Nate Smith slaat de handen ineen met Tyler Hubbard op After Midnight, een countrysingle die deze week is uitgeroepen tot Hitzound Smash én Aandachtsrekker van DJ Corné Wolfs. Het nummer werd geschreven door Hubbard, Casey Brown en Corey Crowder, waarbij Brown ook tekende voor de productie.
Muzikaal balanceert After Midnight tussen een intieme kampvuur-sing-along en de opzwepende dynamiek van moderne stadioncountry. Die combinatie past naadloos bij Smiths recente ontwikkeling: van TikTok-doorbraak met Wildfire tot een artiest die met Fix What You Didn’t Break voor het eerst ook de Nederlandse hitlijsten wist te halen.
Voor Tyler Hubbard, vooral bekend als voormalig lid van Florida Georgia Line, is deze samenwerking strategisch interessant. In Amerika is hij een gevestigde naam, in Nederland wacht hij nog op bredere erkenning.
“Een nummer maken met Tyler Hubbard is voor mij echt een bucketlist-moment, omdat ik altijd al een enorme fan ben geweest van zijn stem, energie en songwriting,” zegt Smith. “Toen ik After Midnight voor het eerst hoorde, was ik meteen verkocht. Het bevat alles wat ik geweldig vind aan een song, en het is gewoon zó ontzettend leuk. Ik kan niet wachten tot de wereld het hoort!”
After Midnight is geen vrijblijvende feelgood-track, maar een zorgvuldig opgebouwde countryrelease met duidelijke hit ambities — en precies daarom krijgt hij nu die extra spotlight bij Hitzound.
Terwijl Nate Smith afgelopen week de TIP 40 is verschenen met After midnight samen met Tyler Hubbard),lanceert hij een nieuwe single. De Amerikaanse muzikant bewijst met ‘Hop Skip Jump’, samen met saxofonist Braxton Cook, opnieuw waarom hij tot de spannendste muzikale bruggenbouwers van dit moment behoort. De instrumentale track is een energieke staalkaart van Smiths signatuur: een strak, technisch drumgeluid dat moeiteloos jazz, funk, R&B en hiphop laat samensmelten tot één vloeiende groove. Braxton Cook voegt daar warme, melodieuze lijnen aan toe, die het nummer adem en soul geven.
‘Hop Skip Jump’ komt voort uit de LIVE-ACTION Deluxe-wereld, waarin Smith zijn rol als producer omarmt, losjes geïnspireerd door Quincy Jones. Alles klinkt organisch en direct: live ingespeeld, analoog opgenomen, zonder digitale franje. Dat hoor je. De single klinkt tegelijk ongepolijst en speels, maar met strakke controle – een groove die veert, rolt en zich moeiteloos vastzet in je hoofd.
Vandaag openen we de Kluis van de Flops, en jawel: zelfs een Songfestival-winnares kan daar belanden. Niamh Kavanagh won in 1993 glansrijk voor Ierland met “In Your Eyes”, een klassieke Eurovisie-ballad van Jimmy Walsh. In Millstreet zong ze zich met 187 punten naar de top, maar in Nederland bleef de magie opvallend uit. De single kwam niet verder dan vijf weken Tipparade—en daarmee was het avontuur hier over en uit.
“In Your Eyes”, geschreven door Jimmy Walsh, is zo’n pure jaren ’90-ballad waarin de zangeres na eenzaamheid eindelijk liefde vindt. De demo werd trouwens ingezongen door een onbekende Idina Menzel, die een belangrijke key change voorstelde. Kavanagh aarzelde aanvankelijk om mee te doen aan het Songfestival, maar haar stem bleek precies wat de song nodig had.
Internationaal deed het nummer het wel degelijk goed: #1 in Ierland en #24 in Engeland. Bij ons? Een flitsbezoek aan de Tipparade – en weg was ze.
Vandaag is de video in première gegaan voor Lovebomb, de nieuwe single van The Neighbourhood en één van de opvallendste stukken van hun comebackalbum (((((ultraSOUND)))))). Na vier jaar stilte komt de band terug met een sound die ’90s alt-rock mengt met Britpop-invloeden en hun kenmerkende Californische indie-soul. Volgens de release is het album intiem, zelfbewust en getekend door de persoonlijke storm die hun hiatus in 2021 veroorzaakte: “Breakups, family struggles, and personal challenges.”
Lovebomb past perfect in die heruitvinding. De track combineert dromerige synths met een subtiel elektronisch randje en “sad boy”-lyriek die meteen teruggrijpt naar hun Tumblr-era melancholie. Jesse Rutherford zingt met een mix van kwetsbaarheid en afstandelijkheid, precies in lijn met de “delicate yet gritty vocals” waarmee het album wordt beschreven. De thematiek — te snel verliefd worden, te bang om het uit te spreken — sluit naadloos aan bij de bredere lijn van heartbreak en emotionele openheid op (((((ultraSOUND)))))).
Op deze dag, 30 november, maar dan in 1991, kwam Nirvana binnen in de Nederlandse Top 40 met ‘Smells like teen spirit’. De single stond op ‘Nevermind’ en werd geschreven door Kurt Cobain en Nirvana. Het nummer werd eind 1991 een wereldwijde sensatie en zette de deur wagenwijd open voor de doorbraak van de grunge. Cobain had de beroemde titel per ongeluk begrepen als een rebelliekreet, terwijl het eigenlijk verwees naar de deodorant Teen Spirit die zijn vriendin droeg. Typisch Cobain: een misverstand dat uitgroeide tot een generatielied.
De riff ontstond nadat Cobain zijn bandleden de melodie eindeloos liet herhalen, waarna Krist Novoselic het vertraagde en Dave Grohl een stuwende beat bedacht. Dat maakte het het enige nummer op Nevermind waarin alle drie bandleden als schrijver werden vermeld. De Pixies waren de grootste inspiratie: Cobain probeerde naar eigen zeggen gewoon zijn favoriete band na te doen.
De iconische videoclip, gebaseerd op Over the Edge, eindigde in complete chaos toen uitgeputte figuranten spontaan de set sloopten—en het mocht nog ook. Ondanks de enorme radiohit speelde Nirvana het nummer live liefst zo slecht mogelijk, omdat het hen een publiek bezorgde waar ze zich juist tegen hadden afgezet.
Alleen in Amerika al werden er meer dan 10 miljoen singles verkocht en werd Nirvana bekroond met diamant. En dat terwijl Nirvana niet verder kwam dan nummer 6 in de Billboard Hot 100. In Engeland scoorde de band als hoogste op 7 in de charts, maar leverde het hen vijf maal platina op. In de Nederlandse Top 40 bereikte ‘Smells Like Teen Spirit’ uiteindelijk de 3e plaats.
Nate Smith gooit de deuren van de nacht wijd open met After Midnight, zijn nieuwe samenwerking met Tyler Hubbard, die vandaag verschijnt via Sony Music Nashville. Het nummer is geschreven door Hubbard, Casey Brown en Corey Crowder, waarbij Brown ook de productie verzorgde. De track mixt een kampvuur-sing-along met de energie van een stadionknaller.
“Een nummer maken met Tyler Hubbard is voor mij echt een bucketlist-moment, omdat ik altijd al een enorme fan ben geweest van zijn stem, energie en songwriting,” zegt Smith. “Toen ik After Midnight voor het eerst hoorde, was ik meteen verkocht. Het bevat alles wat ik geweldig vind aan een song, en het is gewoon zó ontzettend leuk. Ik kan niet wachten tot de wereld het hoort!”
Hubbard vult aan: “Ik ben superblij en vereerd dat ik op dit nummer mag meedoen. Ik hou van Nate, en door met hem te werken ben ik alleen maar meer fan van hem geworden. Hij is echt één van de besten, en dit nummer is een good-time anthem dat ik niet kan wachten om live te spelen. Ik hoop dat de wereld er net zo veel plezier aan beleeft als wij hadden tijdens het maken.”
Twee Grammy-winnaars, één kerstklassieker in wording. Leon Bridges en Norah Jones bundelen hun warme stemmen in “This Christmas I’m Coming Home”, een tijdloos duet dat ruikt naar open haarden, soul en nostalgie. Geschreven door Jones en Leon Michels (bekend van o.a. The Black Keys) en geproduceerd door Michels, ademt het nummer die verfijnde vintageklank die Bridges ook op zijn laatste album ‘Leon’ liet horen. This Christmas I’m Coming Home is geen bombast, geen kitsch – gewoon pure warmte in drie minuten. Na zijn recente single “Hold On” zet Bridges hiermee de toon voor een sfeervolle decembermaand.
De Californische band The Neighbourhood maakt een opvallend sterke comeback met drie nieuwe songs, afkomstig van het langverwachte album “(((((ultraSOUND)))))”. Van de meest populaire nieuwe track, Private, is de video verschenen. De track laat horen dat de groep rond Jesse Rutherford teruggrijpt naar de donkere altrocksound van hun debuut “I Love You.” (2013), maar met een eerlijker en rauwer randje. “Private” begon als een spontane demo op Jesse’s telefoon, opgebouwd rond een simpel drumloopje, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van de song. Lyrisch draait het nummer om afstand, zelfbescherming en de drang om gevoelens juist privé te houden.
De combinatie van 90’s altrock, Britpop-elementen en hun vertrouwde Californische melancholie zorgt voor een nostalgisch maar fris geluid. Na vijf jaar stilte klinkt The Neighbourhood weer als zichzelf – filmisch, kwetsbaar en onweerstaanbaar cool. Tijdens hun World Tour in 2026, doen de mannen op 8 mei de Ziggo Dome aan. Het nieuwe album verschijnt op 14 november bij Warner Records.
Going back in time! Op 3 november, maar dan in 1979, kwam Nils Lofgren binnen in de Nederlandse Top 40 met ‘Shine silently’. De Amerikaanse muzikant schreef het nummer samen met Dick Wagner. Deze werkte o.a. ook samen met Lou Reed en Alice Cooper, en als sessiegitarist voor tal van andere artiesten. ‘Shine silentyly’ stond op het album ‘Nils’. Al op zijn zeventiende jaar werd Lofgren lid van Neil Youngs Crazy Horse-band en speelde hij onder andere mee op diens legendarische albums ‘After the gold rush’ (1970) en ‘Tonight’s the night (1975). Onderwijl werkte hij met zijn eigen band Grin.
In 1974 ging Grin uit elkaar en ging Lofgren solo verder. In de tweede helft van de jaren zeventig werd Lofgren vooral bekend door zijn liveoptredens, waarbij hij regelmatig salto’s op een trampoline ten beste gaf. Zijn eerste soloalbum (Nils Lofgren, 1975) was direct een internationaal succes. Dat gold ook voor zijn album ‘Nils’, waarbij Nils o.a. ook samenwerkte met Lou Reed. ‘Shine silently’ behaalde de 21e plaats in de Nederlandse Top 40. Het nummer stond verschillende jaren in de Nederlandse Top 2000. ‘Shine silently’ werd in 1988 gecoverd op singel door The Hollies die er geen hitnotering mee wisten te halen. Verder verscheen in 1990 nog een cover van Ringo Starr op zijn album ‘Ringo Starr & His All-Starr Band’.
Terug naar 28 oktober, maar dan in 1995! Op deze dag kwam Where The Wild Roses Grow van Nick Cave & The Bad Seeds met Kylie Minogue binnen in de Nederlandse Top 40. Velen sloegen bij release van het nummer stijl achterover: Nick Cave, meester van de duistere ballade, samen met popicoon Kylie Minogue? Toch bleek het duet een schot in de roos. De song, uitgebracht via Mute Records als eerste single van het album Murder Ballads (1996), vertelde het grimmige verhaal van een man die zijn geliefde vermoordt — een moderne versie van de traditionele folkballad Down in the Willow Garden.
Cave schreef het nummer speciaal met Kylie in gedachten, na jarenlang tevergeefs geprobeerd te hebben iets passends voor haar te componeren. Hun stemmen — zijn lage, dreigende toon tegenover haar breekbare sopraan — maken van het lied een macabere dialoog vol schoonheid en verdriet. De productie van Tony Cohen en Victor Van Vugt versterkt dat contrast met een sobere instrumentatie van piano, viool en contrabas.
De videoclip van Rocky Schenck, waarin Minogue levenloos tussen rozen drijft, werd iconisch en gaf het nummer een extra lading. Internationaal werd het een van Cave’s grootste successen, met topnoteringen in Australië, Noorwegen en Engeland. In Nederland piekte op nummer 9 — een zeldzame hit waar schoonheid en dood elkaar ontmoeten.
