Jungle brengt vandaag de nieuwe single Someday, Somewhere uit, de derde voorproef van het vijfde studioalbum Sunshine, dat op 14 augustus verschijnt via Caiola Records en AWAL. J Lloyd schreef het nummer samen met Lydia Kitto. De productie lag in handen van Lydia Kitto, J Lloyd, Jamie Lloyd en Tom McFarland.
Na Carry On en The Wave kiest Jungle opnieuw voor de combinatie van funk, soul en elektronische pop waar de Britse groep bekend om staat. Someday, Somewhere klinkt daarbij opvallend licht en melodieus. Lydia Kitto neemt de leadzang voor haar rekening, terwijl J Lloyd en Tom McFarland nadrukkelijk meezingen. Dat geeft de single een knipoog naar het vroege Jungle-geluid, zonder afstand te nemen van de stijl waarmee de band de afgelopen jaren internationaal doorbrak.
Ook de videoclip past in de herkenbare visuele wereld van Jungle. J Lloyd regisseerde de video samen met Charlie di Placido, terwijl Will West, Kaycee Rice en Yana Sologub verantwoordelijk zijn voor de choreografie.
Na de release van Sunshine volgt een wereldtournee. Op dinsdag 3 november speelt Jungle voor het eerst in de Ziggo Dome in Amsterdam, met het Amerikaanse duo Rio Kosta als special guest. De Londense formatie bouwde de afgelopen jaren gestaag aan een wereldwijd publiek. Het album Volcano leverde met Back On 74 hun grootste internationale succes op en vormde de opstap naar uitverkochte arena’s.
Going back in time! Op deze dag (14 juni, maar dan in 1986) kwam Lessons In Love van Level 42 binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer groeide uit tot de grootste hit uit de carrière van de Britse jazz-funkband. De oorsprong van de single lag opmerkelijk genoeg in een live-uitvoering van Physical Presence tijdens het tv-programma The Tube in oktober 1985. Bassist Mark King werkte een improvisatie uit tot een compleet nummer, waarna producer en medeschrijver Wally Badarou het refrein herschreef tot de versie die uiteindelijk wereldberoemd werd.
Lessons In Love verscheen als voorloper van het album Running In The Family. Mark King schreef het nummer samen met Wally Badarou en Mike Lindup. In de studio werd flink uitgepakt: de opname bevatte maar liefst zeven verschillende baslijnen en een indrukwekkend arsenaal aan synthesizers.
De single werd een internationaal succes en bereikte de eerste plaats in onder meer Duitsland, Zwitserland en Finland. In Nederland strandde Lessons In Love op nummer 2 in de Nederlandse Top 40, terwijl het in Engeland de 3e plaats behaalde en in Amerika doorstootte tot nummer 12 in de Billboard Hot 100. Daarmee bezorgde het Level 42 hun grootste wereldhit.
Herinner jij je deze nog? Op deze dag (5 juni), maar dan in 1976, kwam Love Hangover van Diana Ross binnen in de Nederlandse Top 40.
Bij Motown was men aanvankelijk allesbehalve overtuigd van Love Hangover. Het nummer, geschreven door Pam Sawyer en Marilyn McLeod, lag eerst op tafel voor Marvin Gaye. Uiteindelijk kreeg Diana Ross de kans, al stond ze zelf niet direct te springen om een uitstapje naar disco. Toch veranderde één nachtelijke studiosessie alles.
Producer Hal Davis liet de opnames plaatsvinden in een ontspannen sfeer, compleet met stroboscooplichten en een glas wodka voor Ross. Wat begon als een sensuele ballad schakelde halverwege plots over naar een opzwepende discogroove. Juist die verrassende overgang maakte het nummer uniek. Ross improviseerde, lachte spontaan tijdens de opname en gaf het lied daarmee een natuurlijke energie die niet meer te reproduceren viel.
Love Hangover was afkomstig van het album Diana Ross en betekende een belangrijke koerswijziging voor Motown, dat de discotrend aanvankelijk had gemist. In Amerika groeide het uit tot een nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 en werd Ross definitief omarmd als discoqueen. In Nederland bereikte Love Hangover de 23e plaats in de Top 40, terwijl het in het Verenigd Koninkrijk bleef steken op nummer 10.
Going back in time! Op deze dag 13 mei, maar dan in 1995, kwam Two Can Play That Game van Bobby Brown binnen in de Mega Top 50. Het nummer groeide uit tot een van de grootste Europese successen van Bobby Brown en piekte uiteindelijk op nummer 5 in Nederland. De track was afkomstig van zijn derde album Bobby uit 1992, waarop Brown nadrukkelijk meer creatieve controle nam. Hij schreef Two Can Play That Game samen met Teddy Riley, Bernard Belle en David “Redhead” Guppy. Riley produceerde de single ook en drukte er zijn typische new jack swing-stempel op: een mix van R&B, hiphop en swingbeat die begin jaren ’90 de hitlijsten domineerde.
Opvallend genoeg was het niet de oorspronkelijke albumversie die in Europa doorbrak, maar de remix van het Britse producersduo K-Klass. Dankzij die dansvloer-aanpak werd de single alsnog een grote hit. In Engeland bereikte Two Can Play That Game zelfs de 3e plaats in de UK Singles Chart. Teddy Riley, later ook bekend van Blackstreet en Guy, gold toen al als dé architect van de new jack swing-sound waarmee ook artiesten als Michael Jackson en Keith Sweat scoorden. In het Verenigd Koninkrijk piekte de single op nummer 3 en werd met platina bekroond.
Going back in time! Op deze dag, 6 april maar dan in 1996, kwam They Don’t Care About Us van Michael Jackson binnen in de Nederlandse Top 40.
Michael Jackson schreef en produceerde het nummer zelf voor zijn album HIStory. Het was de derde single van dat album, na You Are Not Alone en Earth Song. Met They Don’t Care About Us liet Jackson een uitgesproken maatschappelijk geluid horen. Het nummer ging over racisme, politiegeweld en sociale ongelijkheid. Jackson verklaarde zelf: “Het nummer gaat over de pijn van vooroordelen en haat en is bedoeld om aandacht te vragen voor sociale en politieke problemen. Ik ben de stem van de beschuldigden en de aangevallenen. Ik ben de stem van iedereen.”
Rond de release ontstond veel ophef over enkele tekstregels die als antisemitisch werden opgevat. Jackson bood publiekelijk zijn excuses aan en liet de woorden later verwijderen uit nieuwe versies van het album. Opvallend was ook dat MTV de eerste videoclip, met gevangenisscènes en geweld, niet wilde uitzenden. Regisseur Spike Lee maakte daarna een tweede clip in een Braziliaanse favela. In Nederland bereikte de single nummer 4 in de Top 40, in het Verenigd Koninkrijk eveneens nummer 4 en in de Amerikaanse Billboard Hot 100 nummer 30.
Op deze dag, 17 maart maar dan in 1979, kwam I Want Your Love van Chic binnen in de Nederlandse Top 40. Nile Rodgers en Bernard Edwards schreven het nummer voor het album C’est Chic (1978), met zang van Alfa Anderson. De single volgde op het wereldsucces van Le Freak en bleek opnieuw raak, al bleef het in Nederland steken op nummer 14 in de Top 40.
Het idee voor de song ontstond bijzonder: Rodgers droomde het nummer volledig uit, noot voor noot, en werkte het de volgende dag uit. Oorspronkelijk bedoeld voor Sister Sledge, maar uiteindelijk door Chic zelf opgenomen, mét hun achtergrondvocalen nog op de track.
Internationaal scoorde Chic sterker: I Want Your Love haalde nummer 4 in de UK Singles Chart en nummer 7 in de Amerikaanse Billboard Hot 100, naast een nummer 1-notering in de Dance Club Songs chart.
Going back in time! Op deze dag, 11 maart maar dan in 1989, kwam Straight Up van Paula Abdul binnen in de Nederlandse Top 40. Het werd haar eerste hit in ons land en meteen een stevige: de single piekte uiteindelijk op nummer 3.
Het nummer werd volledig geschreven en geproduceerd door Elliot Wolff en stond op het debuutalbum Forever Your Girl uit 1988, een plaat die wereldwijd meer dan zeven miljoen keer over de toonbank ging. Met dansbare poptracks paste het album perfect bij Abdul, die vóór haar zangcarrière al naam had gemaakt als choreograaf en danseres voor onder meer Janet Jackson.
Het verhaal achter Straight Up is opmerkelijk. Paula kreeg het nummer als demo via haar moeder. Die vond het zo slecht dat ze het in de prullenbak gooide, maar Abdul hoorde er juist een hit in en viste het bandje weer op. De opname kostte slechts zo’n 3000 dollar.
De videoclip, geregisseerd door David Fincher, kreeg extra aandacht doordat ook de toen populaire Amerikaanse talkshowhost Arsenio Hall erin opdook.
In de Verenigde Staten werd Straight Up nog groter: daar stond de single drie weken op nummer 1 in de Billboard Hot 100 en betekende het haar definitieve doorbraak.
Going back in time! Op 22 januari, maar dan in 1983. kwam Billie Jean binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer werd geschreven door Michael Jackson en stond op het album Thriller, geproduceerd door Quincy Jones.
De single groeide snel uit tot een wereldhit. In Nederland piekte Billie Jean op nummer 2. In de Verenigde Staten stond het nummer zeven weken op nummer 1 van de Billboard Hot 100. Ook in landen als Canada, Australië en Ierland werd de eerste plaats gehaald. In het Verenigd Koninkrijk bleef het bij een top 10-notering.
Quincy Jones wilde het nummer aanvankelijk inkorten en zelfs de titel aanpassen tot Not my lover. Hij vond de lange intro te riskant voor de radio. Maar Jackson hield voet bij stuk; juist die intro zette hem aan tot dansen. Achteraf gezien een gouden zet!
De tekst van Billy Jean was gebaseerd op brieven die Jackson kreeg van fans die beweerden dat hij de vader van hun kind was. De videoclip, met de inmiddels legendarische oplichtende stoeptegels, werd op 10 maart 1983 voor het eerst uitgezonden op MTV en werd de eerste clip van een zwarte artiest in heavy rotation. Billie Jean won twee Grammy Awards en werd ook genomineerd voor Song of the Year.
Going back in time! Op deze dag, 12 januari, maar dan in 1991, kwam Gonna Make You Sweat (Everybody Dance Now) van C+C Music Factory binnen in de Nederlandse Top 40. De single verscheen al in november 1990 en was de eerste release van het debuutalbum Gonna Make You Sweat. Het nummer werd geschreven door Robert Clivillés, David Cole en Freedom Williams, met Clivillés en Cole ook als producers. De krachtige zang is van Martha Wash, terwijl Freedom Williams de rap verzorgde. Leuk weetje: Wash nam haar vocalen oorspronkelijk op als demo, zonder te weten dat deze track later een wereldhit zou worden.
Nog zo’n opvallend detail: in de videoclip is Martha Wash niet te zien. De beelden tonen Zelma Davis, die de zangpartijen lipsynchroniseert. Dat zorgde later voor een geruchtmakend juridisch conflict over credits en zichtbaarheid, wat uiteindelijk leidde tot een officiële disclaimer bij de clip op MTV.
Internationaal sloeg de track keihard aan. In onder meer de VS stond het nummer op 1 in de Billboard Hot 100. De hoogste notering in Nederland werd nummer 2. Ruim dertig jaar later klinkt die legendarische kreet ‘Everybody dance now!’ nog altijd overal waar een dansvloer in zicht is.
Met ‘I Just Might’ verschijnt vandaag het eerste echte solonummer van Bruno Mars in bijna tien jaar. De single is meteen uitgeroepen tot Hitzound Smash én Aandachtstrekker en luidt zijn nieuwe album The Romantic in, dat op 27 februari verschijnt. Het is zijn eerste soloalbum sinds 24K Magic (2016), de plaat waarmee hij zes Grammy’s won.
De invloed van zijn Silk Sonic-periode is onmiskenbaar. Die warme groove, de ontspannen swag en vooral die sprankelende gitaarlijn verraden nog altijd de geest van Anderson .Paak en Silk Sonic, maar dan verpakt in een fris, radiovriendelijk popjasje. Funk en soul blijven de basis, met een lichtvoetige eenvoud die het nummer direct laat plakken. Het verhaal is klassiek Bruno Mars: een toevallige ontmoeting op de dansvloer, een blik, een klik en het gevoel dat hier zomaar iets moois kan beginnen.
Opvallend is dat Mars, ondanks zijn zeldzame soloreleases, nog altijd tot de meest gestreamde artiesten ter wereld behoort. Zijn slimme strategie van spraakmakende samenwerkingen én een ijzersterke backcatalogus werpt opnieuw zijn vruchten af. ‘I Just Might’ voelt als een logisch nieuw hoofdstuk: herkenbaar, verleidelijk en gemaakt om op te bewegen. 3FM heeft de single opgepikt en uitgeroepen tot Megahit.
