Earth & Fire scoort hit met ‘Maybe Tomorrow Maybe Tonight’ (1973)

Op 3 maart 1973 komt Earth & Fire binnen in de Daverende Dertig én de Veronica Top veertig met ‘Maybe Tomorrow, Maybe Tonight’. De radiozenders op zee hadden weer eens een goede hit neus, want Earth & Fire sleepte er zowel de Alarmschijf (Veronica) als de Treiterschijf (Radio Noordzee) mee binnen. Dit nummer kwam van de het conceptalbum ‘Atlantis’, met op de A-kant een spirituele trip over de opkomst en ondergang van dat mythische rijk. De B-kant bevatte vijf lossen nummers, waaronder het energiek en gedreven ‘Maybe tomorrow,  maybe tonight’. Het album ‘Atlantis’ bereikte de gouden status.

Earth & Fire brak drie jaar eerder door met de single ‘Seasons’, geschreven door Golden Earring-gitarist en -zanger George Kooymans. Het nummer bereikte een tweede plaats, en nog in hetzelfde jaar maakte Earth & Fire hitsingles als ‘Ruby is the one’ en ‘Wild and exciting’. Met het album ‘Song of the Marching Children’ bracht de groep één van de eerste Nederlandse conceptalbums uit.

Langzaam maar zeker verlegde Earth & Fire de muzikale koers naar symfonische rock. Gerard Koerts introduceerde de mellotron, die al eerder gebruikt werd door de Britse Moody Blues, in de Nederlandse popmuziek. Het instrument bleef jarenlang typerend voor de sound van de band. Met Jaap Eggermont als producer maakte Earth & Fire in 1972 voor het eerst een nummer één-hit: ‘Memories’. Ook in de daaropvolgende jaren scoorde de band een aantal hits, waaronder ‘Maybe tomorrow, maybe tonight’, dat de 2e plaats behaalde in de Radio Noordzee Top 50 en de 3e plaats in de Veronica Top Veertig.

 

Jennifer Warnes viert haar 74e verjaardag

Vandaag viert Jennifer Warnes haar 74e verjaardag. De Amerikaanse zangeres kreeg al op zevenjarige leeftijd haar eerste platencontract aangeboden, maar haar vader was onverbiddelijk:  hij weest het af. Op negenjarige leeftijd maakte ze alsnog haar debuut als professioneel zangeresje. Toch duurde het tot 1968, voor ze haar eerste LP uitbracht. In 1970 ontmoette ze Leonard Cohen. Later zou ze als achtergrondzangeres met hem toeren in Europa. In 1986 bracht Warnes een album uit met songs van Leonard Cohen.

Eind jaren 70, begin jaren 80 scoorde Warnes meerdere hits in Amerika. In 1980 won haar uitvoering van ‘It Goes Like It Goes’ op de soundtrack voor de film Norma Rae een Oscar voor beste originele nummer. In 1983 zong ze samen met Joe Cocker het nummer ‘Up where we belong’, behorend bij de soundtrack van de film An officer and a gentleman. In Nederland kwam dit nummer niet verder dan de Tipparade, maar in Amerika werd het een groot succes en bereikte er een nummer 1-hit mee. Voor de single ontving ze een Grammy Award en een Golden Globe Award. Met ‘Up Where We Belong’ won ze ook nog eens een Oscar.

Vijf jaar later, in 1987, strandde ook ‘First we take Manhattan’ in Nederland in de Tipparade. Het zat haar niet mee!  En toch keerde het tij. Jennifer was namelijk gevraagd voor de titelsong van de lowbudget dansfilm Dirty Dancing. Maar dankzij Patrick Swayze en Jennifer Grey, die de hoofdrollen speelden, stroomden wereldwijd de bioscoopzalen vol. Ook de soundtrack bleek een kaskraker en dat, terwijl de filmmaatschappij amper geld had voor een volwaardige plaat. Het werd daarom een mix van oudere en minder bekende nummers uit de sixties en enkele nieuwe liedjes.

Daartussen bevond zich (I’ve Had) ‘The Time of My Life’, een duet met Bill Medley. Hij maakte ooit deel uit van The Righteous Brothers. Eind december 1987 bereikte Jennifer Warnes dan eindelijk haar eerste hit in Nederland. Het werd een megahit en stond 9 weken bovenaan in de Nederlandse Top Veertig.   Voor dit nummer ontving ze een Grammy Award én een Oscar!  Met ‘Skin to skin’ behaalde Warnes nog een keer de Nederlandse hitlijsten.

 

David Bowie scoort hit met ‘Rebel Rebel’ (1974)

Op 2 maart 1974 komt David Bowie binnen in de Daverende Dertig met ‘Rebel, Rebel’. Voor het nummer put Bowie inspiratie uit het boek 1984 van George Orwell. ‘Rebel, Rebel’ was afkomstig van zijn studioalbum ‘Diamond dogs’, waar o.a. ook de track ‘1984’ op stond.  De single werd opgenomen in januari 1974 in de Ludolph Studios in Nederhorst den Berg.  ‘Rebel Rebel’ was een overblijfsel van zijn Ziggy Stardust periode en was zijn laatste single binnen het genre glamrock.

Tegelijkertijd was het zijn eerste single zonder zijn toen vaste gitarist Mick Ronson. Het nummer, geschreven door Bowie zelf, is bekend vanwege de wisselingen in sekse binnen de teksten (You got your mother in a whirl / She’s not sure if you’re a boy or a girl). Bowie wilde een musical maken van het boek ‘1984’. Maar de weduwe van Orwell wil het niet hebben en weigert David de rechten te geven. Dus past Bowie zijn plannen aan en creëert zijn eigen nachtmerrie-staat: Hunger City. Dit verhaal is te horen op de LP ‘Diamond Dogs’.

‘Rebel, Rebel’ is een van Bowies populairste liedjes als het op covers aankomt, van Bay City Rollers tot Bryan Adams hebben het opgenomen. De single was pas de vierde hit voor Bowie: ‘Space oddity’ (1969), ‘The Jean Genie’ (1973) en ‘Let`s spend the night together’ gingen ‘Rebel, Rebel’ voor. De single bereikte de 8e plaats in de Daverende Dertig.

 

Lenny Kuhr – De Generaal (Treiterschijf)

Elke dag staan we bij Hitzound stil bij de Treiterschijf. Het was de plaat die wekelijks veel geplugd werd op Radio Noordzee Internationaal en was van 1971 tot 1974 de tegenhanger van de Veronica Alarmschijf. Op 6 juli 1974 werd ‘De Generaal’ van Lenny Kuhr uitgeroepen tot Treiterschijf op Radio Noordzee Internationaal.  Het nummer, een bewerking van het winnende Songfestival liedje ’De troubadour’, was een ode aan voetbal trainer Rinus Michels. De tekst schreef Lenny samen met Gerrit Den Braber.

In de periode na het Songfestival was Lenny Kuhr overigens heel succesvol in Frankrijk. Zo maakte ze  haar opwachting in de show van acteur en zanger George Brassens. De single ‘Jesus Christo’ behaalde ook de Franse hitparade en verkocht daar meer dan 100.000 exemplaren.  In de vroege jaren zeventig zingt de Nederlandse zangeres meer chansons, onder meer als onderdeel van de shows van Paul van Vliet in 1971. Later volgen Nederlandstalige- en Engelstalige nummers, maar ook het Franstalige ‘Les enfants’, dat haar een Alarmschijf oplevert. Tegen het eind van de jaren zeventig komt Kuhr in contact met tekstschrijver Herman-Pieter de Boer. Hij schrijft mee aan Lenny`s succesvolle plaat ‘Dromentrein’. De teksten voor haar hit singles ‘Visite’ en ‘Maar ja’ zijn van zijn hand.   We dwalen af: terug naar ‘De Generaal’. Met dit liedje behaalde Lenny Kuhr de 31e plaats in de Radio Noordzee Top 50.

 

Het Goede Doel – België (Steunplaat)

Op 24 juli 1978 ging de Steunplaat van Frits Spits van start. Elke dag staan we bij Hitzound stil bij alle opeenvolgende keuzes van de DJ, dat met De Avond Spits één van de meest legendarische radioprogramma`s was op de Nederlandse radio. Niet alleen dankzij de wekelijkse Steunplaat, maar ook met populaire rubrieken als “Kruip in de huid van…” en bovenal “De Poplimerick”.  Op 22 november 1982 viel de keuze van Frits Spits op ‘België’ van Het Goede Doel.  Het was de tweede Steunplaat, die werd uitgedeeld aan Het Goede Doel. De eerste, ‘Gijzelaar’ werd niet door Frits verkozen. Wat heet: hij was niet te spreken over de tekst. De enige was hij niet. De TROS wilde ‘Gijzelaar’ ook niet draaien, omdat ze het nummer te controversieel vonden. 

Maar het Goede Doel had mazzel, want Frits ging op vakantie en droeg de microfoon tijdelijk over aan Peter Holland en die zag ‘De Gijzelaar’ dus wel zitten en riep de single uit tot Steunplaat. En het werd een hit! Gelukkig maar, want het platenlabel van de groep had maar een contractje met hen voor twee singles. En de eerste, ‘In ’t leven’ was geflopt. Zou “Gijzelaar’ ook zijn geflopt, was Het Goede Doel mogelijk vroegtijdig ten onder gegaan.

Maar ‘Gijzelaar’ werd een hit en daarmee werd Het Goede Doel in staat gesteld een album op te nemen. Goddank! Zo kon de plaat ‘België’ worden opgenomen. Omdat Frits Spits de titelsong tot steunplaat uitriep, werd de platenmaatschappij “gedwongen” dit nummer op single uit te brengen, ondanks dat zij daarvoor het nummer te lang (6:20 minuut) vonden duren.  Het groeide een van de grootste successen van de band. De LP vliegt ook als warme broodjes over de toonbank en wordt met platina bekroond. Een Engelstalige versie van de single flopt jammer genoeg in het buitenland.

 

Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich scoort hit met ‘The Legend Of Xanadu’ (1968)

Op 2 maart 1968 komen Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich binnen in de Veronica Top Veertig met hun single ‘The Legend Of Xanadu’.  In Nederland zal de single met knallende zwepen blijven steken op de vijfde plaats in de lijst, maar in Engeland bereikt het de eerste plaats. Internationaal wordt ‘The Legend Of Xanadu’ de grootste hit van de Britse band.  Ze traden sinds 1961 op als groep onder verschillende namen, waarvan de voorlaatste ‘Dave Dee and The Bostons’ was. In Duitsland (Star Club) en Engeland gaven ze al optredens, maar het grote succes bleef vooralsnog uit. Totdat ze in de zomer van 1964 optraden als ‘supporting act’ van de Honeycombs, die destijds een hit hadden met ‘Have I The Right’.

De managers van de Honeycombs, Ken Howard en Alan Blaikley, zagen zo`n optreden van Dave Dee & The Bostons en waren razend enthousiast. Een platencontract werd getekend en Howard & Blaikley gingen de songs componeren. Met hun eerste hit ‘You make it move’ scoorden ze eind 1965 een bescheiden notering (# 26) in de Britse charts. De periode 1966-1968 werd echter heel succesvol. Hits als ‘Bend it’, ‘Save me’, ‘Okay’, ‘Zabadak’ en ‘Last night in Soho’ bereikten eveneens de Britse top 10. In Amerika kwam de groep weliswaar niet van de grond, maar in Duitsland waren ze op enig moment zelfs populairder dan de Beatles.

In september 1969 verliet Dave Dee de groep en probeerde het met een solocarrière. Alleen zijn single ‘My woman’s man’ uit 1970 kreeg enige aandacht. In datzelfde jaar scoorden Dozy, Beaky, Mick & Tich (zonder Dave Dee) als DBM&T met ‘Tonight today’ nog een hit. Het bleek een ‘stuiptrekking’.  In 1972 viel de groep uit elkaar.

 

Gerard van Tongeren (The Buffoons) viert 82e verjaardag

Vandaag viert Gerard van Tongeren zijn 82e verjaardag. Je kent hem als de voormalige zanger van The Buffoons. Deze succesvolle band uit Enschede scoorde eind jaren 60 en begin jaren 70 vele noteringen in de Veronica Top Veertig. The Buffoons zijn ontstaan in 1966 uit The White Rockets.  Daarmee doet de karakteristieke close-harmony zang zijn intree. Met hun single ‘Tomorrow is another day’ scoorden ze in 1967 een top tien succes. Het was een cover van de Engelse The Ivy League. Ooit begonnen met ruige rock (White Rockets, dus), maar begin 1966 schaafden ze zo`n anderhalf jaar zorgvuldig aan hun nieuwe sound. De rock and roll maakte plaats voor close harmony.

De aanleiding? Gerard vertelt aan het Poparchief Twente: “Eind 1965 brachten The Beach Boys een nieuwe single uit: Barbara Ann. Dat nummer betekende een omslag in de keuze van ons genre muziek. We ontdekten dat Ely een fantastische kopstem had. We speelden Barbara Ann feilloos na, vijfstemmig. Er kwam daardoor nog meer accent op onze vocale harmonieën te liggen. Gerard Grotenhuis, de baas van dancing Modern, hoorde ons spelen en was meteen diep onder de indruk van onze vocale harmonieën.  We kregen een maandcontract aangeboden en werden beroepsmuzikant. Bij de eerste kennismaking is onze naam ook veranderd in Buffoons.”

Daarna volgt een topjaar voor de close harmony band, want ze hebben succes met hun debuut plaat ‘Looking ahead’, toeren diverse malen door Engeland en bereiken met vier singles de hitlijst: ‘It`s the end’. Gerard: We kwamen zelfs op nummer 3 van de Nederlandse Top 40. Daarna scoorden we in 1968 en 1969 nog hits met Sister Theresa, Lovely Loretta, Goodye my love en Catharina baby. In 1973 en 1974 hadden we een tweede succesvolle hitperiode met My girl Donna, Arizona, Let it be me en To know you is to love you. In december 1978 kwam een einde aan The Buffoons. Hilco kapte ermee, hij werd leraar Engels. Vanaf januari 1979 was ik beroepsmuzikant af. Om aan de kost te komen heb ik verschillende baantjes gehad, van koster in de Hervormde kerk in Tubbergen tot autoverkoper bij de regionale Opeldealer. Tegenwoordig is hij een welverdiende pensionado.

 

Neil Young’s ‘Archives Volume II: 1972-1976’ wordt opnieuw uitgegeven

Neil Young’s ‘Archives Volume II: 1972-1976’ wordt opnieuw uitgegeven! De eerste editie verscheen op 13 november 2020 en was in minder dan 24 uur uitverkocht. De tweede run van de CD-box verschijnt aanstaande vrijdag.  ‘Archives Volume II: 1972-1976’ richt zich op een productief tijdperk van Young’s carrière, toen hij vaak werd vergezeld door de band Crazy Horse. In die tijd bracht Young albums uit, waaronder Time Fades Away, On the Beach, Tonight’s the Night en Zuma.

De Canadese singer-songwriter Neil Young maakte deel uit van meerdere bands, waaronder Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young. Daarnaast heeft hij ook een succesvolle solocarrière en heeft hij inmiddels meer dan 30 platen op zijn naam staan. Tot zijn bekendste songs horen onder andere ‘Rockin In A Free World’, ‘Heart Of Gold’ en ‘Ohio’.  Muziekkenners beschouwen hem ook wel als de godfather van de grunge. Tevens geldt hij als grote inspirator voor bands als Nirvana en Pearl Jam.

De box van ‘Archives Vol II: 1972-1976’ bevat 10 cd’s, een extra grote Archives-poster en een 24-pagina’s tellend boekje (ter vervanging van het boek). ‘Archives Volume II: 1972-1976’ is vanaf 5 maart 2021 onder andere verkrijgbaar via BOL.COM en PLATOMANIA.COM.

 

Trammps – Where Do We Go From Here (Treiterschijf)

Elke dag staan we bij Hitzound stil bij de Treiterschijf. Het was de plaat die wekelijks veel geplugd werd op Radio Noordzee Internationaal en was van 1971 tot 1974 de tegenhanger van de Veronica Alarmschijf. Op 29 juni 1974 werd ‘Where do we go from here’ van The Trammps uitgeroepen tot Treiterschijf op Radio Noordzee Internationaal. Het nummer werd geschreven door R. Baker. Eerder sleepte de band uit Philadelphia al een Treiterschijf (én Alarmschijf) binnen met ‘Love epidemic’ (1973), dat het schopte tot een 11e plaats in de Radio Noordzee Top 50.

De band was afkomstig uit Philadelphia en was ontstaan uit de Moods en Volcanos, die in de sixties soulmuziek maakten.  Begin jaren zeventig waren The Trammps één van de eerste discogroepen. De eerste opname van de groep was ‘Zing! Went the Strings of My Heart’ (1972), dat wel een hit voor de groep zou worden, maar dan pas in 1975. Een nummer van Judy Garland overigens, uit 1943. Met ‘Where do we go from here’ kwamen The Trammps terecht op de 37e plaats in de Radio Noordzee Top 50.

 

Phil Everly – Louise (Steunplaat)

Op 24 juli 1978 ging de Steunplaat van Frits Spits van start. Elke dag staan we bij Hitzound stil bij alle opeenvolgende keuzes van de DJ, dat met De Avond Spits één van de meest legendarische radioprogramma`s was op de Nederlandse radio. Niet alleen dankzij de wekelijkse Steunplaat, maar ook met populaire rubrieken als “Kruip in de huid van…” en bovenal “De Poplimerick”.  Op 15 november 1982 viel de keuze van Frits Spits op ‘Louise’ van Phil Everly.  Hij had voorheen vooral succes met zijn oudere broer Don Everly als The Everly Brothers.

Hun ouders waren twee countrymuzikanten die hun kinderen al vroeg in aanraking lieten komen met de muziek. Pa en ma traden al vanaf midden jaren veertig op in een radioprogramma, met hun kids. Zo leerden ze al jong de fijne kneepjes van het vak. Midden jaren vijftig namen de twee hun eerste plaatje ‘Keep a lovin’ me’ op, dat overigens flopte. De broertjes verlieten daarna het label Columbia Records, om hun geluk te beproeven bij het Cadence Records-label.

Een juiste beslissing, want het eerste nummer dat ze opnamen met dit label werd ‘Bye bye love’. Het betekende hun internationale doorbraak en werd ook in Nederland een groot succes. Met hulp van de songwriters Boudleaux en Felice Bryant volgden vele hits, zoals “Wake Up Little Susie”, “Claudette” (geschreven door Roy Orbison), “Bird Dog”, “Till I Kissed You” en “All I Have to Do Is Dream”. Daarna volgden nog vele hits, zoals ‘Cathys`s clown’ en ‘That’ll be the day’.

Als solo artiest stond Phil Everly tweemaal in de Tipparade met ‘Louise’ in 1982 en het duet met Cliff Richard ‘She means nothing to me’ in 1983.  Beide singles bleven steken in de Tipparade.

 
Translate »