you had just walked into a gay club. And I didn’t!”
De videoclip, met expliciete beelden, werd in de VS geweerd door MTV. In Nederland groeide Body language door naar de 6e plaats in de Nederlandse Top 40, terwijl het nummer in de Billboard Hot 100 piekte op 11 en in de UK Singles Chart bleef steken op 25.
We gaan terug in de tijd. Het was op 26 januari, maar dan in 1991, dat Queen nieuw genoteerd stond in de Nederlandse Top 40 met Innuendo. Het nummer ontstond tijdens een jamsessie in de Mountain Studios in Montreux (Zwitserland), waar Brian May, Roger Taylor en John Deacon samen aan het spelen waren. Toen Freddie Mercury dit vanuit een andere ruimte hoorde, vloog hij de studioruimte binnen om zanglijnen te improviseren. Vanuit deze muzikale basis, die door Roger Taylor was gelegd, werkte Mercury het nummer verder uit met tekst, daarbij geholpen door Taylor.
Opvallend was de flamencogitaarsolo, uitgevoerd door Steve Howe van Yes, die speciaal werd uitgenodigd om mee te spelen. De aanwezigheid van Howe was bijzonder. Brian May bewonderde diens techniek en nodigde hem uit voor de opname. Howe voegde een flamencokarakter toe dat het nummer een onverwachte, maar doeltreffende wending gaf. Het samenspel van twee vooraanstaande gitaristen in één nummer wordt vaak gezien als een zeldzaam muzikaal hoogtepunt. De single was de titelsong van het album Innuendo, dat op 5 februari 1991 werd uitgebracht.
Innuendo werd gecomponeerd in een periode waarin Freddie Mercury zichtbaar worstelde met zijn gezondheid, terwijl Queen als band bleef doorwerken. Het nummer wordt vaak genoemd als een van de laatste grote werken van de band vóór Mercury’s overlijden in november 1991. Het album Innuendo bleek achteraf het laatste studioalbum dat tijdens zijn leven werd uitgebracht.
De single bereikte de eerste plaats in Engeland. In Nederland werd Innuendo uitgeroepen tot Alarmschijf en piekte het op nummer 4 in de Nederlandse Top 40.
Op deze dag, 6 januari, maar dan in 1990, kwam Queen binnen in de Nederlandse top 40 met The Miracle. Het was de titeltrack en laatste single van het gelijknamige album uit 1989. Het nummer, dat in Nederland bleef steken op een bescheiden nummer 20 en in Engeland niet verder kwam dan plaats 21, kreeg destijds een gemengde ontvangst. Freddie Mercury was de belangrijkste componist, met bijdragen van John Deacon en ideeën van alle bandleden. Voor Mercury en Brian May hoorde het tot hun favorieten, terwijl Roger Taylor het vooral waardeerde om de muzikale complexiteit.
Tekstueel is The Miracle opvallend licht en idealistisch. Mercury bezingt wereldwonderen, historische figuren en moderne fenomenen, allemaal als tekenen van “de hand van God”. Centraal staat zijn duidelijke oproep tot vrede, vriendschap en begrip. In Groot-Brittannië werd dat idealisme als naïef gezien, maar achteraf klinkt de boodschap relevanter dan ooit!
Queen-fans krijgen deze week een onverwacht kerstcadeau. In zijn radioshow op Planet Rock draaide Brian May Not for Sale (Polar Bear), een nummer dat Queen nooit eerder officieel heeft uitgebracht. Een echte verrassing, afkomstig uit de legendarische Queen II-sessies van 1974.
De song werd destijds geschreven door May, maar haalde het album niet. Toch is het nummer onder diehard fans al jaren bekend via een bootlegversie van Smile, de band waarin May en Roger Taylor vóór Queen speelden. De nu onthulde Queen-opname klinkt rijker en volwassener en past perfect in de mysterieuze, gelaagde sfeer van Queen II.
May noemde het zelf een opname die “nog nooit door iemand is gehoord” en liet weten benieuwd te zijn naar de reacties. Not for Sale (Polar Bear) verschijnt officieel in 2026 op een nieuwe editie van Queen II. Voor fans voelt dit als het openen van een lang verzegelde schatkist…..
Vijftig jaar geleden bracht Queen iets uit dat de popmuziek voorgoed zou veranderen. Bohemian Rhapsody, de legendarische single van A Night at the Opera, is nog steeds een mijlpaal in creativiteit, durf en pure muzikale ambitie. In 1975 had Queen nog niet de wereld aan hun voeten. De band zag dit album als hun alles-of-niets-kans, en Freddie Mercury’s eigenzinnige meesterwerk werd het absolute hoogtepunt.
Wat Bohemian Rhapsody zo bijzonder maakt, is de structuur: geen refrein, maar een bijna zes minuten durende trip door ballad, opera, hardrock en terug. Er werden 180 opnames samengebracht, allemaal zonder synthetizers, iets waar de hoes trots op wijst. Freddie Mercury schreef het nummer grotendeels thuis, met teksten die hij al eind jaren zestig op papier had. Brian May, Roger Taylor en John Deacon werkten maandenlang in de studio onder leiding van Roy Thomas Baker, waarbij elke extra “Galileo” de opnameband deed verslijten.
Radio vond het destijds te lang, te gek, te ambitieus. Maar dj Kenny Everett zag het potentieel en draaide het nummer non-stop in één weekend. Drie maanden later was het een monsterhit: nummer 1 in Engeland, Ierland en Nederland, nummer 2 in de Verenigde Staten. Queen sleepte acht keer platina binnen in Australië en vijf keer in Spanje en Engeland. Wereldwijd leverde het nummer nog veel meer platina, goud en zelfs diamanten status op. Vijftig jaar later klinkt het nog steeds adembenemend. Freddie Mercury’s dramatiek, Brian May’s gitaar, Roger Taylor en John Deacon zorgen voor de perfecte basis. Bohemian Rhapsody is niet alleen Queens grootste hit, het is een tijdloos monument en een ultiem bewijs dat durf en genialiteit altijd hun weg vinden.
Vandaag herdenken we het overlijden van Freddie Mercury, geboren als Farrokh Bulsara in Stone Town, Zanzibar. De man die zou uitgroeien tot een van de grootste rockzangers aller tijden overleed vandaag, precies op 24 november 1991, op 45-jarige leeftijd in zijn Londense woning. Zijn nalatenschap? Onschatbaar.
Mercury verhuisde in 1964 met zijn familie naar Engeland, waar hij zich ontpopte tot kunststudent, autodidactisch pianist en frontman-in-de-dop. Met Brian May en Roger Taylor – later aangevuld met John Deacon – vormde hij Queen, de band die rockgeschiedenis zou schrijven. Zijn extravagante podiumpersoonlijkheid, vlijmscherpe timing en stem van vier octaven maakten hem tot een fenomeen dat geen enkele rockster ooit wist te evenaren. Van diep grommend bariton tot kristalheldere coloratuur: Mercury kon het allemaal, spontaan en zonder zangles.
Met “Bohemian Rhapsody”, “We Are the Champions” en “Somebody To Love” schreef hij tijdloze klassiekers die hem definitief onsterfelijk maakten. Zijn liefde voor opera culmineerde in “Barcelona”, de iconische samenwerking met Montserrat Caballé, die zijn techniek “verbluffend” noemde.
In zijn laatste jaren vocht Mercury in stilte tegen aids, een strijd die hij pas één dag voor zijn dood bevestigde in een kort maar historisch persbericht. Zijn laatste gefluisterde woorden aan de fans – “I still love you” – zijn een perfecte samenvatting van zijn band met het publiek.
Freddie Mercury blijft, 33 jaar later, hét toonbeeld van muzikaliteit, lef en emotie. Een artiest die nooit verdwijnt, zolang zijn stem klinkt.
Op 29 oktober, maar dan in 1977, maakte Queen zijn opwachting in de Nederlandse Top 40 met We Are The Champions, een week eerder al uitgeroepen tot Alarmschijf. De single verscheen als dubbele A-kant met We Will Rock You — twee songs die samen het ultieme stadiongevoel introduceerden. Beide songs waren te vinden op het album News of the World, waarmee Queen zich losmaakte van de bombast van eerdere platen en zich richtte op directe, meeslepende anthems.
Freddie Mercury schreef het nummer al in 1975, maar vond het toen nog te groots voor opname. Pas twee jaar later kwam het tot leven, gedragen door zijn krachtige pianospel, Roger Taylor’s trefzekere drums, John Deacon’s sobere baslijn en Brian May’s subtiele, maar steeds intenser wordende gitaarwerk. De complexe akkoordstructuur — vol jazzinvloeden — contrasteert met de eenvoudige, universele boodschap: triomf na tegenslag.
Freddie refereerde ook aan voetbal toen hij vertelde hoe We Are The Champions ontstond: “Ik dacht aan voetbal toen ik het schreef. Ik wilde een meezingsong maken, iets waar fans zich aan konden vastklampen. Natuurlijk heb ik het wat meer theatrale subtiliteit gegeven dan een gewone voetbalchant. Je zou het ook kunnen zien als mijn versie van I Did It My Way. We hebben het gemaakt, en dat was zeker niet gemakkelijk. Geen bedje van rozen, zoals het lied zegt. En het is nog steeds niet gemakkelijk.”
Mercury verklaarde later dat het “we” in de titel bedoeld was om iedereen te betrekken die ooit iets heeft overwonnen. We Are The Champions groeide uit tot een wereldwijd succes: #2 in Nederland, #2 in Engeland, #4 in Amerika. Sindsdien klinkt het bij elk sporttoernooi als de ultieme overwinningshymne — een onsterfelijk monument van muzikale grandeur en menselijke trots. De originele uitvoering werd opnieuw uitgebracht ter gelegenheid van het WK voetbal in 1994.
Credits: Koh Hasebe; Distributed by Elektra Records
Deze dag blijft altijd verbonden aan Freddie Mercury. Want op 5 september, maar dan in 1946, werd hij geboren en kreeg de exotische naam Farookh Bulsara mee. Zijn geboortegrond was Zanzibar, een eiland voor de kust van India. Op zijn 18e emigreerde de familie Bulsara naar Engeland, waar Freddie ging studeren aan het Ealing Art College waar hij afstudeerde in Kunst en Ontwerp.
Bulsara maakte via de groep Smile kennis met Brian May en Roger Taylor. De gitarist en drummer speelden samen met jeugdvriend Tim Staffell in Smile, die de band al weer snel verliet om een eigen groep op te richten. Bulsara was een studievriend van Staffell. Freddie wist Brian en Roger over te halen om samen een nieuwe groep te formeren. Begin 1971 versterkt John Deacon de band. In 1972 werd de groepsnaam verandert in Queen en tekende de band een platencontract bij EMI.
Aanvankelijk leek de groep een exponent van de toen populaire glamrock, maar al snel onttrok Queen zich aan die invloeden en ontwikkelde een heel eigen geluid. Freddie groeide uit tot de flamboyante frontman en podiumbeest van de rockgroep. Hoe kon het ook anders met een stembereik van 4 octaven? De man, die de pornosnor weer hip maakte, schreef nummers voor Queen zoals de classics “Bohemian Rhapsody”, “Don`t Stop Me Now” en “We Are The Champions”. Tijdens een solo uitstapje maakte hij samen met Montserrat Caballe de hit “Barcelona” voor de Olympische Spelen.
Vanaf het einde van de jaren 80 is Freddie Mercury nog maar zelden in de openbaarheid te zien. In 1987 werd bij hem aids vastgesteld. Toch bleef hij doorwerken en muziek opnemen. Er kwam nog een grote finale met het album “Innuendo”, maar de begeleidende video geeft vooral computer-animaties te zien. Om de geruchtenstroom, dat hij zou lijden aan een ernstige ziekte in te dammen, liet Mercury zich toch weer zien in de video voor “I`m Going Slightly Mad”. Maar dikke lagen make-up en een pruik konden niet verhinderen, dat iedereen zag hoe sterk hij was vermagerd. “These Are The Days Of Our Lives” werd de laatste video, waar Mercury in te zien was. Op 23 november 1991 maakte Freddie Mercury bekend dat hij leed aan aids. Eén dag na het schokkende nieuws overleed hij, op slechts 45-jarige leeftijd.
Zijn nalatenschap leeft voort in muziek, optredens en de herinnering van miljoenen fans wereldwijd. Het tributeconcert in Wembley (1992) en albums als Made In Heaven (1995) houden zijn stem levend. Freddie Mercury blijft een tijdloos icoon dat rock en opera, kracht en kwetsbaarheid, wist te verenigen in één ongeëvenaard artiest.
Vandaag viert Queen-gitarist Brian May zijn 78e verjaardag – een levende legende met een unieke plek in de rockgeschiedenis. Gefeliciteerd!
Zijn spel is melodieus, technisch verfijnd én krachtig. Brian schreef zelf ook enkele grote Queen-hits, waaronder Fat Bottomed Girls, Save Me, Who Wants To Live Forever en The Show Must Go On.
May werd wereldberoemd als de gitarist van Queen, de band die hij begin jaren ’70 oprichtte met Freddie Mercury, John Deacon en Roger Taylor. Zijn zelfgebouwde gitaar, de “Red Special”, gaf hem een herkenbaar geluid dat op iconische wijze te horen is in hits als Bohemian Rhapsody, We Will Rock You, Tie Your Mother Down en I Want It All.
Na het overlijden van Freddie Mercury in 1991 bleef May muzikaal actief, zowel solo als met Queen + Paul Rodgers en later met Adam Lambert. Tegelijkertijd zette hij zich in voor dierenrechten en het milieu.
Wat weinig mensen weten: Brian May is ook astrofysicus en behaalde in 2007 zijn doctoraat in de sterrenkunde. In 2023 werd hij geridderd door koning Charles en mag hij zich Sir Brian May noemen.
Een veelzijdige artiest, wetenschapper en mens – maar bovenal: een onmiskenbare gitaarheld die generaties blijft inspireren.
Terug in de tijd! Nieuw op 15 juli, maar dan in 1989, in de Nederlandse Top 40: Queen met Breakthru, de tweede single van hun veertiende studioalbum The Miracle. De band had drie jaar lang nauwelijks van zich laten horen, maar 1989 bleek een topjaar: vijf singles in de Top 20, en Breakthru schopte het zelfs tot nummer 4, goed voor tien weken hitparadeplezier. In Engeland haalde Breakthru de 6e plaats.
De track begint verrassend lieflijk met een fragment uit een onuitgebracht nummer van Freddie Mercury, getiteld A New Life Is Born. Een misleidend intro, want na één minuut knalt de motor pas echt op gang met het door Roger Taylor geschreven hoofddeel. Dat contrast tussen dromerige aanzet en energieke drive maakt Breakthru juist zo boeiend. Het nummer klinkt als een viering van vrijheid, levenslust en muzikale durf – alles waar Queen in 1989 nog steeds patent op had.
De videoclip? Pure Queen-megalomanie. Voor de opnames werd een ouderwetse locomotief volledig omgetoverd tot de Miracle Express, die op volle snelheid over de Engelse Nene Valley Railway denderde. De band had er zichtbaar plezier in, al waren er ook serieuze verzekeringen nodig. Roger Taylors toenmalige vriendin Debbie Leng speelt een prominente rol – als blonde femme fatale in korset trok ze de aandacht in menig puberbrein én muziekkanaal.
