The Cats scoren hit met ‘Why’ (1969)

Op 15 maart 1969 komen The Cats binnen in zowel de Veronica Top Veertig als de Parool Top 20 (voorloper van de Mega Top 30) binnen met ‘Why’. Het nummer is geschreven door bassist Arnold Mühren, en gezongen door Piet Veerman. De single was de opvolger van ‘Lea’, de eerste nummer 1 hit van The Cats. Platenmaatschappij Bovema was dan ook heel verlangend naar die volgende pennenvrucht van Mühren.

Arnold Mühren besloot een duet te schrijven waarin zowel de vorige als de huidige leadzanger (Cees en Piet Veerman) een rol zouden hebben. Ontevreden over het studioresultaat, vroeg Cees Veerman aan Mühren om zijn deel in te zingen, waardoor het een duet werd van Piet Veerman met Arnold Mühren.

De prehistorie van The Cats ligt in de bandjes Everly Kosters (o.a.  met Piet Veerman en Jaap Schilder), Sputniks (o.a. Cees Veerman), The Skyriders (o.a. Theo Klouwer) en The Blue Cats (voortgekomen uit Electric Johnny & His Skyriders, de groep muzikanten rond Jan Buijs Spruit).

The Mystic Four en The Blue Cats effenen het pad voor The Cats. De band bestond uit Piet Veerman, Jaap Schilder, Theo Klouwer, Cees Veerman en Arnold Mühren. Hun allereerste single “Jukebox” namen ze op bij het piepkleine Amsterdamse label Durlaphone. Dat het nummer op single verscheen dankten de Volendammers aan het winnen van een talentenjacht, dat Radio Veronica (op zee!) had georganiseerd. Bij Veronica waren de mannen vaak te gast in de deinende studio, mét paling. 

De eerste hit volgt aan het einde van 1966 met ‘What a crazy life’. Aanvankelijk met Cees Veerman als de leadzanger voor de singles. ‘Vive l`amour’, ‘Sure, he`s a cat’, ‘What is the world coming to’ en ‘Turn around and start again’ worden allemaal hits, maar de top tien wordt niet bereikt. Vanaf ‘Times were when’ wordt alles anders. Het nummer luidt een wijziging in van de stijl van The Cats en nam Piet Veerman de rol van zanger over van Cees. (Hoewel in 1969 Cees en Piet elkaar nog afwisselen) Net als ‘Lea’ bereikt ook ‘Why’ de eerste plaats in zowel de Veronica Top Veertig. Ook in de Parool Top 20 prijkten The Cats op nummer 1.

 

Central Line – Nature Boy (Steunplaat)

Op 24 juli 1978 ging de Steunplaat van Frits Spits van start. Elke dag staan we bij Hitzound stil bij alle opeenvolgende keuzes van de DJ, dat met De Avond Spits één van de meest legendarische radioprogramma`s was op de Nederlandse radio. Niet alleen dankzij de wekelijkse Steunplaat, maar ook met populaire rubrieken als “Kruip in de huid van…” en bovenal “De Poplimerick”. Op 24 januari  1983 viel de keuze van Frits Spits op ‘Nature boy’ van Central Line.  Deze R&B en soul band uit Londen werd gevormd in 1978. De drummer, Errol Kennedy, zou later overstappen naar Imagination. Met ‘Walking into sunshine’ scoorde Nature Boy in 1981 al een behoorlijke hit in Amerika.  Hier sleepte deze track de alarmschijf binnen en behaalde 25e notering. ‘Nature boy’, gepend door Eden Ahbez , was in Engeland een grotere hit. Deze Steunplaat bereikte de 24e plaats in de Veronica Top Veertig.

 

Cindy & Bert – Aber am Abend da spielt der Zigeuner (Treiterschijf)

Elke dag staan we bij Hitzound stil bij de Treiterschijf. Het was de plaat die wekelijks veel geplugd werd op Radio Noordzee Internationaal en was van 1971 tot 1974 de tegenhanger van de Veronica Alarmschijf. In de laatste maand, dat Radio Noordzee Internationaal uitzond, werd op 3 augustus 1974 ‘Aber am Abend’ van Cindy & Bert  uitgeroepen tot Treiterschijf.  Het liedje werd gepend door Werner Scharfenberger en Kurt Feltz. Het duo bestond uit Norbert Berger (Bert) en Jutta Gusenburger.  Norbert zong in een band die een zangeres zocht. Ze vonden Jutta en traden eerst op als Jutta und das Quintett Royal maar vanaf 1965 gingen ze als Cindy & Bert door het leven. Twee jaar later trouwden ze.

In 1972 namen ze aan de Duitse preselectie voor het Eurovisiesongfestival deel met het nummer ‘Geh die Straße, maar het strandde in de voorrondes. Een jaar later lukte het ook niet met  ‘Wohin soll ich gehen?’.  Toch werd 1973 een succesvol jaar, want het echtpaar had een grote hit te pakken met  ‘Immer wieder Sonntags’.  De songtekst van dit liedje werd geschreven door Dries Holten, van het duo Sandra & Andres. Daarna werd ook ‘Ich komm bald wieder’ een grote hit.

Toen ze het jaar er op, in 1974, opnieuw  meedongen in de preselectie van Duitsland hadden ze ditmaal succes. Met ‘Die Sommermelodie’ ging het duo naar het Engelse Brighton. Daar eindigden ze helaas helemaal onderaan. Datzelfde jaar had het duo meer succes met ‘Aber am Abend, da spielt der Zigeuner’. Deze single bereikte de 26e plaats in de Radio Noordzee Top 50. Maar deze lijst stopte noodgedwongen eind augustus. Uiteindelijk behaalden Cindy & Bert de 18e plaats in de Veronica Top Veertig.

 

Chris Rea viert 70e verjaardag

Vandaag viert Chris Rea zijn verjaardag. De Britse zanger is intussen 70 jaar geworden. Hij is vooral bekend van zijn elk jaar terugkerende kerst hit ‘Driving Home For Christmas’. En toch haalde deze single nooit een notering in de Nederlandse Top Veertig. Is dat niet gek? Met andere nummers had hij meer succes, zoals “Fool’ (If you think it’s over), ‘I can hear your heartbeat’ en ‘Josephine’, een nummer dat hij schreef voor zijn dochter. De oorspronkelijke albumversie verscheen op ‘Shamrock Diaries’. ‘Josephine’ en ‘Driving home for Christmas’ staan jaarlijks genoteerd in de TOP 2000 van NPO Radio 2.

Verder schreef hij een aantal nummers voor films, en een aantal van zijn bekendere nummers werden gebruikt als themamuziek. Hij speelde zelf in twee films, in 1985 in Willie and the Poor Boys en in 1999 in Parting Shots, waar hij tevens de muziek van deed. Hij schreef en produceerde de film La Passione, die in 1996 verscheen. Met Shirley Bassey leverde hij de single ‘Disco la Passione’ af. (1997)

De laatste jaren tobt Chris Rea met zijn gezondheid. In 2001 werd hij gediagnosticeerd met alvleesklierkanker. Hij beloofde zichzelf dat als hij deze ziekte zou overleven hij terug zou keren naar zijn roots, de blues, wat resulteerde in de omvangrijke box ‘Blue guitars’ met een prachtig overzicht. Zijn laatste plaat ‘Road Songs For Lovers’ verscheen in 2017.

 

Cherry – Vang me (Steunplaat)

Op 24 juli 1978 ging de Steunplaat van Frits Spits van start. Elke dag staan we bij Hitzound stil bij alle opeenvolgende keuzes van de DJ, dat met De Avond Spits één van de meest legendarische radioprogramma`s was op de Nederlandse radio. Niet alleen dankzij de wekelijkse Steunplaat, maar ook met populaire rubrieken als “Kruip in de huid van…” en bovenal “De Poplimerick”.  Op 29 november 1982 viel de keuze van Frits Spits op ‘Vang me’ van Cherry.  Het nummer schreef Cherry Wijdenbosch samen met Simon Been. Dit tweetal maakte eerder deel uit van de band Braak.

Cherry zou later ook nog succesvol zijn met ‘Dame Uit Suriname’ (1983) en ‘My Second Skin’, de         titelsong van de film Blonde Dolly,  uit 1987. Met ‘Vang me’(Voor ik val) behaalde Cherry de 28e plaats in de Nederlandse Top Veertig.

 

Piet Veerman (The Cats) viert 78e verjaardag

Vandaag viert Piet Veerman zijn 78e verjaardag. Gefeliciteerd! Hij is natuurlijk vooral bekend als de zanger van The Cats. Daarnaast is hij gitarist en componist. Dankzij zijn bepalende stemgeluid heeft hij een belangrijk aandeel gehad in de vorming van de palingsound. Vanaf 1985 ging hij door met een solocarrière. Hij ontving meer dan dertig gouden platen. De prehistorie van The Cats ligt in de bandjes Everly Kosters (o.a.  met Piet Veerman en Jaap Schilder), Sputniks (o.a. Cees Veerman), The Skyriders (o.a. Theo Klouwer) en The Blue Cats (voortgekomen uit Electric Johnny & His Skyriders, de groep muzikanten rond Jan Buijs Spruit).

The Mystic Four en The Blue Cats effenen het pad voor The Cats. De band bestond uit Piet Veerman, Jaap Schilder, Theo Klouwer, Cees Veerman en Arnold Mühren. Hun allereerste single “Jukebox” namen ze op bij het piepkleine Amsterdamse label Durlaphone. Dat het nummer op single verscheen dankten de Volendammers aan het winnen van een talentenjacht, dat Radio Veronica (op zee!) had georganiseerd. Bij Veronica waren de mannen vaak te gast in de deinende studio, mét paling. 

De eerste hit volgt aan het einde van 1966 met ‘What a crazy life’. Aanvankelijk met Cees Veerman als de leadzanger voor de singles. ‘Vive l`amour’, ‘Sure, he`s a cat’, ‘What is the world coming to’ en ‘Turn around and start again’ worden allemaal hits, maar de top tien wordt niet bereikt. Vanaf ‘Times were when’ wordt alles anders. Het nummer luidt een wijziging in van de stijl van The Cats en nam Piet Veerman de rol van zanger over van Cees. (Hoewel in 1969 Cees en Piet elkaar nog afwisselen)

De Volendammers focussen nu meer op melodieuze composities met een hoofdrol voor harmonieuze zang. Luister maar eens naar ‘Lea’ en ‘Why’,  twee nummer 1 hits. De orkestarrangementen zijn van Wim Jongbloed, die samen met producer Klaas Leyen mede basis legt voor de palingsound.  Een term die wordt gelanceerd door de onvolprezen Veronica DJ Joost den Draaijer. In 1970 schrijft Piet zijn eerste nummer 1 hit: ‘Where have I been wrong’. Een jaartje later blijken The Cats ook populair in Duitsland te worden. Ze nemen zelfs een Duitstalig album op. Ondertussen rijgen de hits zich aaneen: ‘Vaya condios’, ‘Let’s Dance’ en ‘One Way Wind’ schoppen het tot de top 3. Tours volgen in Suriname en Indonesië. De Amerikaanse en Britse markt worden echter niet bereikt.

Toch doen The Cats een poging in 1973. Cees Veerman is dan met stemproblemen vertrokken en vervangen door Piet Keizer. In Amerika nemen The Cats het album ‘Love in your eyes’ op met producer Al Capps. Daarbij wordt de palingsound gemixt met country. Maar in Amerika wil het toch niet lukken. Een tournee wordt op het laatste moment afgeblazen. Met ‘Be my day’ scoren The Cats nog eenmaal een nummer 1 hit in de Veronica Top Veertig. Het succes neemt af en The Cats kondigen hun einde aan.

Piet scoort een solo hit in 1975 met ‘Rollin on a river’. Maar de opvolger ‘Living to love you’ flopt.  De mannen steken dan toch de koppen weer bij elkaar en maken in 1975 het Cats album met de veelzeggende titel “We should be together’. In 1980 lijkt het einde toch definief. ‘The end of the show’ wordt hun afscheidslied. Maar ja: wat doe je als in 1983 Veronica (omroep) een special uitzend van The Cats en het volk roept om je terugkeer? Een comeback volgt met meerdere hits, maar de top 10 blijft onbereikbaar.

In 1985 dit jaar scheiden de wegen van The Cats. Piet Veerman zet zijn volgende schreden op een voor hem uitermate succesvolle solo-carrière. Zelfs een rechtszaak, aangespannen door zijn Cats-collega`s, weerhoudt hem niet. Met ‘Sailin’ home’ scoort Piet in 1987 een nummer 1 hit. Ook ‘Walking  together’ bereikt de top 10. Daarna dooft ook het solo succes van Piet langzaam maarzeker uit. Hij behaalt nog enkele bescheiden hits.

In 2006, vijf jaar na het overlijden van Theo Klouwer, worden de mannen van The Cats benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau.

 

Catapult – Let Your Hair Hang Down (Treiterschijf)

Elke dag staan we bij Hitzound stil bij de Treiterschijf. Het was de plaat die wekelijks veel geplugd werd op Radio Noordzee Internationaal en was van 1971 tot 1974 de tegenhanger van de Veronica Alarmschijf. Op 8 juni 1974 werd ‘Let your hair hang down’ van Catapult uitgeroepen tot Treiterschijf op Radio Noordzee Internationaal. Cees Bergman schreef het nummer van de Nederlandse glamrockband, die was opgericht uit een fusie van Axis Purple en Oriental Garden. Jaap Eggermont tekende voor de productie. Na de eerste single ‘Hit the big time’, een bescheiden hit, sloeg Catapult genadeloos toe met ‘Let your hair hangdown’, dat ook uitgebracht in Oostenrijk, Zwitserland, Engeland en Duitsland.  De single bereikt de 5e plaats in de Radio Noordzee Top 50.  Datzelfde jaar verschijnt hun debuut LP en alweer een top 10 hit: ‘Teeny bopper band’.

 

Steve Harley (Cockney Rebel) viert 70e verjaardag

Vandaag viert Steve Harley zijn 70e verjaardag. Je kent de Britse muzikant vooral van de band Cockney Rebel.  Steve had al enige tijd samengewerkt met John Crocker als straatmuzikant voor zij in 1972 de band Cockney Rebel oprichtten. Als drummer werd Stuart Elliott aangetrokken, als bassist Paul Jeffreys en als toetsenist Milton Reame-James. Al na vijf optredens kwamen zij onder contract bij het platenlabel EMI.

Voor zijn succes met de band speelde Harley zijn muziek horen in de metrostations in Londen. Op zijn repertoire stond ook het liedje ‘Sebastian’. Hoewel hij het met veel enthousiasme liet horen, werd hij er niet bepaald rijk van. “Mijn gitaarkoffer was altijd leeg. Niemand wilde mij geld geven. Ze wilden traditionele folkmuziek horen,” aldus Steve.

Het tij keert als EMI de groep onder zijn hoede neemt. Met producer Neil Harrison, een professionele studio én een 40-delig orkest plus een 24-delig koor neemt de groep het nummer ‘Sebastian’ op. Het resultaat was verpletterend.  Steve Harley vertelt: “Ik kan me herinneren dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Ik was net 22 jaar en stond 6 maanden daarvoor in de metrostations. Eerst stond ik alleen met een akoestische gitaar in een metrostation en ineens stond ik met een orkest en een koor in een studio. Ze maakten het zo mooi. Dit had een krachtig effect op mij.”  De debuutsingle ‘Sebastian’ was afkomstig van het album ‘The Human Menagerie’.

Twee jaar later werd ook ‘Make me smile’, uitgebracht als Steve Harley and Cockney Rebel ook een top tien hit in Nederland. Door de opkomst van punk, new wave en disco verkochten de platen van Steve Harley in de tweede helft van de jaren 70 slechter. Hij vertrok naar Amerika, maar slaagde er niet in om daar door te breken. Hoewel hij er een plaat opnam met gerenommeerde namen als Marc Bolan (T-Rex), Bobby Kimball (Toto) en Michael McDonald (Doobie Brothers) vielen de verkoopcijfers tegen. Nadat meerdere comebackpogingen mislukten, had hij in ’83 dan toch weer eens hitparade succes met het door Mike Batt geschreven liefdeslied ‘Ballerina’. Na hoofdrollen in musicals, waaronder The Phantom of the Opera, en opnieuw gestarte live-optredens trad Harley vanaf de tweede helft van de jaren ’80 weer uit de schaduw. Harley presenteerde van 2000 tot en met begin 2008 het BBC-radioprogramma Sounds of the seventies.

 

Ciska Peters – Espana Mañana (Treiterschijf)

Elke dag staan we bij Hitzound stil bij de Treiterschijf. Het was de plaat die wekelijks veel geplugd werd op Radio Noordzee Internationaal en was van 1971 tot 1974 de tegenhanger van de Veronica Alarmschijf. Op 25 mei 1974 werd ‘España Mañana’ van Ciska Peters uitgeroepen tot Treiterschijf op Radio Noordzee Internationaal. Haar muzikale carrière begon met het winnen van de Grote Prijs van Radio Luxemburg. Afgezien van de auto die ze daarmee in de wacht sleepte, begon toen haar professionele zangcarrière. Ze tekende een contract met platenmaatschappij MMP van CNR en haar eerste singles “Wie weet” en “Niemand zal mijn tranen zien” waren al redelijk succesvol.

Met haar overstap naar platenmaatschappij Phonogram ging ze nauw samenwerken met Peter Koelewijn. In 1970leverde dat haar eerste grote hit op: ‘De meiden van de kermis’. Ook ‘Geef mij je hand’(1972) en “Zo zal deze zomer zijn’ belanden in de hitlijsten.  Ook in 1974 leverde Ciska een zomerse single af.  ‘España Mañana’ dus, dat geschreven en geproduceerd werd door Peter Koelewijn.

Met haar overstap naar platenmaatschappij Phonogram ging ze nauw samenwerken met Peter Koelewijn. In 1970leverde dat haar eerste grote hit op: ‘De meiden van de kermis’. Ook ‘Geef mij je hand’(1972) en “Zo zal deze zomer zijn’ belanden in de hitlijsten.  Ook in 1974 leverde Ciska een zomerse single af.  ‘España Mañana’ dus, dat geschreven en geproduceerd werd door Peter Koelewijn. Het nummer bereikte de 18e plaats in de Radio Noordzee Top 50.

 

Culture Club – Do You Really Want To Hurt Me (Steunplaat)

Op 24 juli 1978 ging de Steunplaat van Frits Spits van start. Elke dag staan we bij Hitzound stil bij alle opeenvolgende keuzes van de DJ, dat met De Avond Spits één van de meest legendarische radioprogramma`s was op de Nederlandse radio. Niet alleen dankzij de wekelijkse Steunplaat, maar ook met populaire rubrieken als “Kruip in de huid van…” en bovenal “De Poplimerick”.  Op 27 september 1982 viel de keuze van Frits Spits op ‘Do you really want to hurt me’ van Culture Club. De Britse band, onder leiding van de extravagante zanger Boy George, schreef het nummer zelf en was hun derde single. (Eerder verschenen ‘White boy’ en ‘I`m afraid of me’.

Met ‘Do you really want to hurt me’ veranderde alles. BBC Radio 2 pikte het nummer op en al  snel stond Culture Club voor het eerst op nummer 1 in Engeland. Het nummer betekende ook hun wereldwijde doorbraak. In o.a. Frankrijk, Canada, Australië, Duitsland, België, Ierland , Zwitserland en Zweden belandde de single op de eerste plaats. In onder meer Amerika en Nederland bleef de single steken op nummer 2. Het was afkomstig van hun debuutalbum ‘Kissing to be clever’.  Boy George zei heel veel jaren later in 2007 over het nummer: “(‘Do you really want to hurt me’ is) …not just about Culture Club’s drummer Jon Moss, my boyfriend at the time. It was about all the guys I dated at that time in my life.”

 
Translate »