Flea slaat een verrassende zijweg in met Traffic Light, zijn nieuwe single samen met Thom Yorke en saxofonist Josh Johnson. Het nummer is afkomstig van zijn solodebuut Honora, dat op 27 maart verschijnt. Flea schreef het nummer samen met Yorke en Johnson, verzorgde zelf de composities en arrangementen en is te horen op bas én trompet.
Traffic Light ontstond tijdens een vroege studiosessie en kreeg vrijwel meteen richting. Flea voelde dat Yorke hier perfect bij paste en nodigde hem uit om mee te doen. Die klik hoor je terug: het nummer staat duidelijk los van de Red Hot Chili Peppers en beweegt zich vrijer, met ruimte voor improvisatie en sfeer.
Flea komt dit voorjaar ook naar Nederland. Op 22 mei staat hij live in Paradiso.
Ella Mai slaat vandaag een nieuwe bladzijde om met de release van haar nieuwe single en video 100. Het nummer is geschreven door Ella Mai Howell zelf, samen met Mustard en vaste schrijvers uit haar kamp, en is een volgende stap richting haar derde studioalbum Do You Still Love Me?, dat op 6 februari verschijnt via 10 Summers/Interscope Records. De productie is opnieuw in handen van Mustard, met wie ze al jaren een hechte muzikale samenwerking heeft.
100 staat niet op zichzelf, maar past binnen het grotere verhaal van het aankomende album, dat veertien tracks telt. Daarop staan ook de eerder uitgebrachte singles Tell Her en Little Things. Het album volgt op Heart On My Sleeve uit 2022, dat destijds binnenkwam op nummer 15 in de Billboard 200.
Ella Mai brak wereldwijd door met Boo’d Up en Trip. Met 100 werkt ze toe naar haar derde album en stond ze recent nog in Nederland met een concert in Bitterzoet in Amsterdam.
Going back in time! Op deze dag, 12 januari, maar dan in 1991, kwam Gonna Make You Sweat (Everybody Dance Now) van C+C Music Factory binnen in de Nederlandse Top 40. De single verscheen al in november 1990 en was de eerste release van het debuutalbum Gonna Make You Sweat. Het nummer werd geschreven door Robert Clivillés, David Cole en Freedom Williams, met Clivillés en Cole ook als producers. De krachtige zang is van Martha Wash, terwijl Freedom Williams de rap verzorgde. Leuk weetje: Wash nam haar vocalen oorspronkelijk op als demo, zonder te weten dat deze track later een wereldhit zou worden.
Nog zo’n opvallend detail: in de videoclip is Martha Wash niet te zien. De beelden tonen Zelma Davis, die de zangpartijen lipsynchroniseert. Dat zorgde later voor een geruchtmakend juridisch conflict over credits en zichtbaarheid, wat uiteindelijk leidde tot een officiële disclaimer bij de clip op MTV.
Internationaal sloeg de track keihard aan. In onder meer de VS stond het nummer op 1 in de Billboard Hot 100. De hoogste notering in Nederland werd nummer 2. Ruim dertig jaar later klinkt die legendarische kreet ‘Everybody dance now!’ nog altijd overal waar een dansvloer in zicht is.
Met ‘I Just Might’ verschijnt vandaag het eerste echte solonummer van Bruno Mars in bijna tien jaar. De single is meteen uitgeroepen tot Hitzound Smash én Aandachtstrekker en luidt zijn nieuwe album The Romantic in, dat op 27 februari verschijnt. Het is zijn eerste soloalbum sinds 24K Magic (2016), de plaat waarmee hij zes Grammy’s won.
De invloed van zijn Silk Sonic-periode is onmiskenbaar. Die warme groove, de ontspannen swag en vooral die sprankelende gitaarlijn verraden nog altijd de geest van Anderson .Paak en Silk Sonic, maar dan verpakt in een fris, radiovriendelijk popjasje. Funk en soul blijven de basis, met een lichtvoetige eenvoud die het nummer direct laat plakken. Het verhaal is klassiek Bruno Mars: een toevallige ontmoeting op de dansvloer, een blik, een klik en het gevoel dat hier zomaar iets moois kan beginnen.
Opvallend is dat Mars, ondanks zijn zeldzame soloreleases, nog altijd tot de meest gestreamde artiesten ter wereld behoort. Zijn slimme strategie van spraakmakende samenwerkingen én een ijzersterke backcatalogus werpt opnieuw zijn vruchten af. ‘I Just Might’ voelt als een logisch nieuw hoofdstuk: herkenbaar, verleidelijk en gemaakt om op te bewegen. 3FM heeft de single opgepikt en uitgeroepen tot Megahit.
Going back in time! Op deze dag, 4 januari, maar dan in 1975, komen The Trammps binnen in de Nederlandse Top 40 met Shout. Al zo’n 50 jaar is het nummer een gegarandeerd succes op elk discofeestje. Shout werd oorspronkelijk geschreven door O’Kelly, Ronald en Rudolph Isley en in 1959 uitgebracht door The Isley Brothers. Die versie werd hun eerste notering in de Amerikaanse Billboard Hot 100, met een piek op nummer 47. In de jaren daarna groeide Shout uit tot een veelgecoverde klassieker, met bekende uitvoeringen van Lulu en later ook The Trammps.
De disco-uitvoering van The Trammps verscheen in 1974 en zorgde eindelijk voor groot internationaal succes. In Nederland bereikte Shout de vijfde plaats in de Top 40, terwijl de single in België eveneens een top 10-hit werd met een zevende positie. Daarmee kreeg het nummer definitief een vaste plek in de discohistorie.
Going back in time! Op 3 januari, maar dan in 1976. kwam Golden Years van David Bowie binnen in de Nederlandse Top 40. De single was eind november 1975 uitgebracht als voorloper van het album Station to Station en was een week vóór de binnenkomst uitgeroepen tot Alarmschijf.
Golden Years was het eerste nummer dat Bowie opnam voor Station to Station. De opnames vonden plaats in september 1975 in Los Angeles, met Bowie en Harry Maslin als producers, in dezelfde periode waarin Bowie werkte aan de film The Man Who Fell to Earth. Over de ontstaansgeschiedenis doen meerdere verhalen de ronde: sommige bronnen stellen dat Bowie het nummer schreef voor Elvis Presley, terwijl Bowies toenmalige vrouw Angie Barnett claimde dat het voor haar bedoeld was.
De gitaarriff was gebaseerd op The Horse van Cliff Nobles, terwijl Bowie zich voor het refrein liet inspireren door Happy Days van The Diamonds. De single leverde Bowie ook een optreden op in Soul Train, waarmee hij tot de eerste witte artiesten in het programma behoorde.
Internationaal werd Golden Years een grote hit. In Nederland piekte de single op nummer 6 in de Top 40. Vandaag, 3 januari 2026, precies vijftig jaar later, markeert die datum een vast moment in Bowies Nederlandse hitgeschiedenis.
Going back in time! Voor deze gouwe ouwe gaan we terug naar 30 december, maar dan in 1972. Op deze dag kwam “Papa Was a Rollin’ Stone” van The Temptations binnen in de Veronica Top 40. Het origineel werd eerder dat jaar uitgebracht door de Amerikaanse psychedelische soulgroep The Undisputed Truth. Deze groep behaalde er de 63e plaats mee in de Billboard Hot 100. De versie van The Temptations volgde aan het einde van datzelfde jaar. Beide groepen hadden trouwens dezelfde producer: Norman Whitfield, die het nummer samen met Barrett Strong schreef. De song vertelt het verhaal van de negatieve invloed van een onbetrouwbare vader, bezongen vanuit het perspectief van zijn kinderen.
Aanvankelijk wilden The Temptations het nummer niet opnemen, omdat ze de psychedelische soul die ze destijds maakten inmiddels wel een beetje zat waren. Gelukkig kwamen ze op hun beslissing terug, en terecht: het nummer werd een enorme hit. In Nederland zelfs hun allergrootste: “Papa Was a Rollin’ Stone” bereikte (met het predicaat Alarmschijf) de 5e plaats in de Veronica Top 40. De single was bijna 12 minuten lang en werd daarom door de platenmaatschappij opgeknipt in een vocale versie (A-kant) en een instrumentale versie (B-kant). Uiteindelijk sleepte de groep met deze hit drie Grammy’s in de wacht en een nummer 1-hit in Amerika. Ze ontvingen de prestigieuze beeldjes in de categorieën: Beste R&B Performance door een Duo of Groep met Vocalen, Beste R&B Instrumentale Prestatie (voor de instrumentale versie van The Funk Brothers) en Producer van het Jaar (Norman Whitfield).
Met Baby Steps levert Olivia Dean een ingetogen maar trefzekere soultrack af, die perfect past binnen de lijn van haar tweede album The Art of Loving. De song, inmiddels opgepikt door BBC Radio 1 en daarmee in Engeland haar volgende single, draait om het moeizame herstel na een relatiebreuk. Geen grote drama’s, maar het besef dat vooruitgaan soms niet meer is dan blijven staan.
Muzikaal leunt Dean op warme, klassieke soulinvloeden à la Marvin Gaye. De sobere productie van vaste partner Bastian Langebæk laat haar stem volledig dragen, waardoor de emotie ongeforceerd binnenkomt.
Olivia Dean groeide op met uiteenlopende muzikale invloeden, van Broadway en gospel tot Carole King, Al Green, Angie Stone en Lauryn Hill. Op haar vijftiende werd ze toegelaten tot de BRIT School, later zong ze achtergrond bij Rudimental, al lag haar ambitie bij het zingen van de melodie. Haar EP OK Love You Bye (2019) leverde haar een EMI-contract op. Debuutalbum Messy (2023) werd genomineerd voor de Mercury Prize en bracht vier Britse Top 40-hits voort.
Binnen The Art of Loving – met eerdere hoogtepunten als Nice To Each Other (nummer 2 in de Hitzound 40), de nummer 1 hit Man I need en So Easy (de nieuwe Alarmschijf) lijkt Baby Steps de volgende hit te gaan worden voor Olivia Dean. Vers toegevoegd op high rotation (A list) van BBCRadio 1!
Terwijl Nate Smith afgelopen week de TIP 40 is verschenen met After midnight samen met Tyler Hubbard),lanceert hij een nieuwe single. De Amerikaanse muzikant bewijst met ‘Hop Skip Jump’, samen met saxofonist Braxton Cook, opnieuw waarom hij tot de spannendste muzikale bruggenbouwers van dit moment behoort. De instrumentale track is een energieke staalkaart van Smiths signatuur: een strak, technisch drumgeluid dat moeiteloos jazz, funk, R&B en hiphop laat samensmelten tot één vloeiende groove. Braxton Cook voegt daar warme, melodieuze lijnen aan toe, die het nummer adem en soul geven.
‘Hop Skip Jump’ komt voort uit de LIVE-ACTION Deluxe-wereld, waarin Smith zijn rol als producer omarmt, losjes geïnspireerd door Quincy Jones. Alles klinkt organisch en direct: live ingespeeld, analoog opgenomen, zonder digitale franje. Dat hoor je. De single klinkt tegelijk ongepolijst en speels, maar met strakke controle – een groove die veert, rolt en zich moeiteloos vastzet in je hoofd.
Sienna Spiro blijft dit jaar maar verrassen. Terwijl “Die On This Hill” momenteel stevig in de top 5 van de Hitzound 40 staat, pakt de Britse zangeres nu uit met Ain’t No Way (Live from KOKO) — een muziek- en concertzaal in Camden Town, Londen.
Op social media bekend Sienna: “Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest om een nummer te zingen. Het proces was zó bijzonder… Miriam Arabella haalde het nummer in juni weer aan en vanaf dat moment bleven we het wekenlang luisteren. Ik heb nog nooit echt ‘getraind’ om een nummer te zingen, maar ik ontdekte nieuwe dingen over mijn stem en hoe ik het moest benaderen. Ik wilde het nummer op z’n minst een beetje recht doen.” Het nummer is vandaag op single verschenen. Zeker en vast volgende week vers genoteerd in de TIP 40!
