Frankie Goes To Hollywood – The Power Of Love (Flashback 1984)

Credits: Jane McCormick Smith , Wikipedia

Op 1 december, maar dan in 1984, komt Frankie Goes To Hollywood binnen in de Nederlandse Top Veertig met ‘The power of love’. Het sfeervolle nummer verscheen op hun debuutalbum ‘Welcome to the Pleasuredome’. Het was, na het provocerende ‘Relax’ en het opzwepende ‘Two Tribes’ de derde single van het album. Alle drie singles bereikten in Engeland de eerste plaats. Frankie Goes To Hollywood was daar een ware hype! Zij waren de eerste artiesten sinds Gerry & the Pacemakers in 1964 die drie nummer 1 hits op wisten te scoren in Engeland. Zowel de single als het gehele album was geproduceerd door Trevor Horn.

Hij was het dan ook, die hen ontdekte. Horn zag de groep in 1983 optreden bij het muziekprogramma The Tube. Ze waren nog niet getekend bij een label, dus dat kwam goed uit. Frankie Goes To Hollywood tekende bij Trevor`s platenmaatschappij ZTT.  Daar zouden ze geen spijt van krijgen! De eerste single ‘Relax’ werd echter snel geboycot op BBC Radio 1 (vanwege de nogal expliciete teksten over gay sex).  Dat leek een fikse tegenslag, maar werd een goudmijn, want het nummer werd vervolgens als een dolle gekocht en stond binnen een maand op nummer 1 in Engeland.

Trevor Horn wilde als 2e single ‘Slave To The Rhythm’ voor Frankie, maar gaf het uiteindelijk aan Grace Jones. Frankie bracht “Two Tribes” uit, dat in de Top 40 een nummer 1 hit werd. Daarna volgde “The Power Of Love”. Ondanks dat de tekst er niet aan refereert, zorgen diverse aspecten van “The Power of Love” ervoor dat het vaak als kerstmuziek wordt beschouwd. Dit gevoel wordt verder versterkt door de singlehoes en de videoclip, geregisseerd door Godley & Creme, waarin te zien is hoe de wijzen uit het oosten de reis afleggen om bij de geboorte van Jezus aanwezig te zijn. ‘The power of love’ bereikt de 9e plaats in de Nederlandse Top Veertig.

 

Cockney Rebel – Sebastian (Flashback 1973)

Credits: Beeld en Geluid,TopPop, Wikipedia

Op 1 december, maar dan in 1973, komt Cockney Rebel binnen in de Daverende Dertig met ‘Sebastian’.  Het nummer was de Britse groep is afkomstig van het album ‘The Human Menagerie’. Gek genoeg werd dit nummer in eigen land geen hit. Hoe anders was dat in Nederland! Steve Harley had al enige tijd samengewerkt met John Crocker als straatmuzikant voor zij in 1972 de band Cockney Rebel oprichtten. Als drummer werd Stuart Elliott aangetrokken, als bassist Paul Jeffreys en als toetsenist Milton Reame-James. Al na vijf optredens kwamen zij onder contract bij het platenlabel EMI.

Voor zijn succes met de band speelde Harley zijn muziek horen in de metrostations in Londen. Op zijn repertoire stond ook het liedje ‘Sebastian’. Hoewel hij het met veel enthousiasme liet horen, werd hij er niet bepaald rijk van. “Mijn gitaarkoffer was altijd leeg. Niemand wilde mij geld geven. Ze wilden traditionele folkmuziek horen,” aldus Steve.

Het tij keert als EMI de groep onder zijn hoede neemt. Met producer Neil Harrison, een professionele studio én een 40-delig orkest plus een 24-delig koor neemt de groep het nummer ‘Sebastian’ op. Het resultaat was verpletterend.  Steve Harley vertelt: “Ik kan me herinneren dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Ik was net 22 jaar en stond 6 maanden daarvoor in de metrostations. Eerst stond ik alleen met een akoestische gitaar in een metrostation en ineens stond ik met een orkest en een koor in een studio. Ze maakten het zo mooi. Dit had een krachtig effect op mij.”  De debuutsingle ‘Sebastian’ bereikte de 2e plaats in de Daverende Dertig.

 

Fleetwood Mac’s Christine McVie op 79-jarige leeftijd overleden

Credits: Warner Bros, Wikipedia

Fleetwood Mac’s Christine McVie is op 79-jarige leeftijd overleden. Dat nieuws maakt haar familie zojuist bekend. De Britse zangeres kende je als één van de twee zangeressen van Fleetwood Mac. Ze verliet de groep in 1998 na 28 jaar en keerde in 2014 terug.

McVie sloot zich in 1970 aan bij Fleetwood Mac. Muzikale ervaring had Christine al voor haar toetreding tot de groep: zij maakte vanaf 1964 deel uit van Chicken Shack, die in Nederland succesvol was met de single ‘I`d rather go blind’. In 1967 verliet Christine Perfect verliet deze groep.  Christine Perfect werd Christine McVie: ze trouwde met John McVie van Fleetwood Mac.

De band werd in 1967 opgericht Peter Green samen met zijn voormalige collega Mick Fleetwood op. Voor 1975 scoorde de groep classics zoals ‘Albatross’, ‘Need Your Love So Bad’ en de nummer 1 hit “Oh Well”, dat als eerste alarmschijf werd gekozen door Veronica in 1969.

Na het vertrek van Peter Green trokken drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie de muzikanten Christine Perfect, Lindsey Buckingham én Stevie Nicks aan. Het verhaal gaat dat Nicks alleen werd aangenomen door Fleetwood, omdat hij Buckingham graag in zijn gelederen zag. Met het album ‘Fleetwood Mac’ scoorde de band in de nieuwe samenstelling een enorm succes. De single ‘Rhiannon’ is uitgegroeid tot een al time classic. De opvolger ‘Rumours’(1977) werd het artistieke hoogtepunt en tegelijkertijd een bestseller, met meer dan 40 miljoen verkochte platen.

De nummers ‘Don`t Stop’, ‘Songbird’ en ‘You Make Loving Fun’ van dit album waren van haar hand. In 1990 besloot ze uit de groep te stappen. Op muzikaal gebied deed ze een tijdlang niets meer. Ze werd in 1997 nog een keer overgehaald om met de band op tournee te gaan en ze trad ook nog een keer op toen Fleetwood Mac in 1998 toetrad tot de Rock and Roll Hall of Fame. In 2004 bracht McVie nog een soloalbum uit, ‘In The Meantime’.

Sinds 2014 is Fleetwood Mac weer bij elkaar, al is Lindsey Buckingham opnieuw uit de groep gezet. Hij werd vervangen door Neil Finn (Crowded House) en Mike Campbell (afkomstig van Tom Petty & the Heartbreakers).  Op 22 juni dit jaar verscheen Christine’s  plaat ‘Songbird A Solo Collection’, waar ook haar laatste single ‘Slow down’ op te vinden is. De band reageert bedroeft op het overlijden van McVie. “Er zijn geen woorden om haar overlijden te beschrijven. Ze was uniek en onvoorstelbaar getalenteerd. Ze was de beste muzikant die een band in haar gelederen kon hebben en wij hebben geluk gehad dat wij met haar mochten werken.”  Christine McVie overleed na een kort ziekbed in het ziekenhuis.

 

Billy Idol viert zijn 67e verjaardag

Credits: Possan, Wikipedia

Vandaag viert Billy Idol zijn 67e verjaardag. Gefeliciteerd! De Britse zanger studeerde in de jaren zeventig Engels en filosofie, maar verlaat vroegtijdig de universiteit, wanneer hij zich, als Billy Idol, aansluit bij The Bromley Contingent. Dit was een clubje punks, dat om The Sex Pistols heen hangt. Uit deze jeugdgroep zijn meerdere bands gevormd, Chelsea, Generation X, Siouxsie and the Banshees en het latere Sigue Sigue Sputnik.

Billy Idol was de zanger van Generation X (later verkort tot Gen X) die in Engeland een hit had met “Wild Youth”. Na de breuk met deze band verhuisde hij naar Amerika, waar zijn punkrock aansloeg. “White Wedding” bereikte de 4e plaats in de Billboard Top 100. Twee jaar later was hij zeer succesvol in Nederland met “Eyes Without A Face”. Het nummer werd geschreven door Steve Stevens en de zanger zelf. Het was de tweede single van zijn studioalbum ‘Rebel Yell’. De titel ‘Eyes without a face’ verwees naar de film Les Yeux sans visage.

Zijn grootste hit werd “Sweet Sixteen” in 1987, afkomstig van zijn derde studioalbum ‘Whiplash Smile’. Idol liet zich voor ‘Sweet Sixteen’ inspireren door het verhaal van Edward Leedskalnin, een Letse immigrant in Amerika, die in Florida het Coral Castle heeft gebouwd in de hoop zijn ex-vriendin terug te winnen Na dit album neemt zijn commercieel succes gestaag af. De plaat ‘Cyberpunk’ uit 1993 komt niet verder dan de 50e plaats in de Nederlandse album chart.

In 2014 verscheen zijn laatste plaat “Kings & Queens of the Underground” waarop de zanger onder meer samenwerkte met producer Trevor Horn en diens Buggles-collega Geoff Downes. In dat jaar verscheen ook zijn biografie; Dancing With Myself.

 

Julie Covington – Only Women Bleed (Troetelschijf 1977)

Terug naar 31 december 1977! Op deze dag ging de Troetelschijf van Hilversum 3 naar ‘Only women bleed’ van Julie Covington. Het nummer werd twee jaar eerder geschreven door Alice Cooper en Dick Wagner en het stond op Cooper’s soloalbum ‘Welcome to My Nightmare’. Het nummer ‘Only women bleed’ is een ballad over een vrouw, die in een gewelddadig huwelijk zit. Tegen het nummer in de uitvoering van Alice Cooper werd geprotesteerd door verschillende feministische groepen, die vonden dat het nummer erg seksistisch en beledigend was voor vrouwen.

Julie Covington had begin van het jaar 1977 al een nummer 1 hit in Nederland op haar naam gebracht met ‘Don’t cry for me Argentina’, geschreven door Tim Rice en de muziek door Andrew Lloyd Webber voor de musical Evita. Julie werd ook gevraagd voor de hoofdrol van Evita Peron, maar ze vond de figuur van Eva Peron niet sympathiek. Later zou Julie haar beslissing betreuren. Maar: haatdragend waren Andrew en Tim niet.  Julie mocht de partij van Eva inzingen voor de soundtrack. ‘Don’t cry for me Argentina’ werd ook door de Nederlandse radio opgepikt, maar dan als Alarmschijf.  ‘Only women bleed’ werd de tweede en laatste hit voor Julie Covington. Het liedje belandde op de heruitgave van haar LP ‘Julie Covington’. ‘Only women bleed’ behaalde de 27e plaats in de Nationale Hitparade. In 1978 vertolkte ze de rol van Beth, de vrouw van de dominee Nathaniel (Phil Lynott), in de song “The Spirit of Man” van het album Jeff Wayne’s Musical Version of The War of the Worlds.

 

Bonnie Tyler – It’s A Heartache (Alarmschijf 1977)

Op 31 december 1977 ging de Alarmschijf van de Stichting Nederlandse Top Veertig naar ‘It’s a heartache’ van Bonnie Tyler. Het is de tweede hitsingle van Gaynor Hopkins, toen vooral bekend als de zingende huisvrouw. Een jaartje eerder had ze zomaar een hit met ‘Lost in France’. Bonnie`s vader was een mijnwerker; haar moeder, een opera fan, deelde haar passie voor muziek met haar kinderen. Eind jaren zestig zingt Bonnie `s avonds in kroegen en café`s, maar in 1975 tekent ze haar eerste platencontract bij RCA. En zo komt ‘Lost in France’ tot stand.

Bonnie`s eerste album, in 1977, had een bescheiden succes, maar toch genoeg om door Europa te toeren. Nét voor het album werd uitgebracht moest ze een knobbeltje op haar stembanden laten wegnemen. Tegen doktersadvies in sprak ze voor ze genezen was, hierdoor kreeg ze een schor geluid in haar keel. Bonnie dacht dat haar zangcarrière over was maar niets was minder waar…… Haar volgende single ‘It’s a Heartache’ , gezongen mét schorre stem, haalde ze in diverse Europese landen een nummer 1 hit. In Amerika behaalde Bonnie de 3e plaats, net zo hoog als in de Nederlandse Top Veertig. Dat randje in haar stem werd haar handelsmerk. ‘It `s a heartache’ werd geschreven door Ronnie Scott en Steve Wolfe. Het wordt haar grootste hit tot dan toe. In 1983 zal ze internationaal het succes overtreffen met ‘Total eclipse of the heart’.

 

Madness – Baggy Trousers (Flashback 1980)

Credits: Virgin Records, Wikipedia

Op 29 november, maar dan in 1980, komt Madness binnen in de Nederlandse Top Veertig met ‘Baggy trousers’. Het nummer van de ska-band werd geschreven door zanger Graham ‘Suggs’ McPherson en gecomponeerd door gitarist Chris Foreman. Het nummer was te vinden op de LP ‘Absolutely’. De groepsnaam Madness verwijst trouwens naar een liedje van Prince Buster, de Jamaicaanse aartsvader van de ska. De nutty boys brachten ‘Baggy Trousers’ (slobberbroeken) drie weken voor de release van het album uit. De dan 19-jarige Suggs schreef ‘Baggy trousers’ als een tegenreactie op Pink Floyd’s grote hit ‘Another Brick in the Wall’.

“Zo erg is het nou ook weer niet op die Engelse kostscholen, aldus ‘Suggs’ en de andere bandleden. De bijbehorende videoclip werd opgenomen op het terrein van een basisschool in de Noord-Londense thuisbasis van de band. Lee Thompson stal de show door als vliegende saxofonist aan een kraanwagen te bungelen; hij bewaarde echter geen plezierige herinneringen aan deze opname. Madness scoorde een grote hit met ‘Baggy trousers’. In Engeland werd de single bekroond met een gouden plaat en behaalde daar de 3e plaats. In de Nederlandse Top Veertig scoorde Madness de 4e positie.

 

Shocking Blue – Mighty Joe (Flashback 1969)

Credits: Joost Evers, Anefo, Wikipedia

Op 29 november, maar dan in 1969, komt ‘Mighty Joe’ van Shocking Blue binnen in de Veronica Top Veertig. Het nummer werd geschreven door Robbie van Leeuwen en was de opvolger van ‘Venus’, dat in Amerika zelfs een nummer 1 hit werd. Deze classic, geïnspireerd op ‘The Banjo Song’ van The Big Three (1963) kwam onder de aandacht van directeur Jerry Ross van het Amerikaanse platenlabel Colossus, die het onmiddellijk uitbracht. In februari 1970 bereikte ‘Venus’ in Amerika de nummer 1. Best bijzonder was, dat ‘Venus’ in Nederland niet verder dan nummer 3 kwam.

Het waren drukke tijden voor Shocking Blue, want vanaf 24 januari 1970 stond de Haagse groep voor het eerst op nummer 1 in de Veronica Top Veertig met ‘Mighty Joe’. Shocking Blue had vier weken moeten wachten op de 2e plek. In diezelfde week, op 24 januari 1970, keerde ‘Venus’ terug in de Veronica Top Veertig, dankzij het Amerikaanse succes. Ook ditmaal zou ‘Venus’ strandden op nummer 3.

‘Mighty Joe’ wordt de eerste nummer 1 hit voor Shocking Blue in de Veronica Top Veertig.  In Amerika komt ‘Mighty Joe’ niet zo ver. Het nummer strandt op de 43e plaats. Opvallend genoeg ontbrak het nummer op een studioalbum van Shocking Blue, al kwam het later wel terecht op verzamelalbums van de groep.  ‘Mighty Joe’ komt wel voor op het album ‘Live in Japan’ uit 1971. Mariska raakt hier in de bridge de tekst kwijt en mompelt zich erdoorheen tot de band gezamenlijk weer het refrein inzet. Het gitaarloopje uit het intro van ‘Mighty Joe’ vertoont trouwens enige gelijkenis met het nummer ‘The price of love’ van The Everly Brothers. 

 

Felix Cavaliere (Young Rascals) viert zijn 80e verjaardag

Credits: Associated Booking Corporation

Vandaag viert Felix Cavaliere zijn 80e verjaardag. Gefeliciteerd!  De  Amerikaanse rock- en soulzanger, toetsenist, songwriter en muziekproducent is vooral bekend van The Young Rascals, later bekend als The Rascals. Felix speelde begin jaren zestig in de band Joey Dee & The Starliters. Deze groep maakte vooral furore met ‘The Peppermint twist’ (1961), dat uitgroeide tot een nummer 1-hit en miljoenen-bestseller. Overigens kwam Felix twee jaar later de groep versterken, als organist. In datzelfde jaar 1963 kwam ook gitarist Gene Cornish bij de groep Joey Dee & The Starliters. Ook ene Jimi Hendrix speelde korte tijd in de groep.

Felix en Gene richtten begin 1966 The Rascals op in New York. Chas Chandler ontdekte de groep en gaf hen een platencontract. Om naamsverwarring te vermijden met een reeds bestaande groep “The Rascals” in Amerika, werd tijdelijk de naam The Young Rascals aangenomen, onder welke naam de hits “Good Lovin’” en “Groovin’” werden uitgebracht. Een andere bekende single van de groep werd ‘People got to be free’.

De groep was actief in de jaren 1965 tot 1972 met succesvolle live optredens. Naast bovengenoemde hits bereikten The Rascals in Amerika ook de top tien met ‘A girl like you’ , ‘How Cn I be sure’ en ‘A beautiful morning’. In 1972 ontbond de groep zich. In de jaren 80 en 90 werden enkele compilatiealbums uitgebracht.  In 1997 werd The Young Rascals opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Na een paar solo-pogingen nam Cavaliere muziek op onder de bandnaam Treasure en bracht hij in 1977 een album uit met het toekomstige Kiss-lid Vinnie Vincent op gitaar. Cavaliere had een solohit met ‘Only a Lonely Heart Sees’ (1980), die nummer 36 bereikte in de Billboard Hot 100-hitlijst.  In 1994 nam hij ‘Dreams in Motion’ op, geproduceerd door Don Was. In 1995 was Cavaliere een tourend lid van de derde AllStarr-band van Ringo Starr. Cavaliere was als keyboardspeler te horen in de officiële video voor ‘Hey Girl’ van Billy Joel.

In 1997 werd The Young Rascals opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.  In 2010 herenigden de groepsleden zich en speelden ze opnieuw enkele shows in Amerika. Felix Cavaliere maakte ook een aantal solo platen, waarvan ‘Midnight flyer’(2010) de laatste was.

 

Graham Parker & The Rumour – New York Shuffle (Troetelschijf 1977)

Credits: Robman94, Wikipedia

Terug naar 17 december 1977! Op deze dag ging de Troetelschijf van Hilversum 3 naar ‘The New York Shuffle’ van Graham Parker & The Rumour. Het nummer schreef Parker voor zijn derde LP ‘Stick to me’, dat geproduceerd werd door Nick Lowe. In Engeland deed deze plaat het heel behoorlijk, evenals in Australië. Nadat hij de schoolbanken verliet, had Parker  baantjes als pompbediende, vrachtwagenchauffeur en werkte als arbeider in een rubberfabriek. Vanaf 1970 speelde hij in verschillende niet-succesvolle bands. Zijn kansen keerden, toen Dave Robinson, de baas van Stiff Records, hem in 1975 aanbood om enkele demo’s op te nemen. Ook stelde Hij hem voor aan de pas opgerichte band The Rumour. Ze zouden Parkers begeleidingsband vormen voor de komende vijf jaren als Graham Parker & the Rumour. ‘The New York Shuffle’ haalde een lage notering in de Australische chart. In de Nationale Hitparade bleef het succes beperkt tot een radio hit en een optreden bij AVRO’S TOP POP met Ad Visser. Een half jaar later zou Graham Parker & The Rumour hun enige hit scoren met ‘Don’t ask me questions’. Zonder Parker behaalde The Rumour in 1979 de Nationale Hitparade met ‘Frozen Years’.

 
Translate »