Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 6 april in 1984. Op deze dag viel de keuze op Marsha Raven met Catch Me. De Amerikaanse zangeres had eerder succes als Tina Turner-imitator. Haar grote succes kwam met Catch Me (I’m Falling In Love), een aanstekelijke Hi-NRG/disco-single die geschreven en geproduceerd werd door Ian Anthony Stephens.
Het nummer verscheen oorspronkelijk in 1983, maar brak pas in het voorjaar van 1984 door. In Nederland werd de single uitgebracht op Dureco en kreeg extra aandacht dankzij een bijzondere versie waarin de klokken van de Londense Big Ben verwerkt waren. Met het predicaat Alarmschijf bij Veronica groeide de plaat vervolgens uit tot een stevige hit. In de Nederlandse Top 40 bereikte Catch Me de 4e plaats en stond tien weken genoteerd. Ook in België behaalde de single een top 5-notering.
Leuk detail: de Nederlandse mix werd verzorgd door Rutger “Rutti” Kroese, terwijl de single op de 12-inch uitvoering ruim negen minuten duurde – typisch voor de Hi-NRG-danceplaten uit die tijd. Na Catch Me scoorde Marsha Raven nog een bescheiden vervolg met False Alarm, maar het succes van haar doorbraak wist ze niet meer te evenaren.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 30 maart in 1984. Op deze dag viel de keuze op Danny de Munk met Ik voel me zo verdomd alleen. Het was de titelsong van de film Ciske de Rat waar De Munk de hoofdrol in speelt. Het nummer werd geschreven door Karin Loomans en Herman van Veen.
Toen Herman van Veen het lied en de filmmuziek probeerde aan te dragen bij Polydor, waar zijn platenlabel Harlekijn was ondergebracht, weigerde Polydor het uit te brengen. Pluggers en directeur zagen er niets in! Maar RCA Nederland hapte wel toe. Een gouden greep! RCA scoorde met de single een nummer 1-hit in de Nederlandse Top 40.
Volgens Buma/Stemra was Ik voel me zo verdomd alleen de bestverkochte single van 1984 in Nederland. Het soundtrackalbum scoorde ook goed, het stond acht weken in de albumlijst met als hoogste notering de 14e positie.
De film Ciske de Rat groeide uit tot een van de succesvolste Nederlandse bioscoopfilms ooit, met meer dan 1,5 miljoen bezoekers. Het succes van de film en de single waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik voel me zo verdomd alleen betekende de doorbraak van Danny de Munk als zanger. Daarna volgden hits als Mijn stad, Mijn meissie en later Vrienden voor het leven.
Op deze dag, 31 maart maar dan in 1984, kwam It’s a miracle van Culture Club binnen in de Nederlandse Top 40. De single was afkomstig van het album Colour by Numbers en werd geschreven door Boy George, Jon Moss, Roy Hay en Mikey Craig. Het nummer had eerst de werktitel “It’s America”, een verwijzing naar de eerste grote tour van de band door de Verenigde Staten.
Twee jaar eerder tekende Culture Club een platencontract bij het label Virgin Records. Hun eerste single, ‘White Boy’ werd nog geen hit, maar hun internationale doorbraak kwam met het nummer ‘Do You Really Want To Hurt Me’.
It’s a miracle was de vijfde en laatste single van het album Colour by Numbers en liet opnieuw horen hoe Culture Club pop, new wave en soulinvloeden wist te combineren. Op de B-kant van de single stond een liveversie van Love Twist, opgenomen eind 1983.
Alleen al in Amerika verkocht het album ‘Color by numbers’ 4 maal platina; in Engeland werd de LP met 3x platina bekroond. Aan ‘It’s a miracle’ , dat de 20e plaats behaalde in de Nederlandse Top 40, werkte opnieuw Helen Terry mee. In Engeland bereikte de single uiteindelijk nummer 4 en in de Amerikaanse Billboard Hot 100 piekte Culture Club op nummer 13.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 16 maart in 1984. Op deze dag viel de keuze op Spargo met Lady.
Na een reeks stevige Nederlandse hits als You And Me, One Night Affair en Hip Hap Hop probeerde Spargo in 1984 een nieuwe fase in te gaan. Zangeres Lilian Day Jackson was net uit de groep vertrokken en drummer René van Collem (ex-Doe Maar) was aangetrokken voor het album Step By Step. Lady werd de eerste single van die plaat. Ellert Driessen schreef het nummer zelf, terwijl Bill Kimber en Tony Taverne de productie verzorgden.
De single kreeg meteen een zetje van Veronica met de Alarmschijf-status en groeide uit tot een bescheiden comeback voor de Amsterdamse band. In de Nederlandse Top 40 behaalde Lady uiteindelijk de 15e plaats. Daarmee scoorde Spargo opnieuw een hit, al waren de gloriedagen van hun nummer 1-hit You And Me toen al voorbij.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 9 maart in 1984. Op deze dag viel de keuze op Daryl Hall & John Oates met Adult Education. Het Amerikaanse duo schreef de single samen met Sara Allen, destijds de partner van Daryl Hall. Toch zette Hall daar later vraagtekens bij: volgens hem schreef John Oates alleen de regel “Doesn’t rev your heart” en wist hij niet precies wat Allen aan de track had bijgedragen. Hall & Oates produceerden Adult Education samen met Bob Clearmountain. Het nummer verscheen eerst als losse single en later op het compilatiealbum Rock ’n Soul Part 1.
De tekst draaide om tieners die blijven hangen in oppervlakkigheid en groepsdruk. Hall zei daar later over: “Dat liedje gaat over iets waar ik nog steeds in geloof: dat mensen nooit echt volwassen worden, hoe oud ze ook zijn.” Opvallend was ook de videoclip van regisseur Tim Pope, vol post-apocalyptische beelden. John Oates noemde de clip later “een van de domste dingen die we ooit gedaan hebben”.
In Nederland bereikte Adult Education de 4e plaats in de Nederlandse Top 40. In Amerika haalde de single de top 10 van de Billboard Hot 100.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 2 maart in 1984. Op deze dag werd Riccardo Cocciante verkozen met Sincerita. De zanger had al een flinke naam opgebouwd in Italië toen hij met Sincerità ook in Nederland wist door te breken. Hij schreef het nummer samen met Étienne Roda-Gil voor het album Sincerità. Opvallend genoeg werd de plaat opgenomen in Amerika met muzikanten van Toto. Dat gaf de single een voller en internationaler geluid dan veel Italiaanse pop uit die tijd.
Cocciante werd geboren in Saigon, het huidige Ho Chi Minhstad in Vietnam, uit een Italiaanse vader en Franse moeder. Als jongen verhuisde hij naar Rome, waar hij zichzelf piano leerde spelen. Zijn rauwe stem werd later zijn handelsmerk.
De tekst van Sincerità draaide om eerlijkheid en echte gevoelens in relaties. Geen ingewikkeld gedoe: gewoon recht uit het hart. In Nederland schopte de single het tot nummer 14 in de Top 40 en werd het één van de bekendste songs uit zijn carrière.
In totaal heeft hij zo’n 35 albums uitgegeven. In een latere fase van zijn carrière ging Riccardo zich vooral bezighouden met het componeren van musicals, die hij zelf ‘nieuwe popopera’s’ noemt. Enkele voorbeelden zijn ‘Notre Dame de Paris’, ‘Le petit prince’ en ‘Giulietta e Romeo’, dat in 2007 in première ging in Verona.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 24 februari in 1984. Op deze dag werd Video verkozen met Somebody (Hey Girl).
De single verscheen al in 1983, midden in de opmars van Italo disco. George Aaron schreef het nummer en werkte voor de productie samen met Mauro Farina en Giuliano Crivellente, sleutelfiguren achter acts als Time. Somebody groeide uit tot een van de herkenbare titels binnen het genre en ging zo’n 250.000 keer over de toonbank.
Voor Video was het een bliksemstart. De nog geen twintigjarige Aaron nam het nummer op en stelde speciaal voor deze release een projectgroep samen. In Europa scoorde de track breed, met ook in Nederland succes. In de Nederlandse Top 40 piekte Somebody (Hey Girl) op nummer 6.
Maar nog voordat het succes volledig was uitgewerkt, stapte George Aaron uit Video. Hij richtte zich op een solocarrière en werkte verder met Time. Kort daarna volgde zijn album She’s A Devil, terwijl hij in Italië van de omroep Rai de prestigieuze award Un Disco Per L´Estate wist te winnen.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 17 februari in 1984. Op deze dag werd Rockwell verkozen met Somebody’s Watching Me. Rockwell, geboren als Kennedy Gordy en zoon van Motown-baas Berry Gordy, schreef het nummer zelf samen met producer Curtis Nolen. De track verscheen als debuutsingle van het gelijknamige album. Opvallend: het refrein wordt gezongen door Michael Jackson, terwijl Jermaine Jackson de achtergrondvocalen verzorgt. Berry Gordy zag aanvankelijk weinig in een carrière voor zijn zoon, maar draaide bij toen hij deze demo hoorde.
De single viel op door het paranoiathema: een man die denkt voortdurend bekeken te worden, gebracht met een knipoog. De naam Rockwell werd bedacht binnen Motown, geïnspireerd door de trend van artiesten met één naam.
In Nederland werd de plaat op 17 februari 1984 uitgeroepen tot Alarmschijf en groeide uit tot een grote hit. Somebody’s Watching Me bereikte de 2e plaats in de Nederlandse Top 40, de 6e plaats in de UK Singles Chart en piekte op nummer 2 in de Amerikaanse Billboard Hot 100.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 10 februari in 1984! Op deze dag ging de Alarmschijf van dat jaar naar Clint Eastwood & General Saint met Stop That Train. Twee jaar na hun doorbraak in Groot-Brittannië maakte Nederland kennis met dit Jamaicaans-Britse deejayduo. Clint Eastwood (Robert Brammer) en General Saint (Winston Hislop) stonden bekend om hun theatrale en humoristische optredens, iets wat ook in deze track duidelijk hoorbaar was. De single kwam van het album Stop That Train.
Het nummer zelf had al een geschiedenis: de oorspronkelijke versie verscheen in 1965 van de Spanish Town Skabeats en werd geschreven door C. Campbell, beter bekend als Prince Buster. Hun uitvoering gaf het ska-nummer een eigentijdse reggae/dancehall-invulling voor de jaren tachtig. In de Nederlandse Top 40 bereikte Stop That Train de 3e plaats.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 3 februari in 1984! Op deze dag ging de Alarmschijf van dat jaar naar Bandolero met Paris latino. Bandolero was een Franse band die in 1983 werd opgericht door de broers José en Carlos Perez. Beide broers waren eerder actief in de punkrockband Guilty Razors. Samen met Jill Merme-Bourezak scoorden ze met deze nieuwe formatie direct hun debuut met de zomerhit Paris latino.
De single verscheen in 1983 en groeide in 1984 uit tot een internationale clubhit. Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Carlos en José Perez en uitgebracht op Virgin Records. De combinatie van electro, latin en vroege hiphop gaf de track een opvallend eigen karakter, dat meteen aansloeg op de dansvloer. De track werd later vaak gezien als een vroege voorloper van latin-invloeden in elektronische pop en dance, ruim voordat dat genre wereldwijd doorbrak.
In Europa werd Paris latino breed opgepikt. In Frankrijk bereikte het de top 10 en groeide het uit tot een van de best verkochte singles van dat jaar. In Nederland haalde de track de 12e plaats in de Top 40, terwijl ook België, Italië en Spanje volgden.
