Credits : Philips
Soms is het nationale popklimaat een mysterie. Neem I’d Love You to Want Me van Lobo. Een wereldwijde monsterhit, maar in Nederland? Niks. Nada. Vijf weken Tipparade eind 1972, en toen: exit. Geen Veronica Top 40-notering. Daarmee dus officieel: een flop op Hollandse bodem.
En dat terwijl de single van de Amerikaanse singer-songwriter Lobo (echte naam: Roland Kent LaVoie) overal anders platina ging. In Amerika behaalde hij de nummer 2 positie in de Billboard Hot 100 (achter Johnny Nash’ I Can See Clearly Now), maar werd wél nummer 1 in de Easy Listening chart. Ook in o.a. Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Canada, Australië en Zuid-Afrika stond Lobo’s zachte stemgeluid bovenaan. Zelfs in Engeland werd het – zij het bij een heruitgave in 1974 – een dikke top 5-hit.
I’d Love You to Want Me verscheen als tweede single van zijn album Of a Simple Man en was volledig door Lobo zelf geschreven. Met z’n warmbloedige gitaarlijntje, subtiele orgelpartij en melancholische tekst over onbeantwoorde liefde, raakt het nummer een universeel gevoel. Waarom dat in Nederland niet werkte, blijft gissen. Was het te zoet? Te Amerikaans? In elk geval: onterecht.
Bijzonder feitje: het nummer bleef in Duitsland maar liefst 13 weken op nummer 1 staan. Tony Ronald maakte er o.a. een Spaanstalige versie van. En zelfs decennia later kreeg het nog een Nederlands staartje: Dennis Jones scoorde in 2008 een kleine hit met een Nederlandstalige versie. Lobo’s klassieker? Die had gewoon een Top 40-hit móéten zijn. Punt.
Copyright © 2025, Hitzound, All rights reserved
Volgende week wordt hij alweer 82!