Anthony Jackson is overleden. De Amerikaanse bassist, geboren op 23 juni 1952 in New York, overleed twee dagen terug op 73-jarige leeftijd. Misschien niet zo bekend bij de meeste mensen, maar hij was de geestelijke vader van de zessnarige contrabass guitar – een instrument dat hij samen met Fodera Guitars in 1984 tot leven bracht, afgestemd in BEADGC. Zijn idee was even eenvoudig als revolutionair: waarom zou de bas vier snaren hebben, en niet zes?
Met dat instrument tilde hij de rol van de bassist naar een hoger plan. Zijn spel was te horen op meer dan 500 albums en duizenden sessies, van Steely Dan (Gaucho) tot Donald Fagen (The Nightfly), Paul Simon, Chaka Khan, Luther Vandross, Quincy Jones en natuurlijk zijn vaste muzikale partner Al Di Meola (Elegant Gypsy, Land of the Midnight Sun). Al als 18-jarige speelde hij als sessiemuzikant met Billy Paul. Hij werd in 1974 bekend met For the Love of Money (onder andere een hit van The O’Jays).
Jacksons toon was diep, gelaagd en melodisch — een stem in plaats van begeleiding. Zijn invloed reikt tot ver voorbij jazz en fusion: hij veranderde voorgoed hoe muzikanten over de bas denken. “Zijn geluid, precisie en ziel waren ongeëvenaard,” zei Al Di Meola. Een genie is stilgevallen, maar zijn klank blijft naklinken in elke noot die telt.
Op 20 oktober, maar dan in 1979, stormde Amii Stewart de Nederlandse Top 40 binnen met haar vurige discoversie van “Knock on Wood”. Het nummer werd oorspronkelijk in 1966 geschreven door Eddie Floyd en Steve Cropper in het Lorraine Motel in Memphis — toevallig tijdens een hevig onweer, wat de iconische regel “It’s like thunder, lightning” verklaart. Floyd scoorde er destijds een bescheiden hit mee, maar het was Stewart die het nummer twaalf jaar later nieuw leven inblies.
Waar het origineel nog rook naar de studio van Stax Records in Memphis, transformeerde Amii Stewart het nummer tot een fonkelende discoraket vol strijkers, synthesizers en flitsende percussie.
De Amerikaanse zangeres nam het nummer in 1978 op met producer Barry Leng en Simon May, en bracht het eerst uit in Engeland via Hansa Records, later in Amerika bij het label Ariola . Haar versie was pure glitter en glamour: 6 minuten en 11 seconden in de albumversie, korter en explosiever op single. In Amerika schoot “Knock on Wood” naar nummer 1 in de Amerikaanse Billboard Hot 100, goed voor goud én platina binnen enkele maanden.
Ook Europa ging voor de bijl: #6 in Engeland, #2 in Zwitserland en #7 in de Nederlandse Top 40. De track groeide uit tot een onmisbare disco-anthem én, niet onbelangrijk, tot een symbool binnen de gay community. Met haar glamoureuze performance, krachtige stem en onweerstaanbare beat maakte Amii Stewart van “Knock on Wood” een onsterfelijke klassieker die nog altijd knettert als donder en bliksem. Te vinden op de playlist Flashback…..
Armin van Buuren en KI/KI brengen op 24 oktober de gezamenlijke single Put Your Bassline uit, precies één dag voor hun unieke II=I-optreden tijdens Amsterdam Music Festival in de Johan Cruijff ArenA. De release valt midden in het Amsterdam Dance Event (22–26 oktober) en is een muzikale weerspiegeling van het II=I-concept, waarin twee verschillende stijlen samenkomen tot één geheel. Armin levert zijn kenmerkende trance-energie, terwijl KI/KI haar rauwe undergroundsound toevoegt. Het resultaat is een krachtige clubtrack met een strakke productie, gemaakt voor de dansvloer en voor dit speciale AMF-moment.
“KI/KI en ik komen uit verschillende stijlen, maar we delen een passie voor energie en progressie,” legt Armin van Buuren uit. KI/KI vult aan: “We wilden iets maken dat ons allebei vertegenwoordigt.” Put Your Bassline verschijnt via slash (het label van KI/KI) en Armada Music, en is beschikbaar op alle streamingplatforms.
Voor deze flashback keren we terug naar 17 oktober, maar dan in 1987! Op deze dag kwam ABC binnen in de Nederlandse Top 40 met ‘The night you murdered love’. Dit werd één van hun laatste hits. Het nummer werd geschreven door ABC frontman Martin Fry en Mark White en was te vinden op het ABC album ‘Alphabet City‘. Op deze LP stond ook de hit ‘When Smokey sings’. Aan het album werkte Bernard Edwards (bekend van de band Chic) mee als producer.
Martin Fry zei over het album: “Het is een plaat waarop we onszelf als het ware weer hebben ingehaald. Een tijdlang maakten we albums die mensen alleen maar leken te verwarren. Het was nodig om weer te werken vanuit een stevige basis, en op een bepaalde manier dachten we dat Alphabet City misschien wel het laatste album zou zijn dat we ooit zouden maken — om allerlei redenen. Dus dachten we: laten we er gewoon een statement van maken, een samenvatting van al het werk dat we eerder hebben gedaan.”
Deze LP van ABC werd in Engeland met goud bekroond. De single ‘The night you murdered love’ kwam echter niet verder dan de 31e plaats in de Britse chart. In de Nederlandse Top 40 scoorde ABC een stuk beter: nummer 10!
De gitaar zwijgt voor altijd voor Ace Frehley. De flamboyante sologitarist en medeoprichter van Kiss is op 74-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een val in zijn studio. Met zijn karakteristieke ‘Spaceman’-make-up, scherpe riffs en gevoel voor show hielp hij de band in de jaren zeventig uit te groeien tot The Hottest Band in the World.
Kiss, opgericht in 1973 door Gene Simmons, Paul Stanley, Peter Criss en Frehley, werd wereldberoemd door hun spectaculaire optredens vol vuur, rook en theatrale rockposes. Hun bombastische hardrock met een vleugje melodie leverde miljoenen fans op — en ruim 100 miljoen verkochte platen.
Het absolute hoogtepunt kwam in 1979 met “I Was Made for Lovin’ You”, een gewaagde mix van rock en disco. Het nummer werd wereldwijd een hit, haalde de nummer 1-positie in de Nederlandse Top 40, werd goud in Amerika en groeide uit tot een onmisbaar onderdeel van elk Kiss-concert. Frehley’s gitaarwerk gaf de band hun kenmerkende bite, zelfs toen hij zelf worstelde met de schaduwzijde van roem.
Na een periode van excessen keerde Ace in 1996 terug voor de legendarische reünietournee. Kiss bleef tot hun afscheidstour End of the Road in 2019 trouw aan hun motto: bigger, louder, harder.
Ace Frehley laat meer achter dan gitaarsolo’s en make-up — hij laat een galactisch spoor van rockgeschiedenis na.
De Amerikaanse zanger en producer D’Angelo (echte naam: Michael D’Angelo Archer) is op 51-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Met zijn mix van soul, funk en R&B werd hij in de jaren negentig hét gezicht van de neo soul-beweging, samen met Erykah Badu en Lauryn Hill. Zijn debuutalbum Brown Sugar (1995) zette hem in één klap op de kaart: de titeltrack werd in 1996 zijn eerste Top 40-hit in Nederland, gevolgd door het zwoele Untitled (How Does It Feel) in 2000. D’Angelo had in de jaren negentig een relatie met soulzangeres Angie Stone, die eerder dit jaar om het leven kwam bij een auto-ongeluk – een tragische parallel in een toch al bewogen jaar voor de soulwereld. Zijn familie spreekt van “een stralende ster die zijn licht te vroeg heeft gedoofd”.
Antoon is sneller dan je denkt terug met een nieuwe single! Met ‘Knalprobleem’ laat hij opnieuw horen waarom hij één van de meest eigenzinnige hitmachines van Nederland is. Samen met MiloLaatHetLukken, de Amsterdamse rapper van het Burning Fik-label van Pepijn Lanen, knalt hij een speelse, uptempo track eruit die balanceert tussen pop, hiphop en clubbanger. Deze vrijdag, 10 oktober, gaat de single in première.
De teaser is strak en vol energie, met slimme breaks en een refrein dat zich genadeloos vastbijt. MiloLaatHetLukken, bekend van ‘Huh’ en ‘Modeshow’, voegt met zijn laidback flow precies het rauwe randje toe dat Antoons gladde melodieën nodig hebben. Het duo schreef het nummer samen. Ze hebben hoorbaar lol in de studio gehad, want de vibe spat van de speakers.
Of het nummer over de liefde, losgaan of letterlijk “een knalprobleem” gaat, blijft gissen — en laten we prinses Alexia, met wie hij afgelopen week werd gespot, maar even buiten beschouwing …. Na ‘3D’ bewijst Antoon dat hij het tempo moeiteloos hoog weet te houden.
Amy Macdonald beleeft gouden tijden! Haar nieuwe album Is This What You’ve Been Waiting For? is namelijk binnengekomen op nummer 8 in de Britse album lijst. De release kreeg extra glans doordat het album werd uitgeroepen tot Album van de Week bij BBC Radio 2. Ondertussen is de vraag naar tickets voor haar komende Britse- en Europese tournees enorm: meerdere shows zijn al uitverkocht. En het succes stopt daar niet, want Amy brengt vandaag de geliefde albumtrack ‘I’m Done (Games That You Play)’ uit als nieuwe single.
Amy schreef het nummer samen met producer Nicolas Rebscher, een van haar twee vaste creatieve partners op het album, naast Grammy-winnaar Jim Abbiss (bekend van Adele en Arctic Monkeys).
Amy vertelt: “‘I’m Done’ gaat uiteindelijk over het leven, vriendschappen en moeilijke keuzes — soms moet je gewoon weglopen. Het was het eerste nummer dat ik samen met Nico schreef. Dat voelde in het begin vreemd, want ik had nog nooit eerder met iemand gewerkt die ik niet kende. Het is best lastig om je gedachten en gevoelens te delen met een onbekende, maar Nico stelde me meteen op mijn gemak. Hij was zo relaxed en had zulke goede muzikale ideeën dat de tekst als vanzelf kwam.”
Soms is een lied zó vreemd dat het juist daardoor legendarisch wordt. Op 6 oktober 1973 kwam Adriano Celentano’s Prisencólinensináinciúsol nieuw binnen in de Veronica Top 40, een week nadat het was uitgeroepen tot Alarmschijf. De Italiaanse alleskunner – zanger, acteur, komiek én later politicus – brak daarmee door met een nummer dat niemand écht begreep. Letterlijk niet.
Celentano schreef het nummer namelijk in een volledig verzonnen taal die moest klinken als Amerikaans-Engels. Geen enkel woord heeft betekenis, maar de groove en klank roepen meteen de sfeer op van soulvolle Amerikaanse pop uit de jaren zeventig. Volgens Celentano zelf was het een experiment om te laten zien hoe muziek mensen kan verbinden, zelfs zonder begrijpelijke woorden. En dat werkte: Prisencólinensináinciúsol is een hypnotiserend mengsel van nonsens en funk, gedragen door één enkel akkoord en een beat die James Brown niet had misstaan.
De bijbehorende performance – met Celentano in pak en de flamboyante Raffaella Carrà als dansende partner – werd op de Italiaanse televisie een cultmoment avant la lettre. Zijn vrouw Claudia Mori zong ook mee in de originele opname, die later op de LP Nostalrock (1973) verscheen.
In Nederland groeide het nummer uit tot een verrassende hit: acht weken in de Veronica Top 40, met een zesde plaats als hoogste notering. Zelfs Amerika viel voor de charme van dit fonetische kunststukje – het haalde daar kortstondig de Billboard Hot 100.
Afgelopen dinsdag is Bert van Aalten overleden, beter bekend als De Aal, de man achter een van de grootste carnavalshits van de jaren tachtig. In 1981 scoorde hij een Top 10-hit met Een Barg Die Hé Un Krul In De Steert, een nummer dat tot op de dag van vandaag elk carnavalsseizoen meezwaait door de cafés.
Albert van Aalten, zoals hij in het echt heet, leerde het lied kennen doordat zijn vader het vaak zong. Deze zou het in de Tweede Wereldoorlog hebben opgepikt tijdens zijn onderduiktijd in Friesland. Van Aalten zong het aanstekelijke liedje geregeld op feestjes. Toen hij het voorzong aan Hans van Hemert, een kennis van hem, kwamen ze gezamenlijk op het idee om het als carnavalsnummer uit te brengen. Hans van Hemert zorgde voor de productie, Van Aalten zong het zelf in als De Aal.
Een jaar later volgde nog het vrolijke Sjanson De Confiture, waarmee hij een bescheiden hit wist te maken.
Naast zijn korte maar legendarische zangcarrière werkte Bert ruim 50 jaar als tandarts en stond hij bekend om zijn warme persoonlijkheid. In de jaren 90 verscheen hij zelfs in een sketch van André van Duin, een teken van zijn gevoel voor humor en levenslust. In mei 2025 sloot hij zijn praktijk in Laren. Bert van Aalten is 75 jaar geworden.
