Vandaag viert Benny Andersson zijn 79e verjaardag. Gefeliciteerd! De Zweedse muzikant en componist werd geboren op 16 december 1946 in Stockholm en behoort zonder twijfel tot de invloedrijkste figuren uit de popgeschiedenis. Zijn carrière begon al in de jaren zestig als toetsenist van The Hep Stars. Met het door hem geschreven Sunny Girl scoorde de groep in 1968 een top 10-hit in de Veronica Top 40, ook in Nederland.
De echte doorbraak volgde toen Andersson Björn Ulvaeus ontmoette. Samen met Agnetha Fältskog en Anni-Frid Lyngstad vormden zij ABBA. Na het mislopen van het Eurovisie Songfestival in 1973 met Ring Ring was het in 1974 wél raak: Waterloo won het festival in Brighton en bereikte wereldwijd de eerste plaats. Zelfs Amerika ging overstag met een top 10-notering in de Billboard Hot 100.
Als componist en producer stond Andersson aan de basis van een ongekende reeks wereldhits. Naast Dancing Queen en The Winner Takes It All schreef hij mee aan klassiekers als Mamma Mia, S.O.S., Fernando, Money, Money, Money, Take a Chance on Me, Knowing Me, Knowing You, The Name of the Game, Voulez-Vous, I Have a Dream en One of Us.
Na ABBA volgden successen met de musical Chess, het Zweedse Kristina från Duvemåla en het wereldwijde fenomeen Mamma Mia!. In 2021 keerde ABBA triomfantelijk terug met Voyage en de innovatieve ABBAtars-shows in Londen. Een muzikale nalatenschap van uitzonderlijke klasse.
Jack Shore lanceert nieuwe single ‘POINT OFVIEW’, een nummer dat met een buitenaardse blik reflecteert op een verdeelde wereld. Het gaat de jonge artiest duidelijk voor de wind: zijn JACK IN THE MIDDLE – The Album Tour is bijna uitverkocht, met extra shows en al meer dan 90% van de kaarten verkocht.
Ook muzikaal blijft Jack in beweging. De afgelopen maanden verschenen meerdere singles als opmaat naar zijn nieuwe album, waaronder samenwerkingen met Curtis Millen en Dodo Nyoka. Op ‘POINT OFVIEW’ voegt nu ook Lydia Lyon zich bij dat rijtje. Met haar warme, soulvolle stem geeft zij extra lading aan het nummer.
De song draait om verbinding in tijden van verdeeldheid. Jack schreef het vanuit het perspectief van een buitenaards wezen dat een aarde aantreft die van buiten mooi is, maar intern verscheurd door politieke tegenstellingen, raciale spanningen en onbegrip. De centrale zin “It’s breaking my heart to see you all pulling each other, this is your one and only home” raakt de kern: een oproep tot compassie, eenheid en menselijkheid.
Op 15 december, maar dan in 1973, kwam ‘Star’ van Stealers Wheel binnen in de Veronica Top 40. Drie weken eerder werd het nummer al uitgeroepen tot Troetelschijf op Hilversum 3. Bandlid Joe Egan schreef het nummer voor het album ‘Ferguslie park’. Stealers Wheel was toen al gedecimeerd tot een duo. Het andere bandlid was uiteraard Gerry Rafferty. De LP telde naast ‘Star’ nog een succesvolle single: ‘Everything’ll turn out fine’. Maar ‘Star’ bleek de vierde en laatste hit te worden voor Stealers Wheel. “Star’ handelde over de beperkte duur van de roem. Eerst ben je onbekend, vervolgens wereldberoemd, maar al snel weer vergeten.
Het lied werd geschreven toen Stealers Wheel een aankomend succes was. Daarmee bleek het onderwerp profetisch. Stealers Wheel verdween namelijk snel naar de anonimiteit: de volgende singles haalden de hitparades niet meer. Er kwam nog één album uit in 1975: ‘Right or wrong’. De beide heren Egan en Rafferty kregen het met elkaar aan de stok over de in te schakelen musici en ze konden ook al geen producent vinden. Ze waren 18 maanden uit roulatie en in die tijd was dat dodelijk voor een toch al weinig bekende band. Toen het album uitkwam bestond Stealers Wheel niet meer (1975). Star bereikte nummer 14 in de Veronica Top 40.
Ook Kylie levert deze dagen een vrolijke kerst single af. Twee dagen terug ging de video in première van XMAS . Met het nummer brengt Kylie Minogue een idee tot leven dat al tien jaar in de wachtkamer lag. De kerstsingle werd oorspronkelijk geschreven in 2015, direct na het afronden van haar eerste kerstalbum Kylie Christmas. Toch verdween het nummer toen in de lade, om pas in 2025 te worden afgerond voor de Fully Wrapped-reissue van dat album. XMAS is geschreven door Kylie samen met Duck Blackwell, Luke Fitton en Richard Stannard, die ook de productie verzorgden.
De inspiratie ontstond op een zomerse avond in Berlijn. Kylie vertelde daar zelf over:
“Het nummer komt uit 2015. Ik was in Soho House in Berlijn, het was zomer op het terras en we hadden net het eerste kerstalbum gedaan. We hadden een paar glazen wijn op — het was toen nog geen Kylie Wines — en toen kwamen we op iets als YMCA maar dan XMAS. Ik zit al tien jaar op het refrein.”
Die speelse knipoog naar Village People’s YMCA vormt de kern van het nummer: een opgewekte synthpop-kersttrack met een uitgesproken meezingrefrein. De single staat momenteel genoteerd in de TIP 40 van Hitzound op nummer 24.
De bijbehorende videoclip bevat ook een hommage aan de Dirty Dancing-lift. Kylie positioneert het nummer binnen een druk productiejaar. XMAS: over-the-top, tongue-in-cheek en Kylie op haar aller feestelijkst!
Going back in time! Op 15 december, maar dan in 1984, kwam Wham! binnen in de Nederlandse Top 40 met Last Christmas. Het nummer verscheen samen met Everything She Wants op één single en werd geschreven door George Michael. Het kerstlied was Wham!’s troef in de jacht op de eerste plaats van de Britse hitlijst. Grote concurrent leek Frankie Goes To Hollywood met The Power of Love, maar uiteindelijk werd Last Christmas in 1984 voorbijgestreefd door Band Aid’s benefietsingle Do They Know It’s Christmas?, waaraan Wham! zelf overigens ook meewerkte. Desondanks groeide Last Christmas uit tot een onbetwiste kerstklassieker die jaarlijks terugkeert in de decemberhitlijsten.
In de jaren daarna wist Last Christmas in het Verenigd Koninkrijk alsnog meerdere keren de eerste plaats van de hitlijsten te bereiken. In 2024 vierde de kerstklassieker bovendien zijn 40-jarig jubileum. Ter ere van dat feit werd een documentaire gemaakt over de ontstaansgeschiedenis van de single.
Maar er was meer. In 2019 verscheen de speelfilm Last Christmas, die dezelfde titel draagt als de grote Wham!-kersthit uit 1984. Deze romantische film is gebaseerd op de muziek van George Michael en Wham!, maar niet op het verhaal achter het nummer zelf. Vlak voor zijn overlijden in 2016 gaf George Michael nog toestemming voor het gebruik van zijn muziek. Hij hoopte dat homoseksualiteit een duidelijke rol zou spelen in de film. Scenarist Bryony Kimmings vertelde hierover: “Ik hoop in elk geval dat homoseksualiteit volop aan bod komt, want de film is tenslotte gebaseerd op Last Christmas. George was een groot strijder voor homorechten.”
De kersthit behaalde de vierde plaats in Amerika en werd daar bekroond met dubbel platina. In Engeland ontving Wham! vijfmaal platina voor Last Christmas, dat daar uiteindelijk ook de eerste plaats bereikte. In Nederland piekte de single op de tweede plaats in de Nederlandse Top 40 en werd eveneens met platina bekroond. Het nummer wordt nog altijd massaal beluisterd rond de kerstdagen en stijgt dan naar de top van de internationale Spotify-charts. De videoclip is inmiddels de grens van één miljard views gepasseerd.
Elke week staan we stil bij de Paradeplaat. Op chronologische volgorde komen de keuzes langs op Hitzound. en vandaag spoelen we terug naar 18 oktober1984. Op deze dag ging de TROS Paradeplaat naar Sister Sledge met Lost in music. Een opvallende keuze, want het nummer was toen al vijf jaar oud. Oorspronkelijk verscheen Lost in Music in 1979 op het album We Are Family, volledig geschreven en geproduceerd door Chic-duo Nile Rodgers en Bernard Edwards. De originele versie groeide uit tot een internationale discohit en bereikte in Nederland de 15e plaats in de Top 40.
In 1984 kreeg het nummer een tweede leven dankzij een frisse remix van Nile Rodgers zelf. Strakker, dansvloergerichter en perfect passend bij de opkomende clubcultuur van de jaren tachtig. De TROS kroonde deze remix tot Paradeplaat, en dat bleek geen misser: Lost in Music steeg door naar nummer 6 in de Nederlandse Top 40. In Engeland deed de remix het zelfs nóg beter met een knappe 4e plaats.
Frankrijk heeft het Junior Eurovisiesongfestival 2025 gewonnen, dat dit jaar werd gehouden in Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. In totaal deden achttien landen mee aan deze editie. Overigens was Israël niet vertegenwoordigd. De overwinning ging overtuigend naar Lou Deleuze, die voor Frankrijk Ce monde bracht en zowel bij de vakjury’s als bij het publiek hoog scoorde. Het is inmiddels de vierde keer dat Frankrijk het Junior Eurovisiesongfestival wint, een opvallende prestatie sinds de terugkeer van het land in 2018.
Ce monde is een hoopvolle, inhoudelijke ballade over de toekomst en de wens van een jongere generatie om impact te maken. Daarmee sluit het nummer goed aan bij de kern van het Junior Eurovisiesongfestival, waar jonge artiesten niet alleen hun zangtalent tonen, maar ook een boodschap mogen uitdragen.
Als voorlaatste optreden bleef de performance van Lou bovendien vers in het geheugen bij het openen van de stemming. Nederland werd op het Junior Eurovisiesongfestival vertegenwoordigd door Meadow met Freeze, dat uiteindelijk bleef steken op een tiende plaats in deze finale. Achter Frankrijk eindigden Oekraïne als tweede en gastland Georgië als derde. Voor Frankrijk betekende het alweer de vierde Junior Eurovision-zege – een succesverhaal dat voorlopig nog niet lijkt te stoppen.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 24 september in 1983! Op deze dag ging de Alarmschijf naar Tracey Ullman met They don’t know. Het nummer werd geschreven door Kirsty MacColl, die kort daarvoor de backing vocals had verzorgd voor een EP van de punkrockband Drug Addix. De bazen van Stiff Records waren niet onder de indruk van de band, maar wel van Kirsty’s stem en wilden haar graag onder contract nemen bij het label.
Kirsty MacColl herinnerde zich later: “Toen ze [Stiff Records] vroegen of ik nummers had, zei ik: ‘O ja, heel veel!’, terwijl dat helemaal niet zo was. Daarna dacht ik: ‘O God, ik moet maar snel iets schrijven voordat ik bij ze langsga.’ En toen schreef ik They Don’t Know. Ik ging langs met een cassette, zingend bij een akoestische gitaar. Ze vonden het goed en tekenden me.”
Haar eigen versie werd echter geen succes. Dat gold wél voor Tracey Ullman, die het nummer vier jaar later uitbracht bij hetzelfde label, Stiff Records. Ullman was al bekend als actrice en comédienne en waagde zich nu aan een zangcarrière. Zij nam de cover ‘They Don’t Know’ op voor haar debuutalbum You Broke My Heart in 17 Places.
Onder anderen MacColl en Rosemary Robinson (de vrouw van Stiff Records-president Dave Robinson) verzorgden de Shangri-La-achtige achtergrondzang, omdat Ullman een beperkt hoog bereik had. In Engeland behaalde Tracey Ullman de 2e plaats in de Britse charts en ook in Amerika scoorde zij een top tien-hit. In de Nederlandse Top 40 bereikte ‘They Don’t Know’ de 8e plaats.
Dit jaar is het precies vijftig jaar geleden dat Pink Floyd het succesvolle album Wish You Were Here uitbracht. Het album werd in 1975 meervoudig platina, stond wereldwijd bovenaan de hitlijsten en staat al decennialang in internationale lijstjes van all-time greatest albums. Nu is een unieke jubileumeditie van hun achtste studioalbum verschenen: Wish You Were Here 50. Op het album staan zes nooit eerder uitgebrachte alternatieve versies en demo’s van het album.
Wish You Were Here 50 verschijnt digitaal, op 3LP, 2CD, Blu-ray en als deluxe boxset. De verschillende uitgaven bevatten diverse bonusmaterialen van de hand van David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright en Nick Mason. Zo staan er op de digitale versie onder meer een nieuwe Dolby Atmos mix, 25 bonustracks en 16 live-opnames. De Blu-ray-uitgave bevat ook drie concertfilms van de Pink Floyd-tour in 1975. In de deluxe boxset zitten naast de LP’s en CD’s ook unieke collectors items, waaronder een fotoboek en een concertposter.
Voor deze flashback keren we terug naar 12 december, maar dan in 1970! Op deze dag kwam George Harrison nieuw binnen in de Veronica Top 40 met zijn solosingle My Sweet Lord. Het nummer, dat hem $587.000 kostte, zou de eerste plaats bereiken in de Veronica Top 40. George had al eerder, tijdens de Beatles-periode, zelf muziek uitgebracht. Zo maakte hij in 1968 de soundtrack Wonderwall, die later Noel Gallagher zou inspireren voor de gelijknamige hit met zijn band Oasis.
My Sweet Lord, een week eerder door Veronica tot Alarmschijf gebombardeerd, was oorspronkelijk bedoeld voor het album Encouraging Words van Billy Preston. Het nummer werd geschreven in december 1969, toen Harrison en Preston samen in Kopenhagen verbleven. Naar eigen zeggen kwam de inspiratie voor My Sweet Lord van het nummer Oh Happy Day van de Edwin Hawkins Singers. My Sweet Lord stond op het driedubbelalbum All Things Must Pass van Harrison, waar onder andere ook What Is Life op te vinden is. Het nummer werd wereldwijd een grote hit: George Harrison bereikte de eerste plaats in zowel Amerika als Engeland.
Het enorme succes had wel een staartje, want enkele maanden na de nummer 1-hit begon één van de meest geruchtmakende rechtszaken in de muziekgeschiedenis. In 1963 brachten The Chiffons het nummer He’s So Fine uit. De uitgever van dit nummer, Bright Tunes Music Corp., klaagde Harrison aan wegens het schenden van het auteursrecht. Volgens de aanklager vertoonde My Sweet Lord opvallend veel overeenkomsten met He’s So Fine, vooral in het couplet van het nummer.
Harrison gaf toe dat hij het nummer van The Chiffons kende voordat hij My Sweet Lord schreef, maar hij ontkende dat hij bewust de melodie had gekopieerd. De rechter oordeelde dat Harrison schuldig was aan het onbewust kopiëren van het nummer van The Chiffons. Mogelijke verklaring hiervoor was volgens de rechter dat er sprake was van een herinneringsvervalsing. Een groot deel van de royalty’s moest Harrison in 1976 afstaan aan Bright Tunes.
Het verliezen van de rechtszaak had een grote impact op de ex-Beatle, die in de tweede helft van de jaren zeventig de muziek even liet voor wat het was. Pas in 1979 hoorde de wereld weer van hem: hij financierde de film Life of Brian van Monty Python. En o ja: Harrison kocht later de rechten op He’s So Fine.
