Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 10 februari in 1984! Op deze dag ging de Alarmschijf van dat jaar naar Clint Eastwood & General Saint met Stop That Train. Twee jaar na hun doorbraak in Groot-Brittannië maakte Nederland kennis met dit Jamaicaans-Britse deejayduo. Clint Eastwood (Robert Brammer) en General Saint (Winston Hislop) stonden bekend om hun theatrale en humoristische optredens, iets wat ook in deze track duidelijk hoorbaar was. De single kwam van het album Stop That Train.
Het nummer zelf had al een geschiedenis: de oorspronkelijke versie verscheen in 1965 van de Spanish Town Skabeats en werd geschreven door C. Campbell, beter bekend als Prince Buster. Hun uitvoering gaf het ska-nummer een eigentijdse reggae/dancehall-invulling voor de jaren tachtig. In de Nederlandse Top 40 bereikte Stop That Train de 3e plaats.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 17 december in 1983! Op deze dag ging de Alarmschijf naarWhat Fun! Met The Right Side Won.
De band werd in 1981 opgericht door saxofonist John O’Hare. Samen met zanger Martin Richardson schreef hij het merendeel van het repertoire. De doorbraak kwam in het najaar van 1983 na een live-optreden in VARA’s Popkrant op Hilversum 3. Het nummer was een uitgesproken statement tegen oorlog en verwees direct naar de nasleep van de Falklandoorlog.
Het nummer werd flink gepusht op de Nederlandse radio. What Fun! werd niet alleen uitgeroepen tot Alarmschijf bij Veronica, maar eerder was het al verkozen tot Verrukkelijke Hittip bij de VARA. De impact was direct: begin 1984 piekte The Right Side Won op nummer 3 in de Nederlandse Top 40. Ook in de Nationale Hitparade en de TROS Top 50 werd de top 3 gehaald. Buiten Nederland bleef het succes uit.
Maandagochtend is de Jamaicaanse drummer en producer Sly Dunbar overleden. Vanaf de jaren 70 vormde hij samen met bassist Robbie Shakespeare het invloedrijke duo Sly & Robbie, dat een beslissende rol speelde in de ontwikkeling van reggae, dub en dancehall. In hun beginjaren werkten zij intensief samen met Peter Tosh, onder meer op diens nummer 1-hit (You Gotta Walk) Don’t Look Back.
Sly Dunbar was daarnaast lid van Black Uhuru en maakte deel uit van de Taxi Gang, die in 1994 samen met Chaka Demus & Pliers een Nederlandse top 10-hit scoorde met Twist And Shout. Zijn drumstijl was herkenbaar, vernieuwend en veelvuldig geïmiteerd.
Tijdens zijn carrière werkte Dunbar samen met talloze internationale artiesten en won hij twee Grammy Awards. Sly Dunbar is 73 jaar geworden.
Stephen “Cat” Coore is overleden op 69-jarige leeftijd. De Jamaicaanse gitarist en cellist was een muzikale bruggenbouwer die reggae openzette naar de wereld. Zijn carrière begon eind jaren zestig bij Inner Circle, maar zijn naam werd definitief verankerd met Third World, de groep die hij in 1973 oprichtte met toetsenist Michael ‘Ibo’ Cooper. Coore bleef zijn leven lang trouw aan die band en was jarenlang het muzikaal kompas.
Met Third World scoorde hij in Nederland drie grote hits; Now That We’ve Found Love (1979) en Try Jah Love (1982) bereikten zelfs de top 3. Wereldwijd werd de band geroemd om zijn genre-overschrijdende aanpak, met meerdere Grammy-nominaties als resultaat. In 2005 ontving Coore Jamaica’s Order of Distinction voor zijn culturele betekenis. Hij laat zijn vrouw Lisa, vier kinderen en meerdere kleinkinderen achter. Zijn invloed klinkt door.
Soms is een liedje zó goed dat je je afvraagt: hoe kon dit géén hit worden? Vandaag openen we de Kluis van de Flops om “Is This Love” van Bob Marley and the Wailers toe te voegen.
Met Is This Love leverde Bob Marley in 1978 één van zijn meest toegankelijke en romantische nummers af. Het lied verscheen op het album Kaya, een plaat waarop Marley bewust koos voor een zachtere, liefdevollere benadering van reggae. De warme groove, het subtiele ritme en de intieme tekst maken Is This Love tot een tijdloze klassieker, die later ook werd opgenomen op de succesvolle verzamelaar Legend.
Toch bleef een Nederlandse hit notering uit. In 1979 haalde Is This Love de Nederlandse Top 40 niet, al stond het nummer wel vijf weken in de Tipparade. Een gemiste kans, zeker gezien de internationale waardering. In Engeland bereikte het nummer de 9e plaats en werd het uiteindelijk bekroond met dubbel platina. In Nieuw-Zeeland ging het zelfs nog verder: daar kreeg Marley zevenmaal platina.
De inspiratie voor de iconische regel “We’ll share the shelter of my single bed” kwam uit Marley’s eenvoudige bed in Nine Mile, Jamaica. Het bijbehorende videobeeld, opgenomen in Londen, is extra bijzonder door een piepjonge Naomi Campbell, die hier haar eerste publieke verschijning maakte.
De Jamaicaanse reggaezanger Jimmy Cliff is overleden. Dat maakte zijn echtgenote Latifa Chambers maandagochtend bekend. Cliff, geboren als James Chambers, werd 81 jaar en overleed aan de gevolgen van een longontsteking.
Jimmy Cliff brak eind 1969 door met Wonderful World, Beautiful People en groeide uit tot een van de grootste reggaekunstenaars aller tijden. Zijn grootste Top 40-succes behaalde hij met Wild World (1970) en Reggae Nights (1983). In totaal scoorde hij tien hits in de Nederlandse Top 40. Samen met Bob Marley en Shaggy behoort hij tot de slechts drie Jamaicanen die in vier verschillende decennia in de lijst stonden.
Cliff speelde ook de hoofdrol in de invloedrijke film The Harder They Come (1972), waarvan de soundtrack wereldwijd een cultstatus kreeg. In de jaren tachtig maakte hij een sterke comeback met Treat The Youths Right, Sunshine In The Music en We All Are One. Later volgden nieuwe successen met I Can See Clearly Now uit Cool Runnings en Hakuna Matata uit The Lion King.
In 2010 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.
De Britse toetsenist Dave “Blockhead” Wright, ooit het kloppend hart van de ska-band The Beat, is overleden. Wright maakte tussen 1980 en 1983 deel uit van de legendarische formatie die begin jaren tachtig de Britse 2-Tone-beweging kleur gaf met hun aanstekelijke mix van ska, pop, reggae en punk. “Hands off….she’s mine’ werd in 1980 in Nederland hun eerste hitje, gevolgd door ‘Tears of a clown’ (1980).
Met hun luchtige, maar puntige skaversie van “Can’t Get Used To Losing You” — oorspronkelijk van Andy Williams — bereikte The Beat in 1983 de 9e plaats in de Nederlandse Top 40. Dave Wright stal daarbij steevast de show: excentriek, grappig en vol energie. Hij verscheen op het podium met een harp of viool die hij niet eens bespeelde, maar waarmee hij het publiek volledig inpakte.
Binnen de levendige Britse ska-scene stond Wright bekend als entertainer pur sang — de man die het muzikale vuur van The Beat met humor en showmanschap aanwakkerde. Na het uiteenvallen van de band in 1983 gingen zijn collega’s uiteen naar General Public en Fine Young Cannibals, maar Wright bleef een cultfiguur.
Met zijn overlijden verliest de Britse popgeschiedenis opnieuw een kleurrijke pionier van het 2-Tone-tijdperk.
Soms verschijnt er een track die je compleet onverwacht raakt. De Noorse onafhankelijke artiest Let Babylon Burn doet dat met de single I Forgive That Man, een rauwe en bezielde roots-song die intussen op nummer 1 staat in de Nederlandse editie van Spotify Viral Songs. Geen grote labelcampagne, geen gelikte hitfabriek: puur vanuit eigen kracht, met teksten die direct onder de huid kruipen.Let babylon Burn houdt alles in eigen hand: schrijven, opnemen en produceren.
De boodschap van I Forgive That Man is even simpel als zwaar beladen: het loslaten van schaamte en schuld, zonder het verleden te ontkennen. “I forgive myself,” klinkt als een mantra voor iedereen die door diepe dalen ging, fouten maakte en uiteindelijk de kracht vond om weer rechtop te staan. Muzikaal schuurt Let Babylon Burn tegen reggae aan, maar het is geen traditionele reggaetrack. Hij mengt akoestische klanken met subtiele productie en experimenteert zelfs met AI om lagen toe te voegen, zonder dat het onpersoonlijk wordt. Integendeel: de song ademt authenticiteit.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 11 juni, maar dan in 1983! Op deze dag ging de Alarmschijf naar The Beat met Can’t Get Used to Losing You. Ska en reggae maken van een croonersong? The Beat flikte het gewoon. Hun versie van Can’t Get Used To Losing You verscheen oorspronkelijk al in 1980 op het debuutalbum I Just Can’t Stop It, maar pas in 1983 werd een licht geremixte uitvoering als single uitgebracht. En met succes: op 11 juni werd het nummer uitgeroepen tot Alarmschijf en bereikte het uiteindelijk de 9e plaats in de Nederlandse Top 40. In eigen land scoorde The Beat zelfs hun vijfde en laatste Britse Top 10-hit met een nummer 3-notering.
Het origineel stamt uit 1963, toen Andy Williams met de compositie van het succesvolle duo Doc Pomus en Mort Shuman tot nummer 2 in zowel Amerika als Engeland klom. Williams’ warme croonervocalen maakten het nummer een easy listening-klassieker. The Beat draaide het twintig jaar later volledig om: met een laidback reggae-arrangement en Dave Wakeling’s nonchalante stem kreeg de song een nieuwe ziel. Ook in België en Ierland haalde The Beat de top tien met Can’t Get Used to Losing You.
Zondag is in Londen de Jamaicaanse zanger Owen Gray overleden. Hij is 86 jaar geworden. Met zijn dood verliest de muziekwereld één van de grondleggers van de Jamaicaanse ska, reggae en rocksteady. Zijn carrière begon al eind jaren vijftig, toen producer Clement ‘Coxsone’ Dodd hem als eerste artiest liet opnemen voor het legendarische Studio One-label.
Gray’s stem was soulvol en veelzijdig: hij switchte moeiteloos tussen croonerballads en rauwe skatreffers. Zijn invloed reikte al snel buiten Jamaica. In 1962 verhuisde hij naar Engeland, waar zijn mix van Caribische ritmes en soul aansloeg bij het groeiende migrantengezelschap én bij de Britse jeugd. Hij werd een pionier in de ontwikkeling van de ‘blue beat’-scene, die later de basis legde voor de Two Tone-beweging in de jaren tachtig.
Hoewel hij tientallen singles uitbracht, bleef zijn internationale succes bescheiden. In Nederland scoorde Owen Gray in 1970 zijn enige Top 40-hit met een reggaecover van ‘A Groovy Kind Of Love’, samen met Elkie Brooks en The Rim Ram Band. Het nummer bereikte de 23e plaats in de Top 40.
Tot op hoge leeftijd bleef Gray actief op het podium, vaak in kleine clubs of op nostalgische reggaefestivals.
