Met Nederblues hebben Loek Dekker en Ben Maarleveld een indrukwekkend en uitgebreid boek geschreven over een van de belangrijkste hoofdstukken uit de Nederlandse popgeschiedenis: de opkomst van de Nederblues. Het boek begint bij de oorsprong van de blues in de Verenigde Staten en laat zien hoe deze muziek via de Chicago-blues uiteindelijk terechtkwam bij jonge Nederlandse muzikanten in de jaren zestig, die er een geheel eigen geluid mee ontwikkelden.
De kern van het boek wordt gevormd door de bands die de Nederblues groot maakten. Cuby + Blizzards krijgen uitgebreid aandacht, met klassiekers als Window Of My Eyes en de rol van Harry Muskee en Eelco Gelling. Ook de Bintangs komen uitgebreid aan bod, onder meer met Travelling In The U.S.A., net als Livin’ Blues rond Ted Oberg en Nicko Christiansen, die scoorden met onder meer LB Boogie. Brainbox, met Jan Akkerman en Kaz Lux, wordt beschreven als een van de meest muzikale en vernieuwende bands uit de Nederblues. Daarnaast is er veel ruimte voor de Oscar Benton Blues Band, Barrelhouse rond Tineke Schoemaker, Flavium – dat in 1975 debuteerde met Bad Luck – en Magic Frankie, die de bluestraditie tot ver in de jaren tachtig en daarna levend hield.
De auteurs hebben voor Nederblues veel interviews gedaan met betrokken muzikanten en gebruik gemaakt van archieven en fotomateriaal, waardoor het boek niet alleen een historisch overzicht biedt, maar ook veel persoonlijke verhalen en anekdotes bevat. Met 304 pagina’s, een voorwoord van Tineke Schoemaker en een epiloog over de huidige bluesscene in Nederland is Nederblues uitgegroeid tot een compleet en waardevol standaardwerk over de Nederlandse blues.
The Black Keys openen hun nieuwe hoofdstuk met You Got To Lose, de eerste single van het aangekondigde album Peaches!, dat op 1 mei verschijnt via Easy Eye Sound/Parlophone. Dan Auerbach en Patrick Carney klinken hier ruw, direct en ongepolijst. De regel “You’ve got to lose / You can’t win all the time” staat centraal en zet meteen de toon.
Auerbach schreef het nummer in een zware periode, terwijl hij voor zijn vader zorgde na een beroerte en de diagnose slokdarmkanker. Over het ontstaan van het album zegt hij: “We waren geen plaat aan het maken. We waren gewoon aan het jammen, dit was voor ons. Echt oer, alles lag open, een soort schreeuw. We gingen door veel heen en probeerden de moed erin te houden. Dat mijn vader ziek werd, maakte dat ik dacht: het kan me niks meer schelen, ik wil gewoon even schreeuwen.”
Peaches! werd live opgenomen met een volledige band en nauwelijks overdubs. Volgens de band wordt dit hun meest rauwe plaat tot nu toe. In de zomer van 2026 volgen twee shows in Londen.
Op 18 januari 1975, maar dan in 1975, kwam Boogie woogie woman van Livin’ Blues binnen in de Nationale Hitparade. Het nummer werd geschreven door de band zelf, samen met Richard Pulin, met Martin Duiser als producer. Opmerkelijk, want een jaar eerder had Livin’ Blues na een live-optreden voor het VARA-televisieprogramma Nederpopzien nog aangekondigd te stoppen.
De bandleden sloegen daarna uiteenlopende wegen in: John Lagrand ging spelen bij Water, Nicko Christiansen bij Himalaya en Ruud van Buuren sloot zich aan bij Long Tall Ernie and the Shakers. Alleen zanger Ted Oberg voelde zich door het contract met Ariola verplicht door te gaan onder de naam Livin’ Blues. Hij bleef daarmee de enige oorspronkelijke LB’er.
Voor Boogie woogie woman stelde Oberg eind 1974 een nieuwe bezetting samen met zanger John Frederiksz (bekend van George Cash), drummer Michiel Driessen, gitarist Ronnie Meyes en bassist Henk Smitskamp, die was teruggekeerd nadat Shocking Blue was opgeheven. De single werd opgepikt door Hilversum 3 als Troetelschijf en bereikte de 10e plaats in de Nationale Hitparade.
Later dat jaar verscheen ook het album Live ’75, opgenomen tijdens een optreden in de Kunstmin in Dordrecht.
Herman Deinum, jarenlang bassist van Cuby & the Blizzards, is op 79-jarige leeftijd overleden in zijn woonplaats Nijverdal. Deinum sloot zich in 1969 aan bij de band van Harry Muskee en ontwikkelde zich snel tot een vaste kracht binnen het karakteristieke bluesgeluid. Zijn compacte, ritmisch trefzekere baslijnen zijn terug te horen op albums als Appleknockers Flophouse (1969) en op klassiekers als Back Home (A Man) en Window of My Eyes.
Deinum was een muzikant die altijd vooruit bleef bewegen: van Blues Dimension naar Cyril, van Sweet d’Buster naar de Muskee Gang, en later zijn eigen Herman Deinum Bluesband. In de jaren negentig keerde hij terug bij Cuby + Blizzards, alsof het lot hem steeds weer naar Grolloo terug riep. Zijn spel – warm, melodieus, no-nonsense – werd zo’n vanzelfsprekend onderdeel van de Nederlandse blues dat je bijna vergat hoe uniek het was.
In Nijverdal kwam vandaag een eind aan een rijk muzikaal leven, maar in Grolloo, op de platen en in de verhalen, blijft zijn klank doorklinken. Een stille kracht, een grote bassist.
Hitzound geeft een alfabetisch overzicht van de meest succesvolle Nederpop acts. Met de meest populaire Nederlandse zangers, zangeressen, bands en rappers vanaf 1965 tot nu. We vervolgen het Nederpop hit ABC archief na Critical Mass met:
Cuby & Blizzards
In het Nederpop Hit ABC Dossier richten we vandaag de spotlights op Cuby & Blizzards. Harry Muskee, de zanger van de Drentse bluesband Cuby + Blizzards richtte met Eelco Gelling de band op in 1963. Muskee had daarvoor zijn muzikale ervaring opgedaan door te spelen in jazz, dixieland en rock`n roll bandjes. De eerste songs van Muskee lieten een garageachtige sound horen. Toen de band in 1964 het American Folk & Blues Festival bijwoonde in Den Haag lag de muzikale toekomst vast: het werd de blues!
Met het debuutalbum ‘Desolation’ sleepten Cuby & Blizzards al direct een Edison binnen. De band scoorde in 1966 hun eerste Top 40 hit met de singel ‘Back Home’. Een jaartje later ontvingen Cuby & Blizzards een gouden plaat voor ‘Groeten uit Grolloo’. Andere hits van de band in de Veronica Top 40 werden ‘Another Day, Another Road’(1967) en ‘Appleknockers Flophouse’(1969). Het nummer ‘Window Of My Eyes’ zou hun grootste hit worden en bereikte de top tien. Elk jaar staat deze classic hoog genoteerd in de TOP 2000 van NPO Radio 2. ‘Window of my Eyes’ werd door Anton Corbijn in 2010 gebruikt bij de aftiteling van zijn film The American, en de band kreeg voor het nummer een Edison.
Cuby & Blizzards werd in 1972 opgeheven, maar hierna nog verschillende keren nieuw leven ingeblazen. Zo trad Muskee trad na 1972 onder meer op onder de namen Harry Muskee Band en later Muskee. Hhalverwege de jaren negentig trad de band weer op onder de naam Cuby and the Blizzards en maakten oud-leden als Helmig van der Vegt, Herman Deinum en Hans Lafaille weer deel uit van de groep. Harry Muskee overleed in 2011 op 70-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij ligt begraven achter de Jacobuskerk in Rolde.
Meest succesvol in de Nederlandse Top 40:
01
WINDOW OF MY EYES
1968
10 wk. – 10
02
APPLEKNOCKERS FLOPHOUSE
1969
09 wk. – 12
03
ANOTHER DAY, ANOTHER ROAD
1967
07 wk. – 20
04
DISTANT SMILE
1967
06 wk. – 20
05
THURSDAY NIGHT
1970
04 wk. – 27
De meest gestreamde song van Cuby & Blizzards is ‘Window of my eyes’ met ruim 6.700.000 streams. Dat is zo’n 4.500.000 streams meer dan de nummer 2, te weten ‘Somebody will know someday’.
De Belgische blues trots Guy Verlinde is terug met een nieuw blues album: ‘Promised Land Blues’ . Dit akoestische bluesalbum heeft Verlinde samen met Tom Eylenbosch opgenomen. Door de jaren heen hebben zij met hun verhalende bluesnummers een uniek geluid ontwikkeld, dat diep resoneert bij het bluespubliek in België en daarbuiten. In 2024 werden zij hiervoor bekroond met de Belgian Blues Award voor Beste Duo. Van het album is ‘Do that boogie’ uitgebracht als hun nieuwe singel.
‘Do That Boogie’ is een van de opvallende tracks op het album. Het nummer is een energieke boogie die de luisteraar uitnodigt om mee te bewegen op het ritme. Het combineert traditionele blues invloeden met een moderne twist, kenmerkend voor Guy Verlinde’s stijl.
Guy Verlinde domineert al meer dan een decennium de Belgische blues- en rootsscene. Hij toerde intensief door Europa, nam 16 albums op in 15 jaar en trad op in prestigieuze clubs en internationale festivals, waar hij het podium deelde met grootheden als B.B. King, John Fogerty en Santana.
Herinnert u zich deze nog? We gaan terug naar 24 december, maar dan in 1988! Op deze dag verscheen “Lovin’ Whiskey” van Rory Block in de Nederlandse Top 40. Deze autobiografische song, geschreven en geproduceerd door de Amerikaanse zangeres zelf, maakte deel uit van haar album I’ve Got a Rock in My Sock uit 1986. Twee jaar later besloot haar platenlabel het nummer alsnog uit te brengen op singel om het verzamelalbum Best Blues and Originals te promoten. In Nederland werd het uitgebracht via Munich Records.
De inspiratie voor “Lovin’ Whiskey” kwam voort uit een diep persoonlijke ervaring. Rory Block schreef het nummer over haar toenmalige geliefde, een man die worstelde met een alcoholverslaving. Hij was onbetrouwbaar, loog vaak over waar hij was, en weigerde toe te geven dat hij een probleem had. Op een avond had Block er genoeg van en belde een hulplijn. Daar kreeg ze het advies dat ze hem niet kon redden en dat hij haar mee de afgrond in zou sleuren als ze bij hem bleef – een gedachte die direct terugkwam in de songtekst. Rory kon niet anders dan het advies van de hulplijn op te volgen: met pijn in haar hart verliet ze hem.
De songtekst van “Lovin’ Whiskey” begon eigenlijk als een brief aan haar ex. Het was nooit Block’s bedoeling om een lied te schrijven over deze pijnlijke episode. Maar toen een instrumentale track al was opgenomen, besloot ze de tekst van de brief als basis te gebruiken. Ze zong haar woorden over de melodie, en zo ontstond het autobiografische nummer.
Het lied kreeg in Nederland veel aandacht. Zo gaf ze een live optreden in 1988 bij de 2 Meter Sessies. De KRO riep ‘Lovin’ whiskey’ uit tot “Speciale Aanbieding,” en hoewel de singel niet hoger kwam dan de 17e plek in de Top 40, leverde het Rory Block wel een gouden plaat op. “Lovin’ Whiskey” werd een klassieker en een van haar meest bekende nummers.
Gizbey is in zijn Peaky Blinders look een zeer opvallende verschijning, met een geheel eigen en unieke sound; Nederlandstalig met een blues tintje. Met zijn voorkomen en stemgeluid wordt hij door kenners vergeleken met Teddy Swims (Maar ook staat zijn geluid niet ver van Andre Hazes af). Nu is het tijd voor de debuut singel: ‘Wat Had Jij Van Mij Verwacht’.
Achter Gizbey gaat zanger en entertainer Antonio Giesbers schuil. Hij timmert al jaren hard aan de weg. Dit najaar was het tijd voor een nieuwe stap en tekende Antonio een contract bij Berk Music en gaat nu verder onder de naam Gizbey.
Beth Hart, de Grammy-genomineerde zangeres, heeft haar langverwachte album ‘You Still Got Me’ uitgebracht via Provogue / Mascot Label Group. Ter gelegenheid hiervan heeft ze ook een videoclip gedeeld van de openingstrack ‘Savior With A Razor’, met een bijzondere samenwerking met Slash, de gitarist van Guns N’ Roses.
De singel is een krachtige rocktrack waarin Beth’s rauwe stem centraal staat, aangevuld met het kenmerkende gitaarspel van Slash. Samen leveren ze een intense uitvoering af die de sterke band tussen de twee artiesten laat zien.
Beth zegt over de samenwerking: “Slash is a real team player. I’ve met some pretty incredible people in this business that are high profilers, and that dude is the best team player I’ve ever come across. He’s just a badass with zero ego and knows a lot about the razor’s edge. I got really lucky. I reached out and said, ‘Hey man, would you be at all interested?’, and he was absolutely down. He was totally into it, and I was just shocked.”
Afgelopen maandag is de Britse muzikant John Mayall overleden. Hij kampte al geruime tijd met gezondheidsproblemen, aldus de familie. De muzikant overleed “vredig” en “omringd door zijn liefhebbende familie”. “Gezondheidsproblemen die John dwongen zijn epische tourcarrière te beëindigen, hebben uiteindelijk geleid tot vrede voor een van ’s werelds grootste reizigers.”
John Mayall was de ongekroonde koning van de Britse blues. De Britse gitarist, toetsenist en componist was één van de mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. In de invloedrijke, door hem opgerichte band John Mayall’s Bluesbreakers, hebben muzikanten gespeeld als Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor en Walter Trout. De bekendste singel van John Mayall is zijn zelfgeschreven ‘Room to Move’, afkomstig van zijn akoestische album ‘The Turning Point’(1969).
Mayall richtte eerder de Bluesbreakers op, waar grote muzikanten als Eric Clapton, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor en Walter Trout in hebben gespeeld. Na Clapton werd Mick Taylor aangetrokken als gitarist, maar toen die in 1969 naar The Rolling Stones vertrok, was het voor Mayall tijd voor iets nieuws. Drums en elektrische gitaren werden aan de kant geschoven en ‘low volume music’ werd het motto. Met bassist Steve Thompson (jazz geschoold) in de band ging de groep naar Amerika voor het Newport Jazz Festival. In New York werd het concert in Filmore East vastgelegd voor de LP “The Turning Point”. Daarop o.a. de 5 minuten durende versie van ‘Room to move’ met Mayal manisch op de mondharmonica. De singel bereikte de 5e plaats in de Veronica Top 40. John Mayall werd 90 jaar.
