Frankrijk heeft het Junior Eurovisiesongfestival 2025 gewonnen, dat dit jaar werd gehouden in Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. In totaal deden achttien landen mee aan deze editie. Overigens was Israël niet vertegenwoordigd. De overwinning ging overtuigend naar Lou Deleuze, die voor Frankrijk Ce monde bracht en zowel bij de vakjury’s als bij het publiek hoog scoorde. Het is inmiddels de vierde keer dat Frankrijk het Junior Eurovisiesongfestival wint, een opvallende prestatie sinds de terugkeer van het land in 2018.
Ce monde is een hoopvolle, inhoudelijke ballade over de toekomst en de wens van een jongere generatie om impact te maken. Daarmee sluit het nummer goed aan bij de kern van het Junior Eurovisiesongfestival, waar jonge artiesten niet alleen hun zangtalent tonen, maar ook een boodschap mogen uitdragen.
Als voorlaatste optreden bleef de performance van Lou bovendien vers in het geheugen bij het openen van de stemming. Nederland werd op het Junior Eurovisiesongfestival vertegenwoordigd door Meadow met Freeze, dat uiteindelijk bleef steken op een tiende plaats in deze finale. Achter Frankrijk eindigden Oekraïne als tweede en gastland Georgië als derde. Voor Frankrijk betekende het alweer de vierde Junior Eurovision-zege – een succesverhaal dat voorlopig nog niet lijkt te stoppen.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 24 september in 1983! Op deze dag ging de Alarmschijf naar Tracey Ullman met They don’t know. Het nummer werd geschreven door Kirsty MacColl, die kort daarvoor de backing vocals had verzorgd voor een EP van de punkrockband Drug Addix. De bazen van Stiff Records waren niet onder de indruk van de band, maar wel van Kirsty’s stem en wilden haar graag onder contract nemen bij het label.
Kirsty MacColl herinnerde zich later: “Toen ze [Stiff Records] vroegen of ik nummers had, zei ik: ‘O ja, heel veel!’, terwijl dat helemaal niet zo was. Daarna dacht ik: ‘O God, ik moet maar snel iets schrijven voordat ik bij ze langsga.’ En toen schreef ik They Don’t Know. Ik ging langs met een cassette, zingend bij een akoestische gitaar. Ze vonden het goed en tekenden me.”
Haar eigen versie werd echter geen succes. Dat gold wél voor Tracey Ullman, die het nummer vier jaar later uitbracht bij hetzelfde label, Stiff Records. Ullman was al bekend als actrice en comédienne en waagde zich nu aan een zangcarrière. Zij nam de cover ‘They Don’t Know’ op voor haar debuutalbum You Broke My Heart in 17 Places.
Onder anderen MacColl en Rosemary Robinson (de vrouw van Stiff Records-president Dave Robinson) verzorgden de Shangri-La-achtige achtergrondzang, omdat Ullman een beperkt hoog bereik had. In Engeland behaalde Tracey Ullman de 2e plaats in de Britse charts en ook in Amerika scoorde zij een top tien-hit. In de Nederlandse Top 40 bereikte ‘They Don’t Know’ de 8e plaats.
Dit jaar is het precies vijftig jaar geleden dat Pink Floyd het succesvolle album Wish You Were Here uitbracht. Het album werd in 1975 meervoudig platina, stond wereldwijd bovenaan de hitlijsten en staat al decennialang in internationale lijstjes van all-time greatest albums. Nu is een unieke jubileumeditie van hun achtste studioalbum verschenen: Wish You Were Here 50. Op het album staan zes nooit eerder uitgebrachte alternatieve versies en demo’s van het album.
Wish You Were Here 50 verschijnt digitaal, op 3LP, 2CD, Blu-ray en als deluxe boxset. De verschillende uitgaven bevatten diverse bonusmaterialen van de hand van David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright en Nick Mason. Zo staan er op de digitale versie onder meer een nieuwe Dolby Atmos mix, 25 bonustracks en 16 live-opnames. De Blu-ray-uitgave bevat ook drie concertfilms van de Pink Floyd-tour in 1975. In de deluxe boxset zitten naast de LP’s en CD’s ook unieke collectors items, waaronder een fotoboek en een concertposter.
De nieuwste en meest hit potente tracks voor de Hitzound 40 zijn gebundeld in de TIP 40. Elke week wordt de nieuwe lijst onafhankelijk samengesteld. Singels in de TIP 40 maken direct kans op een hit notering voor de Hitzound 40, die elke vrijdag wordt gepubliceerd. De TIP 40 wordt uitgezonden op zaterdag van 17.00 tot 20.00 uur op VandaagRadio met Corné Wolfs en op vrijdag van 14.00 tot 17.00 uur bij MusicRadioForAll.
Voor deze flashback keren we terug naar 12 december, maar dan in 1970! Op deze dag kwam George Harrison nieuw binnen in de Veronica Top 40 met zijn solosingle My Sweet Lord. Het nummer, dat hem $587.000 kostte, zou de eerste plaats bereiken in de Veronica Top 40. George had al eerder, tijdens de Beatles-periode, zelf muziek uitgebracht. Zo maakte hij in 1968 de soundtrack Wonderwall, die later Noel Gallagher zou inspireren voor de gelijknamige hit met zijn band Oasis.
My Sweet Lord, een week eerder door Veronica tot Alarmschijf gebombardeerd, was oorspronkelijk bedoeld voor het album Encouraging Words van Billy Preston. Het nummer werd geschreven in december 1969, toen Harrison en Preston samen in Kopenhagen verbleven. Naar eigen zeggen kwam de inspiratie voor My Sweet Lord van het nummer Oh Happy Day van de Edwin Hawkins Singers. My Sweet Lord stond op het driedubbelalbum All Things Must Pass van Harrison, waar onder andere ook What Is Life op te vinden is. Het nummer werd wereldwijd een grote hit: George Harrison bereikte de eerste plaats in zowel Amerika als Engeland.
Het enorme succes had wel een staartje, want enkele maanden na de nummer 1-hit begon één van de meest geruchtmakende rechtszaken in de muziekgeschiedenis. In 1963 brachten The Chiffons het nummer He’s So Fine uit. De uitgever van dit nummer, Bright Tunes Music Corp., klaagde Harrison aan wegens het schenden van het auteursrecht. Volgens de aanklager vertoonde My Sweet Lord opvallend veel overeenkomsten met He’s So Fine, vooral in het couplet van het nummer.
Harrison gaf toe dat hij het nummer van The Chiffons kende voordat hij My Sweet Lord schreef, maar hij ontkende dat hij bewust de melodie had gekopieerd. De rechter oordeelde dat Harrison schuldig was aan het onbewust kopiëren van het nummer van The Chiffons. Mogelijke verklaring hiervoor was volgens de rechter dat er sprake was van een herinneringsvervalsing. Een groot deel van de royalty’s moest Harrison in 1976 afstaan aan Bright Tunes.
Het verliezen van de rechtszaak had een grote impact op de ex-Beatle, die in de tweede helft van de jaren zeventig de muziek even liet voor wat het was. Pas in 1979 hoorde de wereld weer van hem: hij financierde de film Life of Brian van Monty Python. En o ja: Harrison kocht later de rechten op He’s So Fine.
Elke zaterdagmiddag neemt Corné Wolfs je mee in de Hitzound 40, dé lijst van de populairste tracks van dit moment. Gericht op Adult Contemporary (AC), wordt de lijst wekelijks zorgvuldig samengesteld en gepubliceerd door Hitzound. Van pop en Americana tot country, Nederlandstalig, indie, electronic en rock: deze genres maken kans op een notering in de lijst. Daarnaast worden socialmedia-activiteiten en streamingcijfers meegenomen bij de samenstelling van de Hitzound 40.
De Hitzound 40 wordt wekelijks uitgezonden op zaterdag door:
VandaagRadio
12.00 – 15.00 uur
Radio Lifeline
14.00 – 17.00 uur
Music Radio For All
14.00 – 17.00 uur
Free Red Radio
16.00 – 19.00 uur
Wink Radio
18.00 – 21.00 uur
De Hitzound 40 wordt wekelijks herhaald op woensdag door:
Flemming sluit zijn 2025-samenwerkingsreeks af in stijl met Metejoor en hun nieuwe single Niet Nodig. Deze week staat de single nummer 1 in de TIP 40 en derhalve uitgeroepen tot de nieuwe Hitzound Smash. Het duet is een frisse, herkenbare ode aan vriendschap, waarin Metejoor de rol van steunende vriend op zich neemt en Flemming door een lastige break-up helpt. De boodschap is helder: soms ben je beter af zonder die vervelende relatie.
Het idee voor het nummer ontstond spontaan tijdens ontmoetingen op het podium, vertelt de 29-jarige Flemming: “Het was meteen raak!” Hoewel de tekst niet autobiografisch is, raakt hij wel een universele snaar. Muzikaal klinkt het nummer toegankelijk en melodieus, perfect passend bij de feelgood-sfeer die beide zangers dit jaar in hun samenwerkingen hebben neergezet. Flemming bracht eerder dit jaar o.a. de duetten 100% (met Mart Hoogkamer) en Meisje uit het Gooi uit.
Vooruitkijkend: in het voorjaar van 2026 verschijnt Flemmings album Samen Is Leuker Dan Alleen, met een groot concert op 9 mei in Den Bosch. Niet Nodig zet alvast de toon: een ode aan vriendschap die zowel harten verwarmt als de dansvloer uitnodigt.
Going back in time! Vandaag blikken we terug op 12 december, maar dan in 1981! Op deze dag kwam ‘One of Us’ van ABBA binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer van het Zweedse kwartet was afkomstig van hun achtste studioalbum ‘The Visitors’. Op het moment van de release waren beide getrouwde stellen al van elkaar gescheiden, een teken dat het einde van ABBA in zicht was. ‘One of Us’ had aanvankelijk “Number 1” en “Mio Amore” als werktitel. Benny en Björn schreven het nummer.
De echtscheiding van beide stellen weerspiegelde zich ook in de tekst van ‘One of Us’. Het nummer gaat namelijk over een vrouw die probeert weer leven te blazen in een gebroken relatie. Toenmalige manager Stig Anderson vond de tekst erg depressief, en ook Benny twijfelde.
Ondanks dat werd ‘One of Us’ uitgebracht als eerste single van ‘The Visitors’. De clip van het nummer werd geregisseerd door Lasse Hallström, die sinds 1975 vrijwel verantwoordelijk was voor alle video’s van ABBA. Een erg dure clip werd het niet, want Lasse’s huis diende als decor voor de single. Hallström ontwikkelde zich later tot een succesvol filmregisseur, onder andere van ‘My Life as a Dog’, ‘Chocolat’ en ‘The Cider House Rules’.
‘One of Us’ werd de laatste wereldwijde hit van ABBA. In veel landen bereikte de single de eerste plaats, zo ook in de Nederlandse Top 40. De opvolgers ‘Head Over Heels’, ‘The Day Before You Came’ en ‘Under Attack’ bereikten de toppositie in Nederland niet meer. Voor Björn was ‘One of Us’ een topplaat. “Dit is een van mijn absolute favorieten”, zegt hij hierover. “Maar om de een of andere reden is Benny er niet zo enthousiast over. Ik herinner me dat toen we een single van het album moesten kiezen, we een tape met vier of vijf mogelijke kandidaten naar onze verschillende platenmaatschappijen over de hele wereld stuurden. Zowel Benny als Stig waren een beetje twijfelend over <One of Us>. Maar toen de resultaten terugkwamen, bleek dat nummer voor de meeste bedrijven de favoriet te zijn.”
Disclosure schakelt voor Deeper de opvallendste nieuwe R&B-stem van 2025 in: Leon Thomas. De track is geschreven door Blake Slatkin, Guy Lawrence, Howard Lawrence en Leon Thomas. “We wisten dat Leon’s stem perfect over deze beat zou passen. We hebben hem die dag waarschijnlijk nog twee andere tracks laten horen, maar het was gewoon meteen duidelijk dat dit de juiste was. Leuk weetje: de beat heette heel lang ‘Aquatic’… waarschijnlijk vanwege het bubbelende, onderwaterachtige karakter van de gebruikte sounds. Dus we zijn gewoon in dat thema meegegaan voor de lyrics en hebben het hele nummer in één middag in LA geschreven,” aldus het Britse duo over hun samenwerking met Leon Thomas.
Het resultaat is een strakke deephouse-groove waarop Leon Thomas met zijn soepele, soulvolle vocal bewijst dat hij probleemloos kan schakelen naar een toegankelijk popgeluid.
Ga je mee terug in de tijd? Op 11 december, maar dan in 1976, kwam ‘Rock ‘N’ Roll Star’ van Champagne binnen in de Nationale Hitparade. Paulette Bronkhorst, Trudie Huysdens, Jan Vredenburg en Bert van der Wiel vormden samen Champagne en het kwartet was vocaal hét Nederlandse antwoord op ABBA. De groep ontstond uit een aantal toevalligheden. Trudy Schell en Bert van der Wiel kenden elkaar al vanuit de schoolbanken, kwamen elkaar tegen in het Rotterdamse muziekwereldje en besloten een duo te vormen. Op ongeveer hetzelfde moment besloten Jan Vredenburg en Paulette Bronkhorst een punt te zetten achter hun werkzaamheden als drummer en zangeres van het orkest waarmee ze iedere dag optraden. Zij werden bij elkaar gebracht door producer Martin Duiser.
Deze eerste hit dankte Champagne niet alleen aan Martin, maar zeker ook aan ex-Outsider-zanger Wally Tax. Zij leverden de tekst en muziek van de single ‘Rock and Roll Star’ ,die een week eerder een Alarmschijf binnensleepte. Champagne veroverde met jaren ’20 gangster outfits, niet alleen Nederland, maar ook Europa, ja zelfs Amerika. ‘Rock and roll star’ behaalde in 1977 de Bilboard Hot 100 (nummer 83 als hoogste positie). In de Nationale Hitparade bereikt Champagne de 2e plaats. Ook de opvolgers “Oh me oh my goodbye” en “Valentino” wisten daarna de top 10 te halen. In 1977 werd Champagne dan ook bekroond met de Conamus Exportprijs voor hun internationale successen.
The Rolling Stones keuren na 25 jaar eindelijk de Fatboy Slim-sample goed voor ‘Satisfaction’. Daarmee komt een van de meest legendarische bootlegs aller tijden vandaag officieel uit! ‘Satisfaction Skank’ ontstond al eind jaren ’90, toen Norman Cook de riff van (I Can’t Get No) Satisfaction over zijn eigen The Rockafeller Skank legde. Het werkte zo goed dat het zijn vaste live-uitsmijter werd, maar commercieel uitbrengen? Onmogelijk! De Stones hielden jarenlang de deur potdicht.
Ondertussen verspreidde de track zich via Napster, Kazaa en dubieuze vinylpersingen van afgetapte radio-opnames. Zelfs Cook kocht zijn eigen bootlegs terug…. Dat de Stones nu niet alleen akkoord gaan, maar zelfs hun originele mastertapes hebben opgestuurd zodat Cook een hoogwaardige versie kon maken, voelt bijna historisch.
Het origineel uit 1965 blijft het fundament: de gruizige Keith Richards-riff die per ongeluk ontstond dankzij een fuzzbox, Jagger die zijn frustratie uitspuugt, en een wereldwijde nummer 1 die de Stones katapulteerde tot supersterren van de British Invasion.
Nemo heeft de Eurovisie-trofee die hen in 2024 won, teruggestuurd naar de European Broadcasting Union (EBU). De Zwitserse artiest doet dit uit onvrede met de huidige gang van zaken rond het Songfestival. In een verklaring zegt Nemo dankbaar te zijn voor de gemeenschap en de ervaring, maar dat de prijs “niet langer op hun plank thuishoort”.
Nemo benadrukt dat Eurovisie staat voor eenheid, inclusie en waardigheid, maar dat deze waarden volgens hen niet worden nageleefd. De deelname van Israël, terwijl een VN-commissie concludeerde dat er in Gaza sprake is van genocide, is voor Nemo een belangrijk breekpunt.
Volgens de artiest wordt het festival te vaak gebruikt om het imago van een staat die van ernstige misstanden wordt beschuldigd te verzachten, terwijl het Songfestival ‘niet-politiek’ zou zijn. Daarom levert Nemo de trofee in, in afwachting van meer overeenstemming tussen woorden en daden.
Op deze dag, 11 december, maar dan in 1971, kwam de Britse zanger Tony Christie binnen in de Daverende Dertig met “(Is This the Way to) Amarillo”, een week nadat Radio Veronica het nummer tot Alarmschijf had gekozen. Het nummer werd geschreven door Neil Sedaka en Howard Greenfield. De twee songwriters leerden elkaar al op jonge leeftijd kennen, omdat ze buren waren in een flat in Brooklyn (New York). Samen schreven ze klassiekers als ‘Breaking up is hard to do’, ‘Happy birthday sweet sixteen’ en ‘Calender girl’ ( voor Neil Sedaka), ‘Crying in the rain’ (voor Everly Brothers) en ‘Love will keep us together’ (voor Captain & Tenille.
Sedaka leende de melodie van ‘Hitchin’ a ride’ van Vanity Fare. Aanvvankelijk was het de bedoeling dat het liedje ‘Is This the Way to Pensacola’ als titel zou meekrijgen, maar uiteindelijk klonk ‘Amarillo’ beter. Christies versie verscheen in Europa eerder dan in Amerika – en juist hier werd het een groot succes. Het nummer haalde #1 in Duitsland, Oostenrijk, België en Spanje; in Engeland kwam Christie tot #18. In Nederland bereikte “Amarillo” zijn hoogste positie op nummer 4 in de Daverende Dertig. O.a. Les Humprfries Singers, Neil Sedaka, Albert West en Hermes House Band namen het liedje ook op.
Vorige maand bracht Orange Skyline de derde single van hun derde album Dreams To Keep uit: I Guess I’m Sure. Speciaal voor de feestdagen heeft de zeskoppige band een kerstversie van het nummer opgenomen: I Guess I’m Sure (Xmas Version). Over de track vertelde de band vorige maand: “Waar de eerste twee singles energiek en funky waren, is I Guess I’m Sure meer ingetogen en persoonlijk. De track is een reflectie op de moeilijke periode waarin onze gitarist Niels kampte met een burn-out. I Guess I’m Sure gaat over de twijfel, het zoeken, en het langzaam hervinden van de hoop.” Dreams To Keep verschijnt op 20 februari.
Hans Otjes is op 78-jarige leeftijd overleden, een veelzijdige komiek en acteur die generaties Nederlanders vermaakte. Zijn carrière begon eind jaren zestig in het Amsterdamse Micro-theater, waar hij met geïmproviseerde optredens indruk maakte. Al snel brak hij door met avondvullende cabaret- en clownsolo’s, vaak begeleid door musici als Loek Dikker en Frans Ehlhart, en later met het ensemble Cartoon. Hij maakte ook een single: ‘Ik ben zo moei’.
Otjes werd bekend van televisie met rollen in series als De Melchiors, Hof van Holland, Man Alleen en Pa Pinkelman, én als vertrouwd gezicht in kinderprogramma’s zoals Bibelebons, De Holle Bolle Boom, Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer, Q & Q en Bassie & Adriaan. Zijn talent voor timing en humor kwam ook tot uiting als aangever in de shows van André van Duin, die hem herinnerde als “een van de fijnste collega’s ooit”.
Naast tv en film was hij actief op het toneel, met internationale erkenning voor zijn solovoorstelling Uit het dagboek van een krankzinnige. In de jaren negentig stopte hij met acteren en richtte zich op regressietherapie en kinderboekillustraties. Zijn familie organiseert een besloten ceremonie én een openbaar afscheid.
Elke woensdag publiceert Hitzound de Revival 40: de enige echte gouwe ouwe lijst van Nederland! Platen van tien jaar of ouder maken kans op een notering. De 40 nummers in de lijst zijn op dit moment de meest bekeken en populairste oude singles op Hitzound. Dankzij een TikTok hype, radio of TV reclame, vanwege de release van een nieuwe single die een sample gebruiken van een oude song, een re-release van een oude single, een concert, social media hype of een nummer van albums die jubileren. Presentatie: Corné Wolfs.
De Hitzound 40 Revival beluister je elke zondag op:
VandaagRadio
11.00 – 14.00 uur
Wink Radio
13.00 – 16.00 uur
Radio Lifeline
14.00 – 17.00 uur
Music Radio For All (MRFA)
14.00 – 17.00 uur
Radio Oldies Music
15.00 – 18.00 uur
Lokale Radio Son en Breugel
18.00 – 21.00 uur
De Hitzound 40 Revival word elke donderdag herhaald op:
Radio Lifeline
18.00 – 21.00 uur
Deze week zijn er 6 nieuwelingen en 1 re-entry in de Hitzound 40 Revival:
Raul Malo, medeoprichter van The Mavericks, is op 60-jarige leeftijd overleden. Met ‘Dance the night away’ is de groep nieuw in de Revival 40.
Film en TV regisseur Frans Weisz is op 87-jarige leeftijd overleden. Eén van zijn bekendste werken was de film Rooie Sien, met Willeke Alberti.
Dankzij streaming en populariteit op Hitzound halen The Ronettes de Revival 40.
Bohemian rhapsody van Queen viert z’n 50-jarig jubileum. Het nummer kwam ook weer in het nieuws omdat het ook dit jaar op 1 is gestemd in de Top 2000.
Gitarist Steve Cropper, bekend van Booker T & M.G.’s, is overleden (84). Steve schreef o.a. ook mee aan ‘Dock of the bay’ van Otis Redding. Beide songs halen de Revival 40.
Medeoprichter van The Shuffles, Hans van Liempt, is overleden (78). Met hun grootste hit ; Sha la la, I need you’ nieuw in de lijst!
“Wild Woman” is de nieuwste samenwerking tussen Aerosmith en Yungblud, met een opvallende bijdrage van Lainey Wilson. De track, uitgebracht op 5 december, is een herinterpretatie van het nummer van hun gezamenlijke EP One More Time. Wilson voegt een duidelijke countrytwist toe aan de oorspronkelijk bluesrock-georiënteerde song.
Haar deelname volgde op een duet met Steven Tyler tijdens het Jam for Janie-benefiet eerder dit jaar, waarna Tyler en Yungblud haar uitnodigden de track in te zingen. Joe Perry keerde terug naar de studio om nieuw gitaarwerk aan de versie toe te voegen. Yungblud omschrijft Wilson als “authentiek en inspirerend”, precies de wild woman die het nummer nodig had.
Het vijf nummers tellende One More Time-project markeert Aerosmiths eerste nieuwe muziek in meer dan twaalf jaar. De eerdere single “My Only Angel” stond drie weken in de top 10 van Billboard’s Hot Hard Rock Songs en debuteerde op nummer 1. De artiesten deelden daarnaast exclusieve studiobeelden op Instagram, waarmee fans een blik achter de schermen kregen van het opnameproces.
IJsland heeft besloten niet deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival van 2026 vanwege de controverse rond de toelating van Israël. Volgens omroep RÚV woog het publieke debat zwaar: deelname zou volgens hen geen “vreugde of vrede” brengen. Het land had al eerder gedreigd met een boycot, vooral nadat Israël tijdens het Songfestival van 2025 de meeste publiekspunten kreeg en tweede werd, mede dankzij een door de regering gefinancierde promotiecampagne die in strijd bleek met de regels.
Na intern beraad verklaarde directeur-generaal Stefan Eiriksson: “Uit het publieke debat in dit land en de reactie op de beslissing van de EBU van vorige week blijkt duidelijk dat er geen sprake zal zijn van vreugde of vrede met betrekking tot de deelname van RÚV.” De maatschappelijke weerstand is volgens de omroep te groot om deelname te verantwoorden.
IJsland sluit zich daarmee aan bij Spanje (een van de Big Five), Nederland (ook een grote betaler aan de EBU), Slovenië en Ierland. Bovendien zullen Ierland en Spanje het festival niet meer gaan uitzenden. Ondertussen roert ook Portugal zich. Elf deelnemende artiesten van Festival da Canção 2026 hebben in een gezamenlijke verklaring laten weten níét naar het Eurovisiesongfestival te zullen gaan als zij het Portugese nationale festival winnen. Zij protesteren tegen het besluit van de EBU om Israël – ondanks de oorlog in Gaza – opnieuw toe te laten, terwijl Rusland in 2022 wél werd geweerd na de inval in Oekraïne. Ook zijn ze teleurgesteld dat de Portugese omroep RTP vóór deelname van Israël stemde. Volgens de artiesten maakt zwijgen “ons medeplichtig aan een tragedie” en willen zij duidelijk stelling nemen: ze verzetten zich met woorden, muziek en Portugese cultuur tegen mensenrechtenschendingen.
De EBU juicht ondertussen over de terugkeer van Moldavië, Roemenië en Bulgarije, maar deze landen kunnen het financiële gat niet compenseren. Morele argumenten lijken de EBU niet te raken — financiële mogelijk wel. Wordt vervolgd.
Soms is een liedje zó mooi dat je je afvraagt: hoe kon dit in de Nederlandse Top 40 géén hit worden? Genesis’ “Invisible Touch” uit 1986 had álles in zich om hier een dikke knaller te worden: met Phil Collins in absolute topvorm en een refrein dat zich als vanzelf in je brein nestelt. Toch bleef de single in Nederland acht weken lang in de Tipparade hangen, om daarna stilletjes door de achterdeur te verdwijnen. De mannen van Genesis (Phil Collins, Mike Rutherford en Tony Banks) schreven het nummer zelf en het werd de titelsong van hun album.
Internationaal stond de wind totaal anders. In Amerika werd “Invisible Touch” de allereerste en enige nummer 1-hit van Genesis in de Billboard Hot 100, goed voor drie weken bovenaan de airplaylijst en een reeks van vijf opeenvolgende top 5-hits van het album. In Engeland bleef de single weliswaar steken op nummer 15 in de charts, maar dat leverde de band daar wél een gouden plaat op.
Volgens Collins zelf is dit één van zijn favoriete Genesis-nummers — en eerlijk is eerlijk: deze had in Nederland óók horen te scoren. Een onzichtbare flop, maar een hoorbare klassieker.
Martin Morero is terug met In Mijn Hart, een nieuwe, vrolijke uptempo single die zijn debuut maakte in de Gooische Vrouwen-aflevering van 5 december 2025. Het lied, geschreven door Julian Vahle, Olivier Rosa en Renske te Buck, is een liefdevolle ode aan Remy, Martins zoon in de serie. Tijdens diens diploma-uitreiking zong Martin het nummer live, wat de track meteen een emotionele lading gaf.
Na het succes van Spijt Is Voor Later (2024) waren de verwachtingen hoog, en de eerste reacties op sociale media zijn opnieuw overweldigend positief. Fans kregen een extra traktatie in de seizoen finale én het nieuws dat het nummer op single is verschenen. Met In Mijn Hart levert Morero opnieuw een pakkende feelgood-track af, precies zoals de serie hem neerzet: groot, warm en heerlijk over de top.
De Amerikaanse countryzanger en gitarist Raul Malo is maandag op 60-jarige leeftijd overleden. Hij was in 1989 medeoprichter van The Mavericks, de band die wereldwijd doorbrak met Dance The Night Away. Het door Raul geschreven nummer bereikte in 1998 de 23e plaats in de Nederlandse Top 40 en haalde zelfs de 4e plek in Engeland. Twee jaar eerder won de groep een Grammy met Here Comes The Rain. Ook ontving Raul de Lifetime Achievement Award van de Americana Music Association.
In 2024 maakte Raul bekend dat hij aan kanker leed. Hoewel de vooruitzichten aanvankelijk hoopvol waren, werd dit jaar duidelijk dat herstel niet meer mogelijk was.
Raul laat een indrukwekkende erfenis na: meer dan drie decennia muziek, een unieke stem en grensverleggende bijdragen aan de Americana- en Latin-muziek. Zijn muziek blijft voor altijd voortleven.
Vijftig jaar geleden bracht Queen iets uit dat de popmuziek voorgoed zou veranderen. Bohemian Rhapsody, de legendarische single van A Night at the Opera, is nog steeds een mijlpaal in creativiteit, durf en pure muzikale ambitie. In 1975 had Queen nog niet de wereld aan hun voeten. De band zag dit album als hun alles-of-niets-kans, en Freddie Mercury’s eigenzinnige meesterwerk werd het absolute hoogtepunt.
Wat Bohemian Rhapsody zo bijzonder maakt, is de structuur: geen refrein, maar een bijna zes minuten durende trip door ballad, opera, hardrock en terug. Er werden 180 opnames samengebracht, allemaal zonder synthetizers, iets waar de hoes trots op wijst. Freddie Mercury schreef het nummer grotendeels thuis, met teksten die hij al eind jaren zestig op papier had. Brian May, Roger Taylor en John Deacon werkten maandenlang in de studio onder leiding van Roy Thomas Baker, waarbij elke extra “Galileo” de opnameband deed verslijten.
Radio vond het destijds te lang, te gek, te ambitieus. Maar dj Kenny Everett zag het potentieel en draaide het nummer non-stop in één weekend. Drie maanden later was het een monsterhit: nummer 1 in Engeland, Ierland en Nederland, nummer 2 in de Verenigde Staten. Queen sleepte acht keer platina binnen in Australië en vijf keer in Spanje en Engeland. Wereldwijd leverde het nummer nog veel meer platina, goud en zelfs diamanten status op. Vijftig jaar later klinkt het nog steeds adembenemend. Freddie Mercury’s dramatiek, Brian May’s gitaar, Roger Taylor en John Deacon zorgen voor de perfecte basis. Bohemian Rhapsody is niet alleen Queens grootste hit, het is een tijdloos monument en een ultiem bewijs dat durf en genialiteit altijd hun weg vinden.
MIKA heeft deze week zijn nieuwe single ‘Immortal Love’ uitgebracht en tegelijkertijd zijn gloednieuwe album ‘Hyperlove’ aangekondigd. ‘Hyperlove’ wordt zijn zevende studioalbum en verschijnt op vrijdag 23 januari 2026. De single volgt op zijn recente release ‘Modern Times’, die eind oktober al uitgekomen is.
MIKA brak in 2007 wereldwijd door met zijn megahit ‘Grace Kelly’, waarna zijn debuutalbum ‘Life in Cartoon Motion’ uitgroeide tot een moderne popklassieker. In Nederland scoorde hij destijds een nummer 1-hit met ‘Relax, Take It Easy’.
Met ‘Hyperlove’ keert MIKA terug naar Engelstalige muziek. Zelf zegt hij het volgende over dit nieuwe album: “The new album began by getting back to songwriting alone at the piano, with no filters and staying as true to myself as possible. The songs became this explosion of kaleidoscopic energy, as eccentric and psychedelic as they are melodic.”
MIKA werkte samen met Nick Littlemore en de nummers zijn over heel de wereld opgenomen: van Montreal, tot de heuvels van Toscane en de wolkenkrabbers in Bangkok. Goed nieuws voor Nederlandse fans: MIKA komt volgend jaar weer onze kant op. Tijdens zijn ‘Spinning Out’-tour staat hij op maandag 23 februari 2026 in Ahoy in Rotterdam.
In het Nederpop Hit ABC Dossier richten we vandaag na Eva Simons de spotlights op de E van Extince. We duiken daarmee in het DNA van de Nederlandse hiphop. Peter Kops (Oosterhout, 1967) begon midden jaren ’80 nog in het Engels, met underground-krakers als Rap Around The Clock en The Milkshake Rap – een bescheiden hitje dat zelfs tijdelijk uit de handel werd gehaald na een McDonald’s-claim. Extince tourde door heel Europa en stond begin jaren ’90 zelfs twee keer op het New Music Festival in New York. Wereldplannen lagen klaar, maar het ontbrak aan die ene Green Card.
De ommekeer kwam in 1994 dankzij Def P en de Osdorp Posse: het gezamenlijke Turbotaal zette hem ongewild op het Nederlandstalige spoor. En toen was daar in 1995 Spraakwater: de allereerste Nederlandstalige hiphoptrack ooit die de Top 40-top 10 binnenstormde. Extince’ handelsmerk – taalgrappen, een bijna academische woordenschat en zijn zachte Brabantse g – werd in één klap nationaal erfgoed.
De daaropvolgende hits Viervoeters en Kaal of Kammen maakten hem hét gezicht van de opkomende Nederhop. Zijn album Binnenlandse Funk (1998) legde de fundering voor een hele generatie én voor label Top Notch. Daarna volgden albums als Vitamine E, 2e Jeugd en X, plus legendarische rapvetes die bijna even iconisch zijn als zijn muziek.
Meest succesvol in de Nederlandse Top 40:
01
VIERVOETERS
1998
10 wk. – 12
02
SPRAAKWATER
1995
07 wk. – 08
03
ZOETE INVAL (met o.a. Brainpower)
1999
03 wk. – 30
04
KAAL OF KAMMEN
1996
03 wk. – 38
De meest gestreamde song van Extince is Spraakwater met ruim 2.000.000 streams op Spotify, gevolgd door Vakantie met ruim 1.100.000 streams.
Kissin My Friends is de nieuwe pop-/dance-/EDM-injectie van Marshmello en INJI, gedreven door een strakke drum-&-bass-beat die meteen de vloer op stuurt. Marshmello schreef de single samen met VVAVES, INJI, Chrome Sparks, Ross Golan, Solly en Tom Mann. De productie komt van Chrome Sparks & Marshmello, wat de track een compacte, soepel doorlopende flow geeft.
INJI, geboren in Istanbul en opgegroeid in New York, brak eerder door met TikTok-successen als Gaslight en Bellydancing. Over de samenwerking vertelt ze: “Toen Marshmello me dm’de dat hij een nummer voor me had, dacht ik dat zijn account gehackt was.” Hij had haar video’s al gezien “toen niemand ze opmerkte” en wist meteen dat zij de juiste artiest was.
Volgens INJI paste het nummer “vreemd genoeg precies bij mijn leven… het stroomt, het is groot, dansbaar en heeft een flirterige, nostalgisch optimisme.” Een directe, aanstekelijke clubtrack.
