Maandagavond is de Amerikaanse zanger en acteur Monti Rock III overleden. Als flamboyante frontman van Disco-Tex & The Sex-O-Lettes scoorde hij in 1975 zijn grootste hit met ‘Get Dancin’’. De single bereikte de 14e plaats in de Nederlandse Top 40 en werd in zowel het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten een top 10-hit. In de Amerikaanse Billboard Disco chart piekte Get dancin’ zelfs op nummer 1. Ook opvolger ‘I Wanna Dance Wit’ Choo (Doo Dat Dance)’ was internationaal succesvol, maar in Nederland bleef Rock een eendagsvlieg.
De in The Bronx geboren Joseph Montanez Jr. gold als een van de eerste discoartiesten die wist door te breken naar het grote publiek. Met zijn extravagante outfits en theatrale performance werd hij een opvallende verschijning in het clubcircuit van New York. Hij werkte samen met producer Bob Crewe en verscheen later in de film ‘Saturday Night Fever’.
Op latere leeftijd vestigde Monti Rock III zich in Las Vegas, waar hij uitgroeide tot een lokale cultheld. De zanger overleed op 86-jarige leeftijd aan de gevolgen van COPD.
Going back in time! Op 21 februari 1976 kwam J’attendrai van Dalida binnen in de Nederlandse Top 40. De single, geproduceerd door haar broer Orlando (Bruno Gigliotti), groeide uit tot een opvallende discovertaling van een klassiek chanson. In de Nationale Hitparade bereikte het nummer de 9e plaats met het predicaat Alarmschijf. In Frankrijk daarentegen scoorde Dalida een nummer 1-hit met J’attendrai .
De oorsprong van het lied lag veel eerder. De muziek werd in 1937 geschreven door Dino Olivieri met tekst van Nino Rastelli als het Italiaanse Tornerai. Louis Poterat maakte de Franse versie, die in 1938 bekend werd door Rina Ketty. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg het nummer in Frankrijk een emotionele betekenis als lied van hoop en verlangen, vergelijkbaar met Lili Marleen en We’ll Meet Again.
Dalida nam het nummer op voor haar album J’attendrai uit 1975 en gaf het een eigentijdse disco-arrangement mee. Daarmee werd een vooroorlogs chanson opnieuw een hit in de jaren zeventig.
Elke week staan we stil bij de Paradeplaat. Op chronologische volgorde komen de keuzes langs op Hitzound en vandaag spoelen we terug naar 3 januari 1985, Op deze dag ging de TROS Paradeplaat naar Centerfold met Pump It Up. De single werd geschreven door de Amerikaanse producer en songwriter Daniel Sembello, samen met zijn broer Michael Sembello – bekend van Maniac – en Mark Hudson. Die laatste was bepaald geen kleine naam: hij werkte later met onder meer Aerosmith, Céline Dion, Ringo Starr en Cher. De B-kant Take Me werd geschreven door Peter van Asten en Richard de Bois, twee Nederlandse namen die vaker actief waren in het commerciële popcircuit van die jaren.
Pump It Up verscheen in 1984 en was de opvolger van Bad boy, waarvoor de drie meiden een pikante fotosessie hadden gemaakt met de Playboy. Dit debuut werd geen hit, maar leverde Centerfold veel aandacht op en een begrip door haar stoeipoesimago. Niet in de laatste plaats, omdat Centerfold optrad in lingerie of minuscule kleding. Pump it up werd de opvolger en kreeg begin ’85 dus stevige radio-steun via Hilversum 3. In de Nederlandse Top 40 werd het echter geen hit. Toch markeert deze Paradeplaat het moment waarop Centerfold zich nadrukkelijk positioneerde in het poplandschap, kort vóór hun latere succes met onder meer Dictator.
Op 16 februari 1980 kwam On The Radio van Donna Summer binnen in de Nederlandse hitlijsten. Het nummer was het openingsnummer van haar verzamelalbum On The Radio: Greatest Hits Volumes I & II (1979) en één van de twee nieuwe tracks op die plaat. In Nederland piekte de single op nummer 20 in de Top 40. In de Verenigde Staten werd het haar tiende opeenvolgende top 10-hit en behaalde het nummer 5 in de Billboard Hot 100.
Summer schreef het nummer samen met producer Giorgio Moroder voor de film Foxes van regisseur Adrian Lyne, met onder anderen Jodie Foster in de hoofdrol. De soundtrack bevatte een tragere, instrumentale versie die door de film heen klinkt.
Over het schrijfproces vertelde Summer later dat één zin – “must have fallen out of a hole in your old brown overcoat” – voelde als een bliksemschicht. Dat werd de sleutel tot het verhaal: een verloren liefde die via de radio opnieuw gevonden hoopt te worden.
ABBA brengt vandaag een gelimiteerde Valentine’s Limited Edition 10″ picture disc uit met Lay All Your Love On Me en My Love, My Life. Lay All Your Love On Me werd geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus en staat origineel op het album Super Trouper (1980). De B-zijde My Love, My Life komt van het album Arrival (1976), geschreven door *Benny Andersson, Björn Ulvaeus en Stig Anderson. Deze release is een fysieke traktatie voor vinylverzamelaars, met artwork van de band op de plaat zelf.
Oorspronkelijk was Lay all your love on me niet bedoeld als single, maar een clubremix sloeg zo sterk aan dat het nummer op 10 juli 1981 alsnog verscheen als 12-inch single, uitsluitend in een aantal geselecteerde landen.
Het nummer groeide uit tot een grote hit: het bereikte de 7e plaats in de Britse Singles Chart en werd daarmee de bestverkochte 12-inch single tot dan toe in het VK. In de Verenigde Staten stond het op nummer 1 in de Billboard Dance Club Songs Chart. Muzikaal valt Lay all your love on me op door zijn electro-disco-stijl, het gebruik van een harmoniser voor het dalende vocaaleffect en een vocoder om een koorachtig refrein te creëren. Het nummer werd later ook opgenomen in de musical en film Mamma Mia!
Op deze dag, 1 februari, maar dan in 1975, kwam Get dancin’ van Disco-Tex and the Sex-O-Lettes binnen in de Nationale Hitparade. Get Dancin’ werd geschreven door Bob Crewe en Kenny Nolan en uitgebracht door Disco-Tex and the Sex-O-Lettes, met Monti Rock III als uithangbord. De productie was in handen van Bob Crewe, de arrangementen kwamen van Bruce Miller. Het nummer is te vinden op het album Disco Tex & His Sex-O-Lettes uit 1975.
In Amerika sloeg het nummer hard toe: nummer 1 in de discochart en top 10 in de Billboard Hot 100. Ook in het Verenigd Koninkrijk was het raak. In Nederland bleef het bij een hoogste notering van nummer 15 in de Nationale Hitparade.
Opvallend is de lange versie van ruim zeven minuten. Aan het eind hoor je Monti Rock III het publiek toespreken, zogenaamd kapot gespeeld, terwijl de zaal juist méér wil. En ja: dan begint het nummer gewoon nóg een keer.
Amii Stewart viert vandaag haar 70e verjaardag. Haar naam blijft onlosmakelijk verbonden met Knock on Wood, de vurige discohit waarmee ze in 1979 wereldwijd doorbrak. Het nummer was een cover van Eddie Floyd, maar Stewart maakte er haar eigen visitekaartje van. In Nederland groeide Knock on Wood uit tot haar bekendste en succesvolste single en haalde de top tien.
Stewart kwam uit een streng katholiek gezin en begon al op jonge leeftijd met zang- en danslessen. Die combinatie van podiumervaring en stemkracht bracht haar via musicalproducties naar Londen, waar haar carrière in een stroomversnelling kwam. Haar debuutalbum Knock on Wood leverde, naast de titelsong, ook succes op met Light My Fire, een disco-medley die haar internationale profiel verder verstevigde. In Frankrijk behaalde Amii met de LP de eerste plaats. Het album Paradise Bird (ook uit 1979) bereikte nog redelijke posities in diverse landen.
In de jaren tachtig bleef Stewart actief, vooral in Europa. Opvallend is haar samenwerking in 1986 met het Nederlandse producer duo Bolland & Bolland, die de B-kant van haar album Amii produceerden. In 1994 sleepte Stewart met het album Lady to Ladies in Italië een gouden plaat binnen. Amii Stewart woont al decennia in Italië en is daar nog altijd actief in muziek en theater.
Going back in time! Op 22 januari, maar dan in 1983. kwam Billie Jean binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer werd geschreven door Michael Jackson en stond op het album Thriller, geproduceerd door Quincy Jones.
De single groeide snel uit tot een wereldhit. In Nederland piekte Billie Jean op nummer 2. In de Verenigde Staten stond het nummer zeven weken op nummer 1 van de Billboard Hot 100. Ook in landen als Canada, Australië en Ierland werd de eerste plaats gehaald. In het Verenigd Koninkrijk bleef het bij een top 10-notering.
Quincy Jones wilde het nummer aanvankelijk inkorten en zelfs de titel aanpassen tot Not my lover. Hij vond de lange intro te riskant voor de radio. Maar Jackson hield voet bij stuk; juist die intro zette hem aan tot dansen. Achteraf gezien een gouden zet!
De tekst van Billy Jean was gebaseerd op brieven die Jackson kreeg van fans die beweerden dat hij de vader van hun kind was. De videoclip, met de inmiddels legendarische oplichtende stoeptegels, werd op 10 maart 1983 voor het eerst uitgezonden op MTV en werd de eerste clip van een zwarte artiest in heavy rotation. Billie Jean won twee Grammy Awards en werd ook genomineerd voor Song of the Year.
Going back in time! Op 17 januari, maar dan in 1981, kwam I’m Coming Out binnen in de Nederlandse Top 40. De hoogste notering bleef steken op nummer 23. Het nummer staat op het album Diana (1980), opgenomen aan het einde van het discotijdperk waarin Ross commercieel floreerde.
I’m Coming Out werd geschreven en geproduceerd door Bernard Edwards en Nile Rodgers van Chic. Rodgers raakte geïnspireerd nadat hij in een New Yorkse club drie dragqueens elk een nummer van Ross zag playbacken. Voor Ross zelf kreeg de tekst een andere lading: het lied markeerde haar afscheid van Motown en haar loskomen van platenbaas Berry Gordy.
In de VS werd het een grote hit: nummer 5 in de Billboard Hot 100, nummer 1 in de discolijst. In het Verenigd Koninkrijk kwam de single niet verder dan nummer 13, maar leverde Diana later wel een platina plaat op.
Op 6 februari 2026 brengt ABBA een gelimiteerde 10” picture disc uit van Lay All Your Love On Me, duidelijk getimed rond Valentijn. De uitgave verschijnt in een plastic wallet en bevat naast de titeltrack ook My Love, My Life. De illustratie op de plaat is met de hand getekend en gebaseerd op beelden uit een fotosessie die ABBA begin jaren tachtig deed met fotograaf Barry Levine.
Lay All Your Love On Me werd geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus en verscheen oorspronkelijk op het album Super Trouper uit 1980, met Agnetha Fältskog als leadzangeres. De track was niet bedoeld als single, maar groeide via clubs uit tot een klassieker. In 1981 haalde de 12-inch remix de zevende plaats in de Britse hitparade en werd het de bestverkochte 12-inch single tot dan toe. In Amerika stond het nummer op 1 in de Billboard Dance Club Songs.
