Op deze dag, 1 februari, maar dan in 1975, kwam Get dancin’ van Disco-Tex and the Sex-O-Lettes binnen in de Nationale Hitparade. Get Dancin’ werd geschreven door Bob Crewe en Kenny Nolan en uitgebracht door Disco-Tex and the Sex-O-Lettes, met Monti Rock III als uithangbord. De productie was in handen van Bob Crewe, de arrangementen kwamen van Bruce Miller. Het nummer is te vinden op het album Disco Tex & His Sex-O-Lettes uit 1975.
In Amerika sloeg het nummer hard toe: nummer 1 in de discochart en top 10 in de Billboard Hot 100. Ook in het Verenigd Koninkrijk was het raak. In Nederland bleef het bij een hoogste notering van nummer 15 in de Nationale Hitparade.
Opvallend is de lange versie van ruim zeven minuten. Aan het eind hoor je Monti Rock III het publiek toespreken, zogenaamd kapot gespeeld, terwijl de zaal juist méér wil. En ja: dan begint het nummer gewoon nóg een keer.
Amii Stewart viert vandaag haar 70e verjaardag. Haar naam blijft onlosmakelijk verbonden met Knock on Wood, de vurige discohit waarmee ze in 1979 wereldwijd doorbrak. Het nummer was een cover van Eddie Floyd, maar Stewart maakte er haar eigen visitekaartje van. In Nederland groeide Knock on Wood uit tot haar bekendste en succesvolste single en haalde de top tien.
Stewart kwam uit een streng katholiek gezin en begon al op jonge leeftijd met zang- en danslessen. Die combinatie van podiumervaring en stemkracht bracht haar via musicalproducties naar Londen, waar haar carrière in een stroomversnelling kwam. Haar debuutalbum Knock on Wood leverde, naast de titelsong, ook succes op met Light My Fire, een disco-medley die haar internationale profiel verder verstevigde. In Frankrijk behaalde Amii met de LP de eerste plaats. Het album Paradise Bird (ook uit 1979) bereikte nog redelijke posities in diverse landen.
In de jaren tachtig bleef Stewart actief, vooral in Europa. Opvallend is haar samenwerking in 1986 met het Nederlandse producer duo Bolland & Bolland, die de B-kant van haar album Amii produceerden. In 1994 sleepte Stewart met het album Lady to Ladies in Italië een gouden plaat binnen. Amii Stewart woont al decennia in Italië en is daar nog altijd actief in muziek en theater.
Going back in time! Op 22 januari, maar dan in 1983. kwam Billie Jean binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer werd geschreven door Michael Jackson en stond op het album Thriller, geproduceerd door Quincy Jones.
De single groeide snel uit tot een wereldhit. In Nederland piekte Billie Jean op nummer 2. In de Verenigde Staten stond het nummer zeven weken op nummer 1 van de Billboard Hot 100. Ook in landen als Canada, Australië en Ierland werd de eerste plaats gehaald. In het Verenigd Koninkrijk bleef het bij een top 10-notering.
Quincy Jones wilde het nummer aanvankelijk inkorten en zelfs de titel aanpassen tot Not my lover. Hij vond de lange intro te riskant voor de radio. Maar Jackson hield voet bij stuk; juist die intro zette hem aan tot dansen. Achteraf gezien een gouden zet!
De tekst van Billy Jean was gebaseerd op brieven die Jackson kreeg van fans die beweerden dat hij de vader van hun kind was. De videoclip, met de inmiddels legendarische oplichtende stoeptegels, werd op 10 maart 1983 voor het eerst uitgezonden op MTV en werd de eerste clip van een zwarte artiest in heavy rotation. Billie Jean won twee Grammy Awards en werd ook genomineerd voor Song of the Year.
Going back in time! Op 17 januari, maar dan in 1981, kwam I’m Coming Out binnen in de Nederlandse Top 40. De hoogste notering bleef steken op nummer 23. Het nummer staat op het album Diana (1980), opgenomen aan het einde van het discotijdperk waarin Ross commercieel floreerde.
I’m Coming Out werd geschreven en geproduceerd door Bernard Edwards en Nile Rodgers van Chic. Rodgers raakte geïnspireerd nadat hij in een New Yorkse club drie dragqueens elk een nummer van Ross zag playbacken. Voor Ross zelf kreeg de tekst een andere lading: het lied markeerde haar afscheid van Motown en haar loskomen van platenbaas Berry Gordy.
In de VS werd het een grote hit: nummer 5 in de Billboard Hot 100, nummer 1 in de discolijst. In het Verenigd Koninkrijk kwam de single niet verder dan nummer 13, maar leverde Diana later wel een platina plaat op.
Op 6 februari 2026 brengt ABBA een gelimiteerde 10” picture disc uit van Lay All Your Love On Me, duidelijk getimed rond Valentijn. De uitgave verschijnt in een plastic wallet en bevat naast de titeltrack ook My Love, My Life. De illustratie op de plaat is met de hand getekend en gebaseerd op beelden uit een fotosessie die ABBA begin jaren tachtig deed met fotograaf Barry Levine.
Lay All Your Love On Me werd geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus en verscheen oorspronkelijk op het album Super Trouper uit 1980, met Agnetha Fältskog als leadzangeres. De track was niet bedoeld als single, maar groeide via clubs uit tot een klassieker. In 1981 haalde de 12-inch remix de zevende plaats in de Britse hitparade en werd het de bestverkochte 12-inch single tot dan toe. In Amerika stond het nummer op 1 in de Billboard Dance Club Songs.
Elke week staan we stil bij de Paradeplaat. Op chronologische volgorde komen de keuzes langs op Hitzound. en vandaag spoelen we terug naar 8 november 1984. Op deze dag ging de TROS Paradeplaat naar Sandy Marton met People From Ibiza. De Italo disco-single, geschreven door Sandy Marton en Claudio Cecchetto, groeide uit tot een pan-Europees succes. In Nederland bleef de hit steken op een bescheiden 38e plaats in de Top 40, maar elders was de impact aanzienlijk: nummer 1 in Italië, top 10-noteringen in Duitsland, Zwitserland en Noorwegen.
People From Ibiza ademde precies het zonnige vakantiegevoel van de jaren tachtig. Met een dansbare beat synths en een relaxte zang riep het nummer beelden op van zon, zee en discotheken, zonder dat de tekst veel om het lijf had. Dankzij het commerciële gevoel van Claudio Cecchetto en de uitstraling van Sandy Marton groeide de single uit tot een typische, herkenbare Italo disco-klassieker.
Hoewel Sandy Marton later het succes niet wist te evenaren, blijft People From Ibiza zijn onbetwiste visitekaartje: tijdloos, stijlbepalend en onlosmakelijk verbonden met de soundtrack van zomer ’84.
Vandaag is Elli Robert Fitoussi, beter bekend als F.R. David, jarig. Hij is vanaf vandaag alweer 79 jaar. Gefeliciteerd!
F.R. David werd geboren op 1 januari 1947 in Menzel Bourguiba, Tunesië. Zijn muzikale carrière begon in Parijs als lid van garageband Les Trèfles, later Les Boots, maar commercieel succes bleef aanvankelijk uit. In 1967 startte hij zijn solocarrière en nam hij orkestrale psychedelische pop op, waaronder een Franse cover van de Beatles-hit Strawberry Fields Forever. Hij had kleine hits met nummers als Symphonie en een Bee Gees-cover, maar echt doorbreken deed hij pas met Words.
Het nummer Words uit 1982 werd een wereldhit: het bereikte nummer 2 in de Nederlandse Top 40, verkochte miljoenen exemplaren wereldwijd en staat nog steeds in talloze 80’s-compilaties. Zijn kenmerkende hoge, fragiele stem en de synthgedreven melancholie maakten het een tijdloze klassieker.
Naast zijn eigen werk werkte hij met Vangelis, vormde de progrockband David Explosion, en schreef en produceerde voor andere artiesten. In latere jaren bracht hij remixes en nieuwe albums uit, waaronder The Wheel (2006), Numbers (2009) en Midnight Drive (2013).
Elke week staan we stil bij de Paradeplaat. Op chronologische volgorde komen de keuzes langs op Hitzound. en vandaag spoelen we terug naar 1 november 1984. Op deze dag ging de TROS Paradeplaat naar Sheryl Lee Ralph met In the Evening. De single, geschreven door Trevor Lawrence en Frank Musker, was een strak geproduceerde soulvolle poptrack met duidelijke disco-invloeden, typerend voor het midden van de jaren tachtig. Ralphs vocale prestatie viel op door kracht, bereik en een duidelijke theatrale achtergrond, wat niet verwonderlijk is gezien haar succes op Broadway met Dreamgirls.
Het nummer fungeerde als titelsong van haar gelijknamige en enige studioalbum. Bij ons wist In the Evening door te stoten tot nummer 16 in de Nederlandse Top 40, waarmee het haar grootste hit hier werd. Internationaal kreeg de track vooral aandacht in clubs, en behaalde de 6 e plaats in de Amerikaanse Billboard Dance Chart.
Going back in time! Voor deze flashback maken we een tijdreis naar 24 december, maar dan in 1977. Op deze dag kwam Singing in the Rain van Sheila & B. Devotion binnen in de Nederlandse Top 40. Het nummer werd heel veel jaren eerder geschreven door Nacio Herb Brown en Arthur Freed voor de musical Hollywood Revue of 1929. In dat jaar werd het liedje ook uitgebracht: Ukulele Ike zong het in de gelijknamige musical.
De meeste bekendheid kreeg Singing in the Rain toen Gene Kelly het vertolkte als titelsong van de gelijknamige musicalfilm uit 1952. Sheila & B. Devotion gaven er in 1977 een dansbaar sausje aan. De Franse zangeres had twee maanden eerder haar eerste succes in Nederland geproefd met Love Me, Baby, maar met Singing in the Rain scoorde Sheila & B. Devotion haar grootste hit.
Het succes begon hier met de verkiezing tot TROS Paradeplaat op Hilversum 3. Het liedje werd geproduceerd door de Franse producer en songwriter Jean Vignon. De single werd ook uitgebracht in Amerika op het platenlabel Casablanca Records, waar het uitgroeide tot een clubhit. Singing in the Rain bereikte de 2e plaats in België en in Zweden, nummer 3 in de Nederlandse Top 40 en o.a. ook in Duitsland werd de top tien gehaald.
Elke week staan we stil bij de Paradeplaat. Op chronologische volgorde komen de keuzes langs op Hitzound. en vandaag spoelen we terug naar 25 oktober1984. Op deze dag ging de TROS Paradeplaat naar Stephanie Mills met The Medicine Song. Het nummer werd zowel geschreven als geproduceerd door David “Hawk” Wolinski en was te vinden op haar album I’ve got the cure.
Vier jaar eerder had Stephanie Mills in Nederland al een onuitwisbare indruk achtergelaten met I Never Knew Love Like This Before. Die soulklassieker groeide uit tot een enorme hit en bereikte zelfs de 1e plaats in de Nederlandse Top 40, waarmee Mills definitief doorbrak bij het grote publiek. Het nummer, afkomstig uit Sweet Sensation, won een Grammy en vestigde haar naam ook buiten de dansvloer als topzangeres met emotionele power.
Met The Medicine Song sloeg Mills in 1984 een andere weg in. Het nummer klonk moderner, funkier en meer gericht op de clubs. In Amerika leverde dat haar een nummer 1-hit op in de Dance Chart op, terwijl de single in Nederland keurig doorstoomde naar de 8e plaats.
