Op 4 december 1971 dendert Slade de Daverende Dertig binnen met Coz I Luv You – een single die het geluid van de band voorgoed zou omgooien. Het nummer werd in een half uurtje in elkaar gezet door zanger Noddy Holder en bassist Jim Lea, nadat producer Chas Chandler had aangedrongen op een eigen song als opvolger van Get Down and Get With It. Lea verscheen bij Holder thuis met zijn elektrische viool en een idee dat was geïnspireerd op Django Reinhardt en Stéphane Grappelli – en voilà: Slade’s eerste grote, écht eigen hit was geboren!
De band vond het resultaat aanvankelijk te soft. Dus werden er wat stomp- en klapeffecten toegevoegd om een ruige Slade-geluid te vangen. Het bleek een gouden ingreep: in Engeland schoot de single naar nummer 1, hun eerste charttopper, en daarmee de start van een reeks glamrockklassiekers.
In Nederland werd Coz I Luv You een groot succes. In de Daverende Dertig bereikte de plaat de 2e plaats, hun hoogste notering tot dan toe. Het was het begin van Slade’s kenmerkende fonetische titels en de succesvolle Holder/Lea-schrijversduoformule.
Nicky Stevens viert vandaag haar 75e verjaardag. Gefeliciteerd! De klassiek geschoolde zangeres begon al op jonge leeftijd te zingen, stond op haar zestiende in een nachtclub in Swansea en tourde door Europa en Zuid-Afrika voordat ze in 1972 werd ontdekt door Tony Hiller. Hij haalde haar binnen bij Brotherhood of Man, waar ze samen met Martin Lee, Lee Sheriden en later Sandra Stevens wereldwijde successen behaalde.
De eerste hit voor Brotherhood of Man kwam in 1974 met de single ‘Lady’. Een jaar later prijkte ‘Kiss me kiss your baby’ als hoogste op nummer 2 in de Nederlandse Top 40. In 1976 won de groep het Eurovisie Songfestival met het onweerstaanbare “Save Your Kisses for Me”, nog altijd een van de grootste songfestivalklassiekers. De hits “Angelo” en “Figaro” brachten hen opnieuw naar nummer 1 in de Britse charts.
Nicky bleef decennialang optreden, nam projecten aan als pianiste en sessiezangeres en bleef een vaste waarde in de nostalgische popscene. Gefeliciteerd, Nicky!
Going back in time! Op 3 december, maar dan in 1966, kwam Tom Jones nieuw binnen in de Veronica Top 40 met “Green, Green Grass of Home”. Het werd in 1965 geschreven door Claude “Curly” Putman Jr., geïnspireerd door de film The Asphalt Jungle. Countryzanger Johnny Darrell nam het als eerste op, waarna Porter Wagoner er in Amerika een top 5-countryhit mee scoorde. Ook Bobby Bare en Jerry Lee Lewis waagden zich eraan. Die laatste versie bleek cruciaal: Jones ontdekte het nummer in een platenzaak in New York en besloot het meteen op te nemen.
Tot dat moment had de Welshman in Nederland nog geen megahit gehad (“It’s Not Unusual” haalde 33, “What’s New Pussycat” 12). Maar “Green, Green Grass of Home” veranderde alles: het nummer bereikte de nummer 1-positie in de Veronica Top 40. De tekst onthult een droom over thuiskomen die omslaat in de realiteit van een ter dood veroordeelde gevangene — een dramatische twist die het lied tijdloos maakte. Het werd daarna een veelgecoverde klassieker, van Elvis Presley tot Rowwen Hèze.
Op 30 november 1974 maakte Mud zijn entree in de Nederlandse Top 40 met “Lonely This Christmas”, een single die in razend tempo zou uitgroeien tot hun derde nummer-1 hit van dat jaar. 1974 was sowieso een buitengewoon succesjaar voor de Britse band: eerder bereikten ze al de toppositie met “Tiger Feet” en “Dynamite”.
“Lonely This Christmas” werd geschreven en geproduceerd door het gouden duo Nicky Chinn en Mike Chapman en verscheen later op Mud’s Greatest Hits. Wat de single zo herkenbaar maakt, is de manier waarop zanger Les Gray het nummer brengt: in de trage, melancholische stijl van de latere Elvis Presley, een artiest die hij bewonderde en wiens dramatische vibrato hij met opvallend gemak benadert.
Een halve eeuw later voelt de timing nog altijd mooi rond: precies op deze dag toen nieuw in de Top 40, en nu opnieuw een moment om stil te staan bij die winterse klassieker die Mud in 1974 onsterfelijk maakte.
Copyright : Gingerbread Man Records, Atlantic Records UK & Ed Sheeran Limited
Ed Sheeran heeft vandaag zijn nieuwe single Skeletons uitgebracht en eerlijk: de man bewijst opnieuw waarom hij met 96 miljoen maandelijkse luisteraars nog steeds de populairste singer-songwriter van het moment is. De track is één van de vijf nieuwe songs op de gloednieuwe Play (Super Deluxe), waarmee het album is uitgegroeid tot maar liefst 27 nummers. Meer Sheeran dus – en Skeletons is daar één van! Wie goed luistert, hoort de invloed terug van Bad Habits uit 2021.
Het nummer tikt precies die typische Sheeran-balans aan: toegankelijk popgeluid, maar met een tekst die nét even dieper snijdt. Ed zingt over een stel dat ’s nachts oude conflicten oprakelt, terwijl ze eigenlijk beter hun tijd samen kunnen koesteren. De regels “diggin’ up old skeletons at 2” en “put a pin in this tonight” vatten de kern mooi samen: soms moet je ruzies gewoon parkeren en kiezen voor verbinding in plaats van herhaling van zetten.
Radio 538 heeft ‘m uitgeroepen tot de nieuwe 538 Favourite. Grote kans dat je deze nog héél vaak gaat horen. En terecht.
Herinner jij je deze nog? Op 28 november, maar dan in 1981, kwam I Go to Sleep van The Pretenders binnen in de Nationale Hitparade. Het nummer werd oorspronkelijk in 1965 geschreven door Ray Davies (The Kinks). De versie van The Pretenders verscheen op de LP Pretenders II. Toen de band het nummer opnam, had Pretenders-zangeres Chrissie Hynde een relatie met Davies. Ze had hem eerder ontmoet, nadat ze een ander Kinks-nummer (Stop Your Sobbing) had gecoverd.
Ray Davies schreef I Go to Sleep aan de piano in zijn ouderlijk huis in Londen in mei 1965, terwijl zijn vrouw hoogzwanger was. De dag erna nam hij het nummer op in de Regent Sound Studio in Londen. Op die demo speelde Davies piano en nam hij de zang zelf voor zijn rekening. Deze versie verscheen pas in 1998, als onderdeel van een bonus-cd bij een heruitgave van het Kinks-verzamelalbum Kinda Kinks. In de versie van The Pretenders hoor je ook een hoornpartij. Hynde herinnerde zich van de opname: “Het waren die kleine versieringen die mijn aandacht trokken.”
De single I Go to Sleep van The Pretenders deed het uitstekend in de charts. In o.a. Engeland behaalde het nummer de 7e plaats; in de Nationale Hitparade noteerde de groep de 9e positie.
Elke week staan we stil bij de Alarmschijf. Op chronologische volgorde bespreken we vanaf 1967 bij Hitzound de keuzes. We zijn aanbeland bij 10 september in 1983! Op deze dag ging de Alarmschijf naar David Bowie met Modern Love. Het nummer opende Bowies album Let’s Dance en verscheen diezelfde maand als derde single. De track werd opgenomen in de Power Station-studio in Manhattan en ontstond vroeg in het opnameproces. Bowie werkte hierbij nauw samen met Nile Rodgers, die het nummer typeerde als een “barrelhouse rocker” met een strak jazzy blazersarrangement. Daarnaast is het gitaarwerk van de jonge Stevie Ray Vaughan essentieel voor de sound van de plaat.
Modern Love bevat invloeden uit rock, new wave en soul en volgt het centrale thema van Let’s Dance: de spanning tussen mens, maatschappij en spiritualiteit. Bowie liet zich vocaal inspireren door zijn jeugdidool Little Richard, onder meer te horen in de call-and-response-section.
De single verscheen terwijl Bowie zijn Serious Moonlight Tour uitvoerde; het nummer fungeerde daar vaak als afsluiter. De bijbehorende videoclip bestaat dan ook uit livebeelden van het concert in Philadelphia, geregisseerd door Jim Yukich. Een liveopname uit Montreal werd gebruikt als B-kant. In Engeland behaalde Bowie de 2e plaat, in Amerika nummer 14 in de Billboard Hot 100. Nederland zate er qua hitlijst resultaat precies midden in: Modern Love bereikte de 9e plaats in de Nederlandse Top 40.
Jessie J keert terug met een ingetogen, emotionele ballad, I’ll Never Know Why, de vierde single van haar vijfde album Don’t Tease Me With A Good Time. Het nummer schreef ze samen met Ryan Tedder en Marty Rod en is een hartverscheurende ode aan haar voormalige bodyguard Dave, bijgenaamd Lasty, die in 2018 overleed. Jessie noemt hem niet alleen haar bewaker, maar familie, haar “rock” en “grote broer”.
Ze debuteerde het nummer live tijdens de Royal Variety Performance op 19 november 2025 in de Royal Albert Hall. In plaats van een glamoureuze jurk koos Jessie voor een oversized hoodie, geborduurd met “You got a hoodie? Lasty x And I love you” – een eerbetoon aan Lasty en een boodschap voor iedereen die zich thuis verloren voelt: “Ik voel je, ik zie je, ik hou van je en we willen je hier.”
Muzikaal is de ballad ingetogen maar krachtig, met een subtiele piano en Jessie’s kenmerkende stem die rauwe emotie draagt. I’ll Never Know Why is een tijdloos eerbetoon en een van haar meest persoonlijke nummers ooit.
Sophie Ellis-Bextor gooit een fonkelende slinger over Time, één van de highlights van haar album Perimenopop, en tovert het nummer om tot Christmas Time: precies de glitterpop die je verwacht van haar. Waar het origineel draaide om de drukte van het moderne leven, krijgt de kerstversie een warm, familiair hart—mét klassieke belletjes om het helemaal af te maken.
Sophie vertelt waarom ze deze feestelijke twist wilde maken: “Ik houd van Kerst en van alle kerstliedjes, dus het was echt magisch om feestelijke productie toe te voegen aan ‘Time’ met Richard Jones en Jon Shave. Het voelt zo feestelijk en knus!” Voor de videoclip dook ze in oude familiefoto’s: “Er is zoveel aan Kerst dat gaat om tradities die je elk jaar doet, maar naarmate de jaren verstrijken komen en gaan mensen, worden er nieuwe baby’s geboren en worden we allemaal een jaar ouder.”
Het meest ontroerende moment? “Aan het einde staat een video van mijn lieve opa… Ik hoop dat mijn jongens het later met hun gezinnen ook doen.” Een warme, sprankelende kerstsingle……. Merry Christmas!
Jonathan Jeremiah duikt deze week nieuw binnen op 34 in de TIP 40 met Lush, een warmbloedige soulsong die perfect past bij zijn vertrouwde analoge geluid. Het nummer komt van zijn zesde album We Come Alive, dat deze maand verscheen en deels werd opgenomen in de Amsterdamse Tracking Room. Die Hollandse connectie is allang geen toeval meer: Jeremiah voelt zich zichtbaar thuis in onze hoofdstad. In een interview met Het Parool vertelde hij liefdevol over zijn band met Amsterdam, en nam zelfs stapels kranten mee terug naar het Verenigd Koninkrijk als souvenir.
Het Nederlandse publiek omarmt hem ook volledig. Zijn twee concerten in Carré, op 21 en 22 november 2025, waren in een mum van tijd uitverkocht. Afgelopen weekend was hij bovendien te gast in Spijkers met Koppen op NPO Radio 2, waar zijn warme stem opnieuw indruk maakte.
Lush is een sfeervolle, rijk georkestreerde track die dankzij zijn elegante eenvoud blijft hangen. Geen verrassing dat Jeremiah ook tip staat voor de Verrukkelijke 15 van NPO Radio 2. Met Lush bewijst de sympathieke Brit opnieuw dat tijdloze muziek geen ophef nodig heeft—alleen kwaliteit.
